BLACK GUITAR

BLACK GUITAR

Πέμπτη, 30 Απριλίου 2015

10 υπέροχοι θαλάσσιοι κόλποι στον κόσμο!

Σε γενικές γραμμές οι κόλποι έχουν πιο ήρεμα νερά από την ανοιχτή θάλασσα και αποτελούν ένα καλό καταφύγιο για τα πλοία από τις άσχημες καιρικές συνθήκες. Όταν μάλιστα είναι μεγάλοι και αρκετά βαθείς, οι κόλποι γίνονται φυσικά λιμάνια που έχουν συχνά σπουδαία οικονομική και στρατηγική σημασία. Δεν είναι λίγες οι πόλεις ανά τον κόσμο που διαθέτουν εκπληκτικούς φυσικούς κόλπους, όπως οι υπέροχοι κόλποι της λίστας που ακολουθεί.
10. Bay of Fundy, Καναδάς 
perierga.gr - 10 υπέροχοι θαλάσσιοι κόλποι στον κόσμο!
9. Paradise Bay, Ανταρκτική
perierga.gr - 10 υπέροχοι θαλάσσιοι κόλποι στον κόσμο!
8. Bay of Islands, Νέα Ζηλανδία
perierga.gr - 10 υπέροχοι θαλάσσιοι κόλποι στον κόσμο!
7. Bay of Kotor, Μαυροβούνιο, Αδριατική Θάλασσα
perierga.gr - 10 υπέροχοι θαλάσσιοι κόλποι στον κόσμο!
6. Phang Nga Bay, Πουκέτ
perierga.gr - Οι top 10 ωραιότεροι κόλποι στον κόσμο!
5. Victoria Harbour, Χονγκ Κονγκ
perierga.gr - Οι top 10 ωραιότεροι κόλποι στον κόσμο!
4. Port Jackson, Σίδνεϊ
perierga.gr - Οι top 10 ωραιότεροι κόλποι στον κόσμο!
3. San Francisco Bay, Καλιφόρνια
perierga.gr - Οι top 10 ωραιότεροι κόλποι στον κόσμο!
2. Guanabara Bay, Βραζιλία
perierga.gr - Οι top 10 ωραιότεροι κόλποι στον κόσμο!
1. Ha Long Bay, Βιετνάμ
perierga.gr - Οι top 10 ωραιότεροι κόλποι στον κόσμο!

Τετάρτη, 29 Απριλίου 2015

Να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους.

Η μάχη των σαλονιών χάθηκε - Η μάχη της εθνικής αξιοπρέπειας μόνο με το λαό μπροστά μπορεί να κερδηθεί

  Η ΕΕ δεν είναι ένας ειδυλλιακός τόπος αλληλοβοήθειας και αλληλεγγύης. Ούτε Κόλαση είναι, η προσωποποίηση του κακού. Είναι απλούστατα ένας χώρος μάχης αντικρουόμενων συμφερόντων, εθνικών, κρατικών συμφερόντων. Φυσικά κυριαρχείται από καπιταλιστές... 

Αλλά όσοι δεν έχουν πάρει είδηση ότι ο Καπιταλισμός είναι το μοναδικό σύστημα στην Υφήλιο, καιρός να το καταλάβουν. Η ανατροπή του συστήματος είναι άλλο ζήτημα. Ως τότε ο...
συμβιβασμός είναι το ζητούμενο για κάθε διαφορά. Ο συμβιβασμός, ανεξαρτήτως καθεστώτος, είναι αποτέλεσμα του συσχετισμού ισχύος.

Ο Καραμανλής έβαλε την Ελλάδα στην ΕΟΚ κυρίως για λόγους Ασφάλειας, έναντι της Τουρκίας, με την ελπίδα ότι αφού μας έριξε στη θάλασσα θα κολυμπούσαμε. Αντί γι’ αυτό η κυρίαρχη ελίτ προσκολλήθηκε σταδιακά, με τον κυνισμό που διακρίνει τους διεφθαρμένους, στους νέους ευρωπαίους αφέντες δίπλα στους παραδοσιακούς, τους αμερικανούς.
Επί Σημίτη, μαζί με την παλαιά ελίτ, αναδείχθηκαν και όσοι «μεσαίοι/ανώτεροι» πλούτισαν με το χρηματιστήριο και τον καπιταλισμό/ καζίνο. Η ΕΕ ήταν γι’ αυτούς η αγελάδα με το πολύ γάλα σε φτηνή τιμή, την απόλυτη υπακοή στις εντολές των Βρυξελλών/Γερμανίας. Σήμερα οι περισσότεροι κολυμπάνε στο «Ποτάμι». Το καινούργιο που έφεραν ήταν η αντίληψη ότι πρέπει να κοπεί ο ομφάλιος λώρος, ο ψυχικός, ιστορικός και ιδεολογικός δεσμός με το παρελθόν μας. Ως εκείνη τη στιγμή ο (αμερικανός) επικυρίαρχος ήταν αντιληπτός είτε ως φίλος και προστάτης είτε ως ο (ιμπεριαλιστής) αντίπαλος, αλλά πάντως ήταν ξένος. Επί Σημίτη άνθισε η (νέα) αντίληψη ότι η «ελληνικότητα» πρέπει να διαχυθεί στην «ευρωπαϊκότητα».
Η σχολή Κύρκου επικράτησε στο ΚΚΕεσωτ. και η ανανεωτική αριστερά προσχώρησε ολόψυχα στην «ευρωπαϊκότητα» που μετατράπηκε σε ευρωλαγνεία, ακραία εξέλιξη του ευρωκομμουνισμού, εφευρίσκοντας τη (φαντασιακή) «Ευρώπη των λαών». Στην ουσία ήταν, μαζί με τον Εκσυγχρονισμό, δυο αποφύσεις της ιμπεριαλιστικής ιδεολογίας της Παγκοσμιοποίησης περί πτώσης των συνόρων, υποταγής, κατάργησης των πατρίδων. Η εξωκοινοβουλευτική αριστερά (η υποτίθεται ακραία) συνέπλευσε και αυτή επικαλούμενη τον διεθνισμό. Πουθενά αλλού, εκτός Ελλάδας, οι λαοί και ειδικά η εργατική τάξη, δεν έχει απαρνηθεί την πατρίδα της.
Η σύγκλιση Εκσυγχρονισμού, Ευρωκομμουνισμού και «Διεθνισμού» κατασκεύασε ένα κέλυφος στρεβλών αντιλήψεων για την ΕΕ με βαρύ κόστος όταν έφθασε η ώρα της κρίσης: Τα Μνημόνια αντιμετωπίστηκαν ως στενά οικονομικό ζήτημα και όχι ως θέμα εθνικής ανεξαρτησίας.
Μόνο η εμβάθυνση/παράταση της κρίσης, όταν διαψεύστηκε η αυταπάτη ότι τα οικονομικά μπορεί να διευθετηθούν (με την επάνοδο του ΠΑΣΟΚ/ΓΑΠ), ο κόσμος άρχισε να υποψιάζεται ότι το οικονομικό πρόβλημα είναι το μικρό τραίνο που κρύβει ένα μεγαλύτερο. Η οικονομίστικη/τεχνοκρατική θεώρηση καλλιεργεί την αίσθηση κατωτερότητας έναντι των «ανώτερων ξένων που μπορούν να μας σώσουν», οι διάφοροι Ράϊχενμπαχ έγιναν αποδεκτοί από κάποιους «νοικοκυραίους», όπως είχαν αποδεχθεί και την Χούντα, με το επιχείρημα «να μπει Τάξη». Οι σωτήρες αποδείχθηκαν ληστές και δυνάστες και οι μεσαίοι καταστράφηκαν. Αλλά μόνο όταν φάνηκε ότι η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ ήταν αποφασισμένη να αντισταθεί ο κόσμος μετατοπίστηκε μαζικά, όταν είδε δηλαδή ότι μπορούμε να παλέψουμε με το θηρίο. Η διάθεση του κόσμου εκτοξεύθηκε αλλά, όπως και με το ξέσπασμα στις Πλατείες, η αριστερά, ο ΣΥΡΙΖΑ σέρνει τα πόδια του. Απροετοίμαστη, η κυβέρνηση εγκλωβίστηκε στην «τεχνική» και νομική πλευρά της διαπραγμάτευσης και μόνο εσχάτως «ανακάλυψε» ότι το καλύτερο χαρτί ήταν η πολιτική πλευρά, η εθνική ανεξαρτησία. Και ότι το GREXIT απειλεί την Αθήνα όσο και το Βερολίνο. Στη μάχη των σαλονιών ήταν φυσικό να βρεθεί σε μειονεκτική θέση. Όταν ο κόσμος έχει μείνει εκτός παιγνίου-η συγκεκριμένη σχέση ΣΥΡΙΖΑ/κόσμου απαιτεί ειδική συζήτηση.
Στο εσωτερικό η αντιπαράθεση, αυτή τη στιγμή, δεν χωρίζει, όπως επιμένουν μερικοί, αστούς και προλετάριους. Αν στόχος (και αντικείμενο της διαπραγμάτευσης) είναι η εθνική ανεξαρτησία, η απαίτηση να διεκδικούμε και να ασκούμε τα ίδια δικαιώματα με όλους τους άλλους Εταίρους, τότε αντίπαλος είναι όποιος αντιστρατεύεται στη θεωρία και στην πράξη αυτή την πολιτική, της εθνικής ενότητας.
Η ανανεωτική αριστερά (και οι «διεθνιστές») έχουν προσφέρει τις χειρότερες υπηρεσίες ακριβώς επειδή συμπορεύθηκαν ιδεολογικά με τον εκσυγχρονισμό και συνεχίζουν. Αντιπροσωπεύουν απειροελάχιστη μειοψηφία στον ΣΥΡΙΖΑ και ποτέ δεν ξεπέρασαν το 3-4% στην κοινωνία. Στο ανώτερο επίπεδο, ωστόσο, πλειοψηφούν αλλά δεν έχουν την ηγεμονία παρά τις ισχυρές θέσεις τους στον τομέα ενημέρωσης/προπαγάνδας. Επιδιώκουν, ωστόσο, ως «Ηρακλείς του Βασιλέως», να κυριαρχήσουν, να επιτηρούν, να ελέγχουν και να καθοδηγούν, παρά να υπηρετούν.
Η κυβέρνηση, παρά τα όσα λέγονται, δεν έχει περιθώριο να παραδώσει τα όπλα, να κάνει τη διαβόητη «κωλοτούμπα» και δεν θα την κάνει. Το κεντρικό διακύβευμα δεν είναι τα όποια δις ευρώ αλλά η ηγεμονία του Βερολίνου στην ΕΕ που εκφράζεται και βασίζεται στη λιτότητα/έλεγχο όλων των άλλων Εταίρων. Ηγεμονία που συναρτάται με τη σχέση Βερολίνου/ Μόσχας και από το τρίγωνο Ουάσιγκτον/ Μόσχα/ Βερολίνο. Η Ελλάδα είναι σπίθα που θα μπορούσε (ακούσια) να βάλει στον κάμπο φωτιά, ανεξέλεγκτη. Αυτή η διαπραγμάτευση όποτε και αν λήξει, τον Ιούνιο ή αργότερα, είναι μόνο η πρώτη πράξη. Νέοι παίκτες πιθανόν να αλλάξουν τους συσχετισμούς και ίσως τους περιπλέξουν. Η μάχη θα είναι μακρά.
 του  ΑΠ. ΑΠΟΣΤΟΛΟΠΟΥΛΟΥ

Κρύο ή ζεστό νερό ; Ποιο ωφελεί περισσότερο;

Η κατανάλωση ζεστού νερού διευκολύνει την πέψη ενώ το κρύο είναι ιδανικό για την αντιμετώπιση θερμοπληξίας. Ποιο είναι καλύτερο για τον οργανισμό μας όμως; Ας κάνουμε τη σύγκριση.

Ζεστό νερό
Βελτιώνει την πέψη: Σύμφωνα με την αρχαία ινδική επιστήμη, Αγιουρβέδα και την αρχαία κινεζική ιατρική, θα πρέπει να πίνουμε ένα ποτήρι ζεστό νερό νωρίς το πρωί. Αυτό  ενεργοποιεί το πεπτικό μας σύστημα, το οποίο βοηθά στην αποφυγή της δυσπεψίας. Βοηθά επίσης στην τόνωση της ροής του αίματος προς το έντερο και στην πρόληψη της δυσκοιλιότητας.

Αποτοξινώνει τον οργανισμό: Το ζεστό νερό βοηθά το σώμα να απαλλαγεί  από βλαβερές τοξίνες, εμποδίζοντας παράλληλα την ακμή και άλλα δερματικά προβλήματα. Για την περαιτέρω ενίσχυση του αποτελέσματος, στύβουμε μισή φέτα λεμόνι στο νερό και το πίνουμε κάθε μέρα.
Ανακουφίζει από την ρινική συμφόρηση: Πολλοί άνθρωποι δε γνωρίζουν ότι το ζεστό νερό είναι καλό για τους ανθρώπους που πάσχουν από ρινική συμφόρηση και προβλήματα στο λαιμό. Το ζεστό νερό λειτουργεί ως ένα φυσικό αποχρεμπτικό (φάρμακο που προάγει την έκκριση των πτυέλων από τις διόδους του αέρα) βοηθώντας στην αποβολή του φλέγματος από το αναπνευστικό σύστημα.
Καταπολεμά τον πόνο: Επειδή το ζεστό νερό αυξάνει τη ροή του αίματος προς τους ιστούς, μπορεί να λειτουργήσει και ως μία εξαιρετική φυσική βοήθεια, προσφέροντας  ανακούφιση από τον πόνο. Ως εκ τούτου, εάν αντιμετωπίζετε συχνά πόνο στις αρθρώσεις ή κράμπες της περιόδου, καλό θα ήταν να πίνετε ζεστό νερό.
Κρύο νερό
Ιδανικό για μετά την προπόνηση: Είναι γνωστό ότι κατά τη διάρκεια των ασκήσεων, αυξάνεται τη θερμοκρασία του σώματός. Για να ρυθμίσουμε τη θερμοκρασία σε φυσιολογικά πλαίσια συνίσταται να πίνουμε κρύο νερό.
Καταπολεμά τη θερμοπληξία: Το καλοκαίρι πλησιάζει και καλό είναι να γνωρίζουμε ότι το πόσιμο κρύο νερό είναι καλό για την υγεία μας, γιατί απορροφάται πιο γρήγορα από το σώμα σε σύγκριση με το ζεστό.
Συμβάλλει στην απώλεια βάρους: Η βασική αρχή πίσω από την απώλεια βάρους είναι να ενισχύσουμε το μεταβολισμό μας, που με τη σειρά του καίει περισσότερες θερμίδες. Το κρύο νερό (ακόμη και το κρύο ντους) συμβάλλει δυναμικά σε αυτή την τακτική, αυξάνοντας το μεταβολικό ρυθμό.
Άρα ποιο είναι καλύτερο;
Πολλοί είναι εκείνοι που ισχυρίζονται ότι το κρύο νερό προκαλεί συστολή των μυών. Από την άλλη πλευρά, το ζεστό νερό αυξάνει την κυκλοφορία του αίματος και προστατεύει τα εσωτερικά όργανα. Αυτός είναι ο λόγος που περισσότεροι επαγγελματίες στον τομέα της υγείας συστήνουν το ζεστό νερό. Ωστόσο, σε περιόδους αυξημένης θερμοκρασίας ενδείκνυται το κρύο νερό.
Πότε δεν πρέπει να πίνουμε ζεστό νερό ή κρύο νερό;
Εκτός εξαιρέσεων, οι ειδικοί λένε ότι υπάρχουν δύο βασικοί κανόνες που πρέπει να ακολουθούμε:
1. Να μην πίνουμε ποτέ κρύο νερό, ενώ τρώμε. Όταν πίνουμε κρύο νερό αμέσως μετά τα γεύματα ή μαζί με ένα γεύμα, το σώμα μας ξοδεύει πολλή ενέργεια για την αύξηση της θερμοκρασίας του. Αυτό επιβραδύνει τη διαδικασία της πέψης, το οποίο μπορεί να προκαλέσει δυσπεψία.
2. Αποφεύγουμε να πίνουμε ζεστό νερό μετά από ασκήσεις. Επειδή η θερμοκρασία του σώματός μας είναι ήδη υψηλή μετά την προπόνηση, το κρύο νερό μειώνει ακόμη περισσότερο τη θερμοκρασία.


 http://www.clickatlife.gr

10 τρομακτικά πλάσματα του Αμαζόνιου

Εκπρόσωποι του ζωικού βασιλείου που προκαλούν ανατριχίλα.


Το δάσος του Αμαζόνιου είναι ένα τεράστια οικοσύστημα που αποτελεί τόπο κατοικίας για διάφορα πλάσματα του ζωικού βασιλείου. Στον «πνεύμονα της Γης» όμως δεν ζουν μόνο πλάσματα της ξηράς, αλλά και πλήθος ζώων που βρίσκουν καταφύγιο στον Αμαζόνιο ποταμό.
Το μεγαλύτερο ποτάμι στον κόσμο, μπορεί να συναντήσει κανείς ζώα άκρως τρομακτικά, αλλά και άκρως ενδιαφέροντα. Και αν το μυαλό πάει πρώτα στα περίφημα ανήκοντα, γελιέστε.
Μια ματιά στη λίστα που ακολουθεί θα σας πείσει ότι στον ποταμό Αμαζόνιο βρίσκονται ακόμη πιο τρομακτικά πλάσματα…
  • Αραπαΐμα
Τρομακτικά πλάσματα του Αμαζόνιου (2)
Πρόκειται για το μεγαλύτερο ψάρι γλυκών υδάτων της φύσης, καθώς μπορεί να φτάσει σε μήκος τα 4,5 μέτρα (συνηθέστερα βέβαια είναι λίγο πάνω από 2 μέτρα) και σε βάρος τα 100 κιλά. Είναι σαρκοφάγο και συναντάται στον Αμαζόνιο και τις γύρω λίμνες, ενώ τα εξαιρετικά ισχυρά του λέπια, το προστατεύουν από τα πιράνχας.
Το Αραπαΐμα ζει κοντά στην επιφάνεια, καθώς χρειάζεται να αναπνεύσει για να λάβει περισσότερο οξυγόνο από αυτό που του χαρίζουν τα βράγχιά του. Αξιοσημείωτο είναι ότι το συγκεκριμένο πλάσματα έχει προικιστεί με γλώσσα εξοπλισμένη… με δόντια!
  • Γιγαντιαία βίδρα
Τρομακτικά πλάσματα του Αμαζόνιου (3)
Η γιγαντιαία βίδρα είναι ο μεγαλύτερος εκπρόσωπος της οικογένειας της νυφίτσας, με τα ενήλικα αρσενικά του είδους να φτάνουν σε μήκος μέχρι και τα 2 μέτρα από το κεφάλι ως την ουρά. Τρέφονται κυρίως με ψάρια και καβούρια, τα οποία κυνηγούν οικογενειακά και κάθε μέρα μπορούν να καταναλώσουν μέχρι και 4 κιλά τροφής.
Το γλυκό τους πρόσωπο ίσως ξεγελά, αλλά οι γιγαντιαίες βίδρες έχουν εντοπιστεί να σκοτώνουν και να τρώνε ολόκληρο ανακόντα, ενώ μια οικογένεια έχει θεαθεί να καταβροχθίζει ένα καϊμάν 1,5 μέτρων, μέσα σε 45 δεύτερα. Και μπορεί ο πληθυσμός τους να βαίνει διαρκώς μειούμενος, ωστόσο το είδος εξακολουθεί να διατηρεί το παρατσούκλι «λύκος του ποταμιού».
  • Πράσινο ανακόντα
Τρομακτικά πλάσματα του Αμαζόνιου (4)
Το μεγαλύτερο φίδι στον κόσμο δεν χρειάζεται ιδιαίτερες συστάσεις! Τεχνικά μπορεί να μην το μακρύτερο (αφού ένα είδος πύθωνα το ξεπερνά), όμως τα πράσινα ανακόντα είναι με διαφορά τα πιο βαριά: τα θηλυκά που είναι μεγαλύτερα των αρσενικών, μπορούν να φτάσουν τα 259 κιλά, τα 9 μέτρα σε μήκος και τα 30 εκατοστά σε διάμετρο!
Αν και δεν είναι δηλητηριώδη, η τεράστια μυϊκή δύναμή τους αρκεί για να συνθλίψουν τα θύματά τους, στα οποία περιλαμβάνονται ελάφια, καϊμάν ακόμη και τζάγκουαρ. Προτιμούν τα ρηχά νερά, ώστε να γλιστρούν ύπουλα πάνω στη λεία τους, ενώ ζουν κυρίως στους παραποτάμους του Αμαζόνιου.
  • Καντιρού
Τρομακτικά πλάσματα του Αμαζόνιου (5)
Ο Αμαζόνιος δεν διαθέτει μόνο μεγαλόσωμα τρομακτικά ζώα, καθώς και μικροσκοπικοί κάτοικοι του ποταμού μπορούν να γίνουν άκρως επικίνδυνοι. Για παράδειγμα το καντιρού ή αλλιώς ψάρι-βαμπίρ, που κάνει τα πιράνχας να μοιάζουν άκακα ψαράκια!
Πρόκειται για ένα μικρό, παρασιτικό λυκόψαρο το οποίο μπαίνει στο σώμα ανθρώπων οι οποίοι θα κάνουν το λάθος να ουρήσουν μέσα στο ποτάμι, με τη βοήθεια των αγκαθιών στην πλάτη του. Παρόλο που τα καταγεγραμμένα περιστατικά σπανίζουν και υπάρχουν διαφωνίες για το κατά πόσο ο κίνδυνος είναι υπαρκτός, υπάρχει τουλάχιστον μία περίπτωση ενός άντρας που αναγκάστηκε να αφαιρέσει χειρουργικά ένα καντιρού από την ουρήθρα του και το οποίο μάλιστα επιχείρησε να φτάσει μέχρι τους όρχεις!
Ωστόσο, τα καντιρού συνήθως προσκολλούνται με τα αγκάθια τους στα βράγχια των μεγάλων ψαριών και τρέφονται με το αίμα του ξενιστή.
  • Ταυροκαρχαρίας
Τρομακτικά πλάσματα του Αμαζόνιου (6)
Παρόλο που προτιμούν κυρίως το αλμυρό νερό, οι ταυροκαρχαρίες φαίνεται πως αισθάνονται άνετα και στο γλυκό νερό, καθώς έχουν εντοπιστεί στον Αμαζόνιο μέχρι και το Ικίτος του Περού, περίπου 4.000 χιλιόμετρα μακριά από τη θάλασσα. Διαθέτουν ειδικά νεφρά που τους επιτρέπουν να αντιλαμβάνονται τις αλλαγές στην αλμυρότητα του νερού και να προσαρμόζονται αναλόγως.
Φτάνουν σε μήκος τα 3,3 μέτρα, ενώ υπάρχουν περιπτώσεις που σε βάρος έφτασαν τα 312 κιλά. Όπως οι περισσότεροι καρχαρίες, διαθέτουν αρκετές σειρές αιχμηρών, τριγωνικών δοντιών και πανίσχυρα σαγόνια. Είναι σύνηθες να δαγκώνουν ανθρώπους, καθώς τα περιστατικά επιθέσεων είναι συχνά.
  • Πακού
Τρομακτικά πλάσματα του Αμαζόνιου (7)
Το ψάρι πακού αποτελεί το φόβο και τον τρόμο τον ανδρών, καθώς είναι διάσημο για την προτίμησή του… στα ανδρικά γεννητικά όργανα! Τα δόντια του είναι ιδιαίτερα κοφτερά και θυμίζουν μάλιστα ανθρώπου. Σε αντίθεση με τα περισσότερα πλάσματα της λίστας, το πακού είναι παμφάγο καθώς τρέφεται κυρίως με φρούτα και καρπούς.
Ωστόσο, δεν περιορίζεται εκεί, αφού υπάρχουν περιστατικά με άντρες κολυμβητές οι οποία ένιωσαν τα δόντια του ψαριού στα γεννητικά τους όργανα, ενώ κάτοικοι της Παπούα Νέα Γουινέα έχουν βρει το θάνατο μετά από τέτοια επίθεση.
  • Ηλεκτροφόρο χέλι
Τρομακτικά πλάσματα του Αμαζόνιου (8)
Τα ηλεκτροφόρα χέλια σχετίζονται περισσότερο με τα λυκόψαρα, παρά με τα κοινά χέλια. Μπορούν να φτάσουν σε μήκος τα 2,5 μέτρα και μπορούν να προκαλέσουν ηλεκτρικές εκκενώσεις από εδικά κύτταρα, που φτάνουν μέχρι τα 600 βολτ, αρκετά για να κάνουν ένα άλογο να πέσει κάτω! Παρόλο που μια εκκένωση δεν είναι αρκετή για να σκοτώσει έναν υγιή άνθρωπο, αν δεχτεί περισσότερα, μπορεί να πάθει καρδιακή προσβολή ή αναπνευστική ανεπάρκεια, ενώ δεν αποκλείεται να παραλύσει και να πνιγεί μετά από επίθεση. Πολλές από τις εξαφανίσεις ανθρώπων στην περιοχή έχουν αποδοθεί σε επιθέσεις χελιών.
Τα σαρκοφάγα χέλια τρέφονται κυρίως με ψάρια, αμφίβια, πουλιά και μικρά θηλαστικά.
  • Πιράνχας
Τρομακτικά πλάσματα του Αμαζόνιου (9)
Τα πιράνχας με την κοκκινωπή κοιλιά είναι ίσως ο πιο διάσημος κίνδυνος του Αμαζόνιου, έχοντας αποτελέσει έμπνευση για πολυάριθμες χολιγουντιανές ταινίες. Ξεπερνούν σε μήκος τα 30 εκατοστά, ενώ κολυμπούν σε μεγάλες ομάδες.
Όπως όλα τα πιράνχας, το συγκεκριμένο είδος διαθέτει εξαιρετικά αιχμηρά δόντια, μια σειρά σε κάθε σαγόνι. Τα δόντια τους συμπλέκονται μεταξύ τους, κάνοντάς τα ιδανικά για να ξεσκίσουν κυριολεκτικά τη σάρκα της λείας τους. Η τρομακτική φήμη που συνοδεύει τα πιράνχας προέρχεται κυρίως από περιστατικά κατασπάραξης θυμάτων, όπου ομάδες ψαριών συγκεντρώνονται και σε ελάχιστα λεπτά διαλύουν τη σάρκα της λείας τους, αφήνοντας μόνο τα οστά. Ωστόσο, οι επιθέσεις αυτές είναι σπάνιες και είναι αποτέλεσμα πείνας ή πρόκλησης του θύματος.
  • Παγιάρα – Ψάρι-βαμπίρ
Τρομακτικά πλάσματα του Αμαζόνιου (10)
Κάθε πλάσμα που φέρει το προσωνύμιο «βαμπίρ» είναι φυσικό να προκαλεί τρόμο και το ψάρι παγιάρα δεν ξεφεύγει από τον κανόνα. Τα εξαιρετικά άγρια αρπακτικά μπορούν άνετα να καταβροχθίσουν ένα ψάρι στο μισό μέγεθος από τα ίδια. Φτάνουν σε μήκος τα 1,2 μέτρα και συνηθίζουν να καταναλώνουν πιράνχας.
Το προσωνύμιο «βαμπίρ» τους έχει δοθεί από τους δύο χαυλιόδοντες που εξέχουν από το κάτω σαγόνι τους, οι οποίοι μπορεί να φτάσουν μέχρι και τα 15 εκατοστά και τους χρησιμοποιούν για να «παλουκώσουν» τη λεία τους. Οι κυνόδοντές τους είναι τόσο μεγάλοι, που τα παγιάρα διαθέτουν ειδικές τρύπες στην άνω γνάθο, ώστε να μην αυτοτραυματιστούν.
  • Μαύρο καϊμάν
Τρομακτικά πλάσματα του Αμαζόνιου (11)
Ο εξαιρετικά ισχυρός αυτός αλιγάτορας μπορεί να φτάσει σε μήκος τα 6 μέτρα, ενώ το κεφάλι του είναι μεγαλύτερο από αυτό των κροκοδείλων του Νείλου. Το μαύρο καϊμάν βρίσκεται στην κορυφή των αρπακτικών του Αμαζόνιου, όντας ο «βασιλιάς» του ποταμιού, καθώς μπορεί να φάει σχεδόν τα πάντα συμπεριλαμβανομένων πιράνχας, μαϊμούδων, ελαφιών και ανακόντα.
Όπως είναι φυσικό, οι άνθρωποι δεν θα μπορούσαν να αποτελούν εξαίρεση για τα δόντια του καϊμάν. Το 2010, ο βιολόγος Deise Nishimura δέχτηκε επίθεση από ένα τέτοιο ζώο. Κατάφερε να ξεφύγει, χάνοντας όμως το ένα του πόδι.

Πηγή: Newsbeast.gr

FAZ: πόσο κοστίζει η διάσωση της Ελλάδας

Ειδικοι εκτιμουν οτι το κοστος για τη Γερμανια θα ειναι απο 40 εως 85 δισεκ. ευρω

Το ερώτημα "τι θα συμβεί στην περίπτωση στάσης πληρωμών από την πλευρά της Ελλάδας;" επιχειρεί να απαντήσει η Frankfurter Allgemeine, συμπεραίνοντας ότι κάτι τέτοιο θα κοστίσει ακριβά στη Γερμανία.
Η γερμανική εφημερίδα αρχικά σημειώνει ότι μέχρι στιγμής, η διάσωση της Ελλάδας έχει κοστίσει στους διεθνείς πιστωτές 240 δισεκατομμύρια ευρώ χωρίς ωστόσο ο Γερμανός φορολογούμενος να έχει επηρεαστεί από το κόστος μέχρι στιγμής, καθώς, όπως σημειώνεται, τα χρήματα προήλθαν από τη γερμανική, κρατική αναπτυξιακή τράπεζα KfW.
Η FAZ επικαλείται τις δηλώσεις του Γερμανού υπουργού Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, ότι η αποπληρωμή των χρημάτων που έχει δώσει το Βερολίνο στην Αθήνα ξεκινά το 2020, και μάλιστα, για ένα μέρος του χρέους, η αποπληρωμή ξεκινά το 2023.
Στο σενάριο της ελληνικής στάσης πληρωμών η εφημερίδα απαντά ότι κάτι τέτοιο θα κοστίσει ακριβά στη Γερμανία. 
Όπως εξηγεί η Frankfurter Allgemeine, από τα σχεδόν 142 δισεκ. ευρώ που δόθηκαν στην Ελλάδα μέσω του ΕΤΧΣ, το 27% ανήκει στη Γερμανία. Επίσης από τα διμερή δάνεια που έλαβε η Αθήνα από τις χώρες της ΕΕ, συνολικού ύψους άνω των 52,9 δισεκ. ευρώ, περίπου το ένα τέταρτο προήλθαν από το γερμανικό κράτος. Σε αυτά προστίθενται τα 35,4 δισεκ. ευρώ από το ΔΝΤ. Συνολικά, η Γερμανία έχει συνεισφέρει στη διάσωση της Ελλάδας περίπου 65 δισεκ. ευρώ.
Σύμφωνα με την εφημερίδα αν η Ελλάδα κηρύξει στάση πληρωμών, αυτό θα προκαλέσει σημαντικές απώλειες στους πιστωτές της. Ο επικεφαλής του γερμανικού Ινστιτούτου Οικονομικών Ερευνών (DIW) Μαρσέλ Φράτσερ εκτιμά ότι το κόστος για τη Γερμανία θα είναι 40 με 50 δισεκ. ευρώ. Πρόκειται για ένα κόστος το οποίο μπορεί να αντέξει η Γερμανία, σημείωσε ο ίδιος.

Χανς Βέρνερ Ζιν: Ξεχάστε τα χρήματα, η Ελλάδα έχει χρεοκοπήσει

Από την πλευρά του ο πρόεδρος του Ινστιτούτου Ifo, Χανς-Βέρνερ Ζιν, είναι πεπεισμένος ότι η χρεοκοπία της Ελλάδας δεν μπορεί να αποφευχθεί: "Η Ελλάδα έχει χρεοκοπήσει. Τα χρήματα δεν θα επιστραφούν, μπορούμε να τα ξεγράψουμε".
"Η Γερμανία θα έχει απώλειες έως 85 δισεκ. ευρώ. Αν συνεχίσουμε να δίνουμε το ένα πακέτο διάσωσης μετά το άλλο, το κόστος θα είναι μεγαλύτερο", υπογράμμισε.

 http://www.pathfinder.gr

Η παλίρροια της ζωής



Ευτυχία την ονομάζει ο άνθρωπος και την ψάχνει απεγνωσμένα σε ολόκληρη τη ζωή του. Είναι όμως η αληθινή ευτυχία αυτό που αναζητάει ή ένα κατασκεύασμα του μυαλού του; Μήπως είναι ευτυχία υπό όρους; Μια ψευδαισθητική κατάσταση του επιφανειακού, του επιπόλαιου νου του και μόλις τα πράγματα πάνε αντίθετα με την επιθυμία του, μόλις αντιμετωπίσει την παραμικρή αντιξοότητα, αμέσως γυρίζει στον αντίθετο πόλο της, αυτό που ο άνθρωπος ονομάζει δυστυχία;





Όταν τώρα πιστέψει πως βρήκε την ευτυχία, προσπαθεί ο καημένος, με νύχια και με δόντια, με δρακόντεια μέτρα να την περιφρουρήσει. Χτίζει πανύψηλα τείχη γύρω της, την περιφράσσει για να την προστατεύσει απ’ τους επίδοξους ληστές της ή τους αντίξοους ανέμους που μπορούν χωρίς μεγάλη δυσκολία να ξεριζώσουν τα χάρτινα θεμέλιά της. Κι έτσι, πάντα κάτω απ’ τη δήθεν ευτυχία του θα υποβόσκει ο φόβος και η αγωνία μήπως οι όροι που την συντηρούν αιφνίδια αλλάξουν και η ευτυχία σκορπίσει στον άνεμο, αφήνοντας στη θέση της τον αντίθετο πόλο της, τη δυστυχία. Όταν όμως ζεις συνέχεια με τη φοβία της στέρησης της ευτυχίας, πως μπορείς να είσαι στ’ αλήθεια ευτυχισμένος;


Μα μήπως, ο άξιος λύπησης άνθρωπός μας, μπορεί τουλάχιστον να ζήσει την δυστυχία του ανόθευτα; Ούτε γι’ αυτό είναι ικανός. Αμέσως μόλις νοιώσει δυστυχισμένος, σε μια δραματική προσπάθεια φυγής, θέτει σε κίνηση τον αντίθετο μηχανισμό με τη μορφή της ελπίδας, της προσδοκίας και της ονειροπόλησης. Που βρίσκεται λοιπόν η αληθινή ευτυχία, μια ευτυχία ανεξάρτητη από αντιξοότητες, μια ευτυχία χωρίς όρους που να παραμένει ζωντανή ανεξάρτητα από τις εξωτερικές συνθήκες, που να μη μετατρέπεται με τίποτα σε δυστυχία;




Το μυστικό πάντα θα παραμένει καλά κρυμμένο περιμένοντας να μας αποκαλυφθεί κάτω από την επιφάνεια των αντιθετικών ζευγών, εκεί όπου η ευτυχία και η δυστυχία χάνουν το νόημά που τους προσδίδει ο επιπόλαιος άνθρωπος. Κάτω από την τρικυμιώδη και ευμετάβλητη επιφάνεια, πέρα από το ζευγάρι ευτυχία-δυστυχία, βρίσκεται η γαλήνη και η πληρότητα του βυθού. Τον άνθρωπο που έχει απλώσει τις ρίζες του εκεί, όποια τροπή κι αν πάρει η ζωή του, καλή ή κακή σύμφωνα με τα κριτήρια της επιφάνειας, δεν τον αγγίζει ούτε η ευτυχία, ούτε η δυστυχία. Παρατηρεί τις δραματικές αλλαγές της ζωής του γαλήνεια και με απάθεια. Έχει βιωματικά γνωρίσει ότι τίποτα επιφανειακό δεν μπορεί να προσθέσει ή να αφαιρέσει ούτε μια σταγόνα στην πληρότητα του βυθού. Το Πλήρες δεν υπόκειται ούτε σε αύξηση, ούτε σε μείωση. Η αδιάσπαστη αυτή Ευδαιμονία δεν μπορεί να έχει καμία σχέση με τις αντιθέσεις και τις μεταβολές της επιφάνειας. Είναι ίσως απαραίτητο, για να αρχίσουμε αληθινά να την αναζητούμε και να την προσεγγίσουμε, να χτυπηθούμε πρώτα αλύπητα ανάμεσα στις συμπληγάδες των αντιθέτων της επιφάνειας.
 

Όλοι μας σχεδόν, έχουμε κάποιες στιγμές γευθεί ή έστω διαισθανθεί την ομορφιά αυτών των βαθύτερων στρωμάτων του Εαυτού μας. Για να μπορέσει όμως ο άνθρωπος να κρατήσει αυτά τα δώρα που προέρχονται από το άγνωστο βάθος του θα πρέπει να φροντίσει να τα δεχτεί με όσο το δυνατόν περισσότερο κενωμένο το Είναι του από εγωκεντρικές επιθυμίες. Έτσι θα μπορέσει όχι μόνον να τα απορροφήσει καλύτερα αλλά και να επιτύχει μια μόνιμη συνύπαρξη μεταξύ της επιφάνειας και του βυθού, μεταξύ του χρονικού και του Άχρονου. Κανείς δε μπορεί να προκαλέσει αυτές τις καταστάσεις και γι’ αυτό αποκαλούνται δώρα της Φύσης. Το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να προετοιμάσει το έδαφος για αυτές. Να κενώσει την επιφάνειά του από κάθε εγωκεντρικό ίχνος, να μείνει ήρεμος, παθητικός, ευαίσθητος και ανοιχτός σε οτιδήποτε θελήσει η Ζωή να του δωρίσει από τα βάθη του Είναι του. Δε μπορεί να κάνει τίποτα κανείς για να προσκαλέσει την ευδαιμονία της ζωής, ούτε μπορεί να κάνει κάτι για να την κρατήσει σπασμωδικά όταν αυτή αποχωρεί. Τα δώρα της ζωής επισκέπτονται και εγκαταλείπουν τον άνθρωπο, αφήνοντάς τον στην παθητική του ηρεμία και στην παρθενική κένωσή του. Μονάχα σε ένα τέτοιο κλίμα είναι δυνατόν να αξιοποιηθεί πλήρως η παλίρροια της Ζωής.

 Συνοδοιπόροι είμαστε με τον ίδιο προορισμό…


http://nekthl.blogspot.gr/

Ο Αϊνστάιν, τα ψάρια κι εμείς

Κάποια περιστατικά επαναφέρουν με έναν σχεδόν αυτόματο τρόπο, κάποιες από τις σχολικές μνήμες που θα ήθελες με έναν εξίσου αυτόματο τρόπο να διαγράψεις...
Τότε που οι καθηγητές έκριναν τις επιδόσεις σου από το φλερτ ανάμεσα σε σένα και το τελευταίο θρανίο, από τον εναλλακτικό και συνεπώς λανθασμένο τρόπο που έλυνες ένα μαθηματικό πρόβλημα, από την αδυναμία να αποστηθίσεις με ευκολία τη μεσαιωνική ιστορία. Και κάπου εδώ, από το μακρινό σχολικό παρελθόν μέχρι το πολύ πρόσφατο επαγγελματικό μας παρόν, ο Άλμπερτ Αϊνστάιν δίνει στον καθένα μας την πιο λυτρωτική απάντηση.
Μια μητέρα ωστόσο, μας επαναφέρει στην πραγματικότητα. Η ίδια διασχίζει τον δρόμο με το παιδί της, το οποίο μόλις έχει φύγει από το σχολείο. Μόλις έχουν περάσει την κεντρική λεωφόρο και όπως συνεχίζουν με αυξανόμενη ένταση τη μεταξύ τους κουβέντα, εκείνη πετάει με μανία το διαγώνισμα που κρατούσε, σχεδόν τσαλακωμένο όλη αυτή την ώρα στα χέρια της. Οι φωνές φτάνουν μέχρι το απέναντι πεζοδρόμιο. “Τι σου είπα; Χθες γιατί διαβάζαμε όλη μέρα; Μαζί δεν λέγαμε όλα τα μαθήματα; Να δω τι θα πεις στον πατέρα σου τώρα που θα πάρεις τους βαθμούς”.
Ήθελα να προσγειωθώ με ένα μεγάλο ηρωικό άλμα μέχρι το απέναντι πεζοδρόμιο στο οποίο διαδραματιζόταν το συμβάν, και να φωνάξω πως πρόκειται μόνο για ένα διαγώνισμα σχολείου και όχι για ένα τεστ ζωής. Μετά θυμήθηκα τον εαυτό μου όταν δεν τα κατάφερνα όσο τα άλλα παιδιά σε κάποιο μάθημα και ήθελα να πω δυο καταπραϋντικά λόγια στο αγόρι που καθόταν αμίλητο μπροστά στο κατσάδιασμα της μητέρας του. Εν τέλει, ήθελα να μιλήσω και στους δύο. Δεν είχα να πω κάτι ουσιώδες, την απάντηση τη δίνει η ίδια μας η πορεία, η αιώνια παιδεία που λαμβάνουμε μετά την τυπική και οριοθετήμενη σχολική εκπαίδευση. 
"Βρήκα τη λύση με άλλον τρόπο, κάποιο λάθος πρέπει να έκανα"
"Βρήκα τη λύση με άλλον τρόπο, κάποιο λάθος πρέπει να έκανα"
Πολλοί καθηγητές στο όνομα της ισότητας, θεωρούν ότι όλοι οι μαθητές μπορούν να είναι όμοιοι μεταξύ τους. Έτσι αρχίζουν να πιστεύουν και οι γονείς. “Για να τα πήγε τόσο καλά ο γιος της σε αυτό το διαγώνισμα, μπορεί και ο δικός μου”. Μόνο που ξεχνάμε ότι δεν είμαστε όλοι, προγραμματισμένοι να κάνουμε το ίδιο καλά, όλα τα πράγματα. Πολλοί γονείς αναρωτιούνται πώς τα παιδιά τους μπορούν να γίνουν ο Αϊνστάιν, αλλά ξεχνούν πως ο ίδιος είχε πει κάποτε πως, 
Όλοι είναι ιδιοφυείς. Αλλά αν κρίνεις ένα ψάρι από την ικανότητα του να σκαρφαλώσει σε ένα δέντρο, θα περάσει όλη τη ζωή του νομίζοντας ότι είναι ηλίθιο”
Υπάρχουν προγράμματα υποστήριξης για μαθητές με εξαιρετικές ικανότητες. Ικανότητες που ανακαλύφθηκαν επειδή δόθηκε η δυνατότητα στο σχολικό περιβάλλον, στο οικογενειακό, σε οποιοδήποτε υποστηρικτικό πλαίσιο. Εξαιρετικές ικανότητες μπορούν να έχουν όλοι και αυτό δεν αναιρεί τη μοναδικότητά τους. Μεγαλώνουμε με τη δυτική νοοτροπία που δίνει έμφαση στις κλίσεις των παιδιών σε συγκεκριμένες επιστήμες. 
Δυσκολευόμαστε να δούμε όμως την εξίσου σημαντική αξία ενός χαρισματικού παιδιού στην ονειροπόληση που μπορεί να τον κάνει σπουδαίο καλλιτέχνη. Για παράδειγμα, αναγνωρίζουμε το καλλιτεχνικό ταλέντο σε έναν πίνακα ζωγραφικής αλλά όχι στον ίδιο βαθμό σε μια καταπληκτική σύνθεση λουλουδιών σε ένα μπουκέτο.  
Ο Αϊνστάιν, τα ψάρια κι εμείς
Και στη συνέχεια, υπάρχει μια ακόμη ερώτηση που θέτουν συχνά οι γονείς. “Είναι χαρισματικό το παιδί μου;”. Οι χαρισματικοί άνθρωποι όμως, ακόμη και εάν κυκλοφορούν ανάμεσά μας, θα έπρεπε σύμφωνα με τους ειδικούς, να παριστάνουν ότι είναι μια χρυσή μετριότητα... 
Από το παρακάτω απόσπασμα, το πιο ενθαρρυντικό πάντως, θα ήταν να μη βρείτε κοινά του εαυτού σας με το μεταλλαγμένο χέλι.
Μια φορά και έναν καιρό τα ζώα αποφάσισαν να πάνε στο σχολείο. Το πρόγραμμα σπουδών τους περιελάμβανε τρέξιμο, αναρρίχηση, πτήση και κολύμπι.
Η Πάπια ήταν πραγματικά πολύ καλή στο κολύμπι αλλά υστερούσε πολύ στα υπόλοιπα. Έτσι έμενε εκεί μετά το σχολείο κάνοντας ενισχυτική για να γίνει καλύτερη στο τρέξιμο και στο σκαρφάλωμα. Αλλά αυτό είχε ως αποτέλεσμα να μείνει πίσω στο μάθημα της κολύμβησης που ήταν καλή.
Ο Αετός είχε πρόβλημα πειθαρχίας. Σκαρφάλωνε καλύτερα από όλους στο δέντρο αλλά χρησιμοποιούσε πάντα το δικό του τρόπο για να φτάσει εκεί.
Ο Λαγός ήταν ο καλύτερος από όλους στο τρέξιμο, αλλά αναγκάστηκε να παρατήσει το σχολείο επειδή ήταν αδύνατο να περάσει το μάθημα της κολύμβησης.
Ο Σκίουρος ήταν εξαιρετικός στο μάθημα αναρρίχησης, αλλά η δασκάλα του τον ανάγκασε να ξεκινήσει τα μαθήματα πτήσης από κάτω προς τα πάνω και όχι το ανάποδο. Τότε ο Σκίουρος εξουθενώθηκε και τελικά στην τελική βαθμολογία πήρε C στην αναρρίχηση και D στο τρέξιμο.
Οι Σκύλοι αναγκάστηκαν να διδαχθούν από τους γονείς τους το μάθημα του σκαψίματος, επειδή οι καθηγητές αρνήθηκαν να το εισάγουν στο πρόγραμμα σπουδών τους.
Στο τέλος της χρονιάς κατάφερε και αποφοίτησε μόνο ένα μεταλλαγμένο Χέλι, το οποίο μπορούσε να κολυμπήσει καλά, να τρέξει, να σκαρφαλώσει και να πετάξει λίγο”.

Οδός Πατησίων !

Πατησίων. Ένας μεγάλος δρόμος, με γκρι χρώμα, που ακόμη και όταν έρχεται η άνοιξη, τίποτα δεν φαίνεται ικανό να τον ομορφύνει. Η Πατησίων την άνοιξη, παραμένει Πατησίων.
Είναι, τελικά, τόσο παράξενο που οι ακτίνες του ήλιου μένουν αδύναμες, παθητικές και ασθενικές, μπροστά στο σάπιο καυσαέριο και στη δυσκολία των ανθρώπων της πόλης;
Τρία κλικ αριστερά και στο μυαλό μου έρχεται η Κατερίνα Γώγου: 
Η ζωή μας είναι σουγιαδιές
σε βρώμικα αδιέξοδα
σάπια δόντια ξεθωριασμένα συνθήματα
μπάσσο βεστιάριο
Βρε, λες η Πατησίων να είναι η ζωή μας;
μυρουδιές από κάτουρα αντισηπτικά
και χαλασμένα σπέρματα. Ξεσκισμένες αφίσσες.
Πάνω κάτω. Πάνω κάτω, η Πατησίων.
Η ζωή μας είναι η Πατησίων.
Βρε, λες η Πατησίων να είναι η ζωή μας; Αναρωτήθηκα, όταν διάβασα το ποίημα της Κατερίνας Γώγου, και άφησα τα χρόνια να περνούν, έχοντας την κρυφή ελπίδα πως το γκρίζο θα φύγει και κάτω από το σπίτι μου οι εικόνες θα ομορφύνουν.
Βρε, λες η Πατησίων να είναι η ζωή μας;
Μα, η Πατησίων όσα χρόνια και αν περάσουν, φαίνεται να μένει Πατησίων. Βρώμικη, φτωχική, γκρίζα. Βρώμικη από καυσαέριο, όπως άλλωστε το μεγαλύτερο μέρος των μεγαλουπόλεων, γκρίζα από τις σκυθρωπές και αγέλαστες εκφράσεις των ανθρώπων, φτωχική γιατί πέρα από την Ανθέων με τα λουλούδια, στην Πατησίων δεν καρποφορούν άνθη.
Βρε, λες η Πατησίων να είναι η ζωή μας;
Τουλάχιστον, υπάρχει το πάρκο Δράκοπουλου και δύο-τρία ακόμη, που κάνουν εμάς τους μόνιμους κάτοικους να γελιόμαστε, πως και εμείς στο κέντρο, κάτι κάνουμε από πρασινάδα.
Εμείς εκεί.
Μια ζωή λιγούρια ταξιδεύουμε
την ίδια διαδρομή.
Βρε, λες η Πατησίων να είναι η ζωή μας;
Ξεφτίλα μοναξιά απελπισία. Κι ανάποδα.
Εντάξει. Δεν κλαίμε. Μεγαλώσαμε.
Μονάχα όταν βρέχει
βυζαίνουμε κρυφά το δάχτυλό μας. Και καπνίζουμε.
Και η Γώγου επαληθεύεται και εμείς αναρωτιόμαστε, να βγω να κάνω το τσιγάρο στο πάρκο; Τώρα, ήρθε η άνοιξη, θα έχει κόσμο έξω, και έχει και μια γλυκιά μέρα. Και βγαίνεις να το κάνεις το αναθεματισμένο, και ευτυχώς που όλοι οι Πατησσιώτες δεν θα σε παρεξηγήσουν αν σε δουν με την παντόφλα.
Βρε, λες η Πατησίων να είναι η ζωή μας;
Μα, η Πατησίων, όσες εποχές και αν αλλάξουν φαίνεται να παραμένει Πατησίων. Και όταν σκοτεινιάζει, σαν καλά κρυμμένο μυστικό κανείς δεν μιλά για αυτήν. Και όμως, αν τύχει και περάσουμε τα βράδια από εκεί, θα δούμε πως γυναίκες από άλλες χώρες, εξωτικές, στέκονται στα πεζοδρόμια για ένα χαρτζιλίκι.
Αλλά, σαν παιδί του κέντρου, ξέρω πότε να μιλάω και πότε να σιωπώ... Κάμερα δεν μπόρεσα να βγάλω. Να φωτογραφίσω τι;
Η ζωή μας είναι
άσκοπα λαχανητά
σε κανονισμένες απεργίες
ρουφιάνους και περιπολικά.
Βρε, λες η Πατησίων να είναι η ζωή μας;
Γι' αυτό σου λέω.
Την άλλη φορά που θα μας ρίξουνε
να μην την κοπανήσουμε. Να ζυγιαστούμε.
Βρε, λες η Πατησίων να είναι η ζωή μας;
Μην ξεπουλήσουμε φτηνά το τομάρι μας ρε.
Μη. Βρέχει. Δωσ' μου τσιγάρο.
Άνοιξη, και η Πατησίων παραμένει Πατησίων.
* Στίχοι: "Πάνω Κάτω η Πατησίων", Κατερίνα Γώγου
*Φωτογραφίες: Μαρία Πιτσιδήμου

Δημοψήφισμα: διπλωματικός ελιγμός ή η μόνη λύση;

Ανοιχτό παραμένει για την κυβέρνηση το ενδεχόμενο ενός δημοψηφίσματος σε περίπτωση που δεν καταστεί εφικτή η συμφωνία με τους εταίρους-δανειστές.
Τί σημαίνει όμως πρακτικά η απόφαση για δημοψήφισμα;

Ο λόγος

Στην Ελλάδα το δημοψήφισμα θεσμοθετήθηκε για πρώτη φορά στο Σύνταγμα του 1927 (άρθρο 125 παρ. 2) και αφορά το συνταγματικό δημοψήφισμα.
Στο ισχύον Σύνταγμα του 1975 ρυθμίζεται στο άρθρο 44 παρ. 2, όπως τροποποιήθηκε με την αναθεώρηση του 1986 και τον εκτελεστικό νόμο 4023/11, προβλέπεται:
Δημοψήφισμα για "κρίσιμα εθνικά θέματα": που προκηρύσσεται για ένα θέμα που η κυβέρνηση θεωρεί κρίσιμο και εθνικής σημασίς, με τη σύμφωνη γνώμη 151 βουλευτών.
Νομοθετικό δημοψήφισμα: προκηρύσσεται για ήδη ψηφισμένο νομοσχέδιο, που απαιτεί τη σύμφωνη γνώμη της αυξημένης πλειοψηφίας των 180 βουλευτών.
Ειδικότερα, στο άρθρο 44 του Συντάγματος προβλέπονται τα εξής:
O Πρόεδρος της Δημοκρατίας προκηρύσσει με διάταγμα δημοψήφισμα για κρίσιμα εθνικά θέματα, ύστερα από απόφαση της απόλυτης πλειοψηφίας του όλου αριθμού των βουλευτών, που λαμβάνεται με πρόταση του υπουργικού Συμβουλίου.
Δημοψήφισμα προκηρύσσεται από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας με διάταγμα και για ψηφισμένα νομοσχέδια που ρυθμίζουν σοβαρό κοινωνικό ζήτημα, εκτός από τα δημοσιονομικά, εφόσον αυτό αποφασιστεί από τα τρία πέμπτα του συνόλου των βουλευτών, ύστερα από πρόταση των δύο πέμπτων του συνόλου (σ.σ.: 180 βουλευτές) και όπως ορίζουν ο Kανονισμός της Bουλής και νόμος για την εφαρμογή της παραγράφου αυτής.
Δεν εισάγονται κατά την ίδια περίοδο της Bουλής περισσότερες από δύο προτάσεις δημοψηφίσματος για νομοσχέδιο.
Αξίζει να σημειωθεί ότι ο πρωθυπουργός μίλησε για δημοψήφισμα λόγω εθνικού θέματος.

Το χρονοδιάγραμμα

Το δημοψήφισμα προκηρύσσεται μέσα σε ένα μήνα από τη λήψη της σχετικής απόφασης της Βουλής.
Ως ημέρα διεξαγωγής ορίζεται η Κυριακή ενώ η ψηφοφορία αρχίζει στις 7.00 και ολοκληρώνεται στις 19.00 της ίδιας ημέρας. 
Για να θεωρηθεί έγκυρο το αποτέλεσμα της λαϊκής ετυμηγορίας στον μεν πρώτο είδος δημοψηφίσματος για κρίσιμα εθνικά θέματα θα πρέπει η συμμετοχή των ψηφοφόρων θα είναι στο 40%, ενώ για το δεύτερο το λεγόμενο "νομοθετικό" θα πρέπει στην κάλπη να προσέλθει το 50% του εκλογικού σώματος.

Το κόστος

Το πλαίσιο του τρόπου προσφυγής στην λαϊκή ετυμηγορία περιγράφεται από τις παραγράφους 3 και 4 του Συντάγματος οι οποίες εξειδικεύτηκαν από το νόμο 4023/2011 ("Διεύρυνση της άμεσης και συμμετοχικής δημοκρατίας με την διενέργεια δημοψηφίσματος") που ψήφισε η κυβέρνηση Γιώργου Παπανδρέου τον Οκτώβριο του 2011. 
Σύμφωνα μάλιστα με την έκθεση του Γενικού Λογιστηρίου που συνόδευε εκείνο το νομοσχέδιο, το κόστος για την διεξαγωγή δημοψηφίσματος εκτιμάται στα 110 εκ. ευρώ.
Άγνωστο το ερώτημα, η απάντηση όμως θα είναι "ναι" ή "όχι"
Άγνωστο το ερώτημα, η απάντηση όμως θα είναι "ναι" ή "όχι"

7 δημοψηφίσματα από το 1920

Στη χώρα μας έχουν γίνει συνολικά επτά δημοψηφίσματα σ' ένα διάστημα 54 ετών (1920-1974). 

Δημοψήφισμα της 22ας Νοεμβρίου 1920
Τον Νοέμβριο του 1920 διενεργήθηκε από την κυβέρνηση Δημητρίου Ράλλη δημοψήφισμα για την επιστροφή του βασιλιά Κωνσταντίνου του Α΄.

Δημοψήφισμα της 13ης Απριλίου 1924
Στις 25 Μαρτίου του 1924 η Βουλή ενέκρινε ψήφισμα "περί εκπτώσεως της Δυναστείας και ανακηρύξεως της Δημοκρατίας", το οποίο είχε υποβάλλει η κυβέρνηση του Αλέξανδρου Παπαναστασίου.

Το ψήφισμα της Βουλής τέθηκε σε δημοψήφισμα, το οποίο διενεργήθηκε στις 13 Απριλίου.
Το "Ναι" συγκέντρωσε το 69,78% των εγκύρων ψήφων και το "Όχι" το 30,02%.

Δημοψήφισμα της 3ης Νοεμβρίου 1935
Το 1935 προκηρύχθηκε δημοψήφισμα από τον Γεώργιο Κονδύλη. Το ερώτημα ήταν η κατάργηση της αβασίλευτης δημοκρατίας και υπέρ της βασιλευόμενης δημοκρατίας ψήφισε το 97,88%.
Εμεινε στην ιστορία ως "νόθο δημοψήφισμα". Και δεν ήταν το μόνο...

Δημοψήφισμα της 1ης Σεπτεμβρίου 1946

Η κυβέρνηση του Ντίνου Τσαλδάρη διενεργεί δημοψήφισμα την 1η Σεπτεμβρίου για την επάνοδο του Βασιλιά Γεωργίου Β' που βρισκόταν εκτός Ελλάδος από την Κατοχή.
Υπέρ της επανόδου του βασιλιά ψήφισε το 68,40%, ενώ το λευκό συγκέντρωσε το 31,60% των έγκυρων ψήφων.
Ο Γεώργιος Β' επέστρεψε στην Ελλάδα στις 28 Σεπτεμβρίου 1946.

Δημοψήφισμα της 29ης Σεπτεμβρίου 1968
Η στρατιωτική δικτατορία προκηρύσσει δημοψήφισμα για την επικύρωση του νέου Συντάγματος, που είχε συντάξει επιτροπή υπό τον τέως Πρόεδρο του Συμβουλίου Επικρατείας Χαρίλαο Μητρέλια και είχε εγκριθεί από το υπουργικό συμβούλιο.
Το "Ναι" συγκέντρωσε το 92,10% των έγκυρων ψηφοδελτίων και το "Όχι" 7,89%. Το δημοψήφισμα χαρακτηρίστηκε "νόθο".

Δημοψήφισμα της 29ης Ιουλίου 1973
Η στρατιωτική κυβέρνηση αποφασίζει την κατάργηση της μοναρχίας και την εγκαθίδρυση Προεδρικής Κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας.
Το νέο τροποποιημένο Σύνταγμα αποφασίζεται να τεθεί στην κρίση του ελληνικού λαού δια δημοψηφίσματος.
"ΝΑΙ" ψηφίζει το 78,4% του εκλογικού σώματος και "ΟΧΙ' το 21,6%.

Πρώτος Πρόεδρος της Δημοκρατίας ανέλαβε ο δικτάτορας Γεώργιος Παπαδόπουλος. Και αυτό το δημοψήφισμα όπως και αυτό του 1968, χαρακτηρίστηκε  "νόθο".

Δημοψήφισμα της 8ης Δεκεμβρίου 1974
Μετά την επάνοδο της Δημοκρατίας στην Ελλάδα (23 Ιουλίου 1974) και την σαρωτική επικράτηση της Νέας Δημοκρατίας στις εκλογές της 17ης Νοεμβρίου 1974, ο πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Γ. Καραμανλής προκηρύσσει δημοψήφισμα για τη μορφή του πολιτεύματος.
Το αποτέλεσμα ήταν 69,2% υπέρ της αβασίλευτης δημοκρατίας.
Σύμφωνα με το sansimera.gr τα έξι δημοψηφίσματα αφορούσαν το πολιτειακό και το ένα την έγκριση Συντάγματος. 
Μάλιστα, τα τρία από τα επτά δημοψηφίσματα διενεργήθηκαν από δικτατορικές κυβερνήσεις:

Ερώτημα

Ερωτηματικό παραμένει το ερώτημα που θα απευθύνει στο λαό η κυβέρνηση Τσίπρα: θα είναι το "ευρώ ή δραχμή;" Θα είναι το "συμφωνείτε με τη λιτότητα και τα νέα μέτρα;".
Το βέβαιο είναι πως η απάντηση θα είναι "ναι" ή "όχι".
Το σίγουρο είναι πως η αντιπολίτευση είναι αντίθετη.
Όσο για τους εταίρους έχοντας και την πικρή γεύση από την ανάλογη πρόταση Παπανδρέου αναμένεται να αντιδράσουν δυναμικά.

 http://www.pathfinder.gr

το ελληνικό μετρό είναι ένα από τα καλύτερα του κόσμου

Μπορεί να έχει δρόμο μπροστά του ο Έλληνας για να εμπεδώσει ότι όταν ανοίγουν οι πόρτες του μετρό θα πρέπει να περιμένει καρτερικά να βγουν οι επιβαίνοντες προκειμένου να επιβιβαστεί και μπορεί να αρνείται να αντιληφθεί ότι στις κυλιόμενες σκάλες πρέπει να στέκεται πάντα στη δεξιά πλευρά για να επιτρέπει στους πιο βιαστικούς να κινούνται ελεύθερα από την αριστερή πλευρά, ωστόσο, μετά από μία βόλτα σε κάποια μετρό του κόσμου, εύκολα μπορεί να αντιληφθεί ότι το ελληνικό μετρό είναι ένα από τα καλύτερα και πιο εύχρηστα του κόσμου.
Σίγουρα οι αισθητά λιγότερες στάσεις συγκριτικά με μεγάλες μητροπόλεις του εξωτερικού καθώς και το γεγονός ότι εντάχθηκε στην αθηναϊκή πραγματικότητα τα τελευταία χρόνια να του δίνουν ένα προβάδισμα όσον αφορά καθαριότητα και ευκολία χρήσης, παρόλα αυτά, υπάρχουν πολλοί επιπλέον λόγοι για να μας κερδίζει μέρα με τη μέρα ολοένα και περισσότερο.
  1. Άργησε να κάνει την εμφάνισή του στα ελληνικά υπόγεια, καταφέρνει όμως να επεκτείνεται διαρκώς με καινούριες στάσεις που εξυπηρετούν όλο και περισσότερες περιοχές.
    Γιατί το ελληνικό μετρό είναι από τα καλύτερα του κόσμου
  2. Δεν έχουν περάσει παρά λίγα χρόνια που μάθαμε και στην Ελλάδα «τι εστί μετρό», ωστόσο οι συρμοί ανανεώνονται και εκσυγχρονίζονται διαρκώς κάνοντας τις μετακινήσεις μας πιο ασφαλείς και με λιγότερο θόρυβο.
    Γιατί το ελληνικό μετρό είναι από τα καλύτερα του κόσμου
  3. Παραμένει καθαρό, χωρίς σκουπίδια, πεταμένα μπουκάλια και πλαστικά, χωρίς αποτσίγαρα και δυσάρεστες μυρωδιές
    Γιατί το ελληνικό μετρό είναι από τα καλύτερα του κόσμου
  4. Επιμένει να χρησιμοποιεί προσωπικό στα σημεία εξυπηρέτησης των επιβατών που είναι πρόθυμο να βοηθήσει και δεν στηρίζεται τις περισσότερες ώρες της ημέρας σε αυτόματα μηχανήματα
    Γιατί το ελληνικό μετρό είναι από τα καλύτερα του κόσμου
  5. Παρέχει πολυτέλεια, γρήγορη και ασφαλή μετακίνηση και μάλιστα με το χαμηλότερο εισιτήριο της Ευρώπης και όχι μόνο. Οι μηνιαίες κάρτες απεριορίστων διαδρομών παρέχουν ουσιαστική έκπτωση και συμφέρουν πραγματικά.
    Γιατί το ελληνικό μετρό είναι από τα καλύτερα του κόσμου
  6. Στου κόλπους του μπορείς να θαυμάσεις μοναδικά έργα τέχνης είτε σύγχρονα είτε και αρχαία ευρήματα από τις ανασκαφές αποδεικνύοντας τον πλούτο του ελληνικού πολιτισμού
    Γιατί το ελληνικό μετρό είναι από τα καλύτερα του κόσμου
  7. Άνοιξε τις πόρτες του σε δημιουργικές δράσεις –καλλιτεχνικές και διαφημιστικές- προσφέροντας νότα χαράς στους επιβάτες και αποτελώντας παράδειγμα προς μίμηση για άλλες περιοχές του κόσμου
    Γιατί το ελληνικό μετρό είναι από τα καλύτερα του κόσμου
  8. Είναι από τις λίγες χώρες που συνδέει το αεροδρόμιο με το κέντρο με μία μόλις γραμμή και μάλιστα με ειδικούς χώρους μέσα στους συρμούς για την τοποθέτηση των αποσκευών
    Γιατί το ελληνικό μετρό είναι από τα καλύτερα του κόσμου
  9. Βρίσκεται πολλά μέτρα κάτω από τη γη αποφεύγοντας τον επιπλέον θόρυβο σε μία πόλη με έντονη φασαρία
    Γιατί το ελληνικό μετρό είναι από τα καλύτερα του κόσμου
  10. Ανταποκρίθηκε στις ανάγκες κυρίως της νεολαίας που ήθελε επέκταση του νυχτερινού ωραρίου την Παρασκευή και το Σάββατο καθιστώντας τις εξόδους πιο οικονομικές καθώς η χρήση του ταξί αποφεύγεται
    Γιατί το ελληνικό μετρό είναι από τα καλύτερα του κόσμου

πάπια ή κουνέλι;


ΤΕΣΤ: Εσείς βλέπετε πάπια ή κουνέλι;






































Τι βλέπετε; Μια πάπια ή ένα κουνέλι;

Αυτή είναι μια πολύ γνωστή οπτική ψευδαίσθηση την οποία μπορεί κανείς να δει με δύο τρόπους, είτε σαν ένα κουνέλι, είτε σαν μια πάπια. Ποιο από τα δύο βλέπετε εσείς; Και όταν βλέπετε τη μία εικόνα, μπορείτε να κάνετε εναλλαγή στην άλλη;

Και τώρα η πιο σημαντική ερώτηση

– πόσο γρήγορα μπορείτε να αλλάξετε από τη μια εικόνα στην άλλη;

Οι περισσότεροι άνθρωποι, στην αρχή διακρίνουν την πάπια και μετά διακρίνουν το κουνέλι. Το ζήτημα όμως είναι πόσο γρήγορα μπορείτε να αλλάξτε αυτήν την εικόνα στο μυαλό σας. Χρειάζεστε πολύ νοητική προσπάθεια για να το καταφέρετε;

Η πρώτη εκδοχή αυτής της εικόνας δημιουργήθηκε το 1892 από το χιουμοριστικό γερμανικό περιοδικό «Filiegende Blattera» αλλά αργότερα η φωτογραφία δημοσιεύτηκε από τον Ludwig Wittgeinstein στο έργο του «Φιλοσοφικά Ντιμπέιτ» ως μέσο για να περιγράψει δύο διαφορετικούς τρόπους που μπορούμε να βλέπουμε τα πράγματα.
Η φωτογραφία δεν αλλάζει αλλά η οπτική μας εμπειρία μπορεί να αλλάξει. Όροι όπως «πάπια» και «κουνέλι» κάνουν τον εγκέφαλό μας να δημιουργήσει διαφορετικές εικόνες από μία και μοναδική εικόνα.
Ο ψυχολόγος και συγγραφέας Richard Wiseman κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η ικανότητα της εναλλαγής των δύο εικόνων σχετίζεται με τη δημιουργικότητά μας.
Το συμπέρασμα είναι ότι όσο πιο γρήγορα μπορεί ένας νους να εναλλάσσει αυτές τις εικόνες, τόσο πιο δημιουργικός είναι. Όπως ισχυρίζεται ο Wiseman, όταν αλλάζει κανείς την οπτική εικόνα από Πάπια σε Κουνέλι και το αντίστροφο δημιουργεί μια ισχυρή αλλαγή στον τρόπο που βλέπει και αντιλαμβάνεται τον κόσμο.

Όσο πιο σύντομα λοιπόν μπορείτε κάνετε αυτή την εναλλαγή στο μυαλό σας, τόσο πιο δημιουργικός, ανοιχτών οριζόντων και σφαιρικής αντίληψης άνθρωπος είστε.



http://www.tsekouratoi.gr/



Τρίτη, 28 Απριλίου 2015

Οι 7 χώρες με τα περισσότερα… χρέη

Σε μια προσπάθεια αναδιάρθρωσης του χρέους και έπειτα από 5 εφιαλτικά χρόνια οικονομικής και κοινωνικής κρίσης στην Ελλάδα, ξέρουμε ότι δεν είμαστε μόνοι…

Η χώρα μας είναι μόνο ένα παράδειγμα του αυξανόμενου αριθμού των χωρών των οποίων τα επίπεδα χρέους έχουν φτάσει σε σημείο μη βιώσιμο, κάτι που οφείλεται σε πολλούς παράγοντες, που αφορούν τόσο τις λάθος πολιτικές μιας χώρας, όσο και την εκμετάλλευσή της από εξωτερικούς παράγοντες.
Όπως και να ’χει, το χρέος απασχολεί πολλές χώρες, δημιουργώντας δυσβάσταχτες συνθήκες ζωής στους λαούς τους, με το μέλλον, δυστυχώς, να μοιάζει δυσοίωνο σε διάφορα μέρη του πλανήτη.
Στην παρακάτω λίστα θα δείτε τις πιο χρεωμένες χώρες του κόσμου με βάση το χρέος τους σαν ποσοστό του ΑΕΠ, σύμφωνα με το therichest.com. Αν και πολλά άρθρα υποδεικνύουν ότι σε απόλυτους αριθμούς, οι Ηνωμένες Πολιτείες σημειώνουν το μεγαλύτερο επίπεδο χρέους, το γεγονός ότι είναι και η μεγαλύτερη οικονομία, αλλάζει το σκηνικό.
Ιαπωνία
Με το χρέος να φτάνει το 226% του ΑΕΠ το 2013, δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι η Ιαπωνία βρίσκεται στην κορυφή. Από τις αρχές της δεκαετίας του ’90 η τρίτη μεγαλύτερη οικονομία του κόσμου βιώνει συνεχή στασιμότητα, ενώ οι πρόσφατες πολιτικές της κυβέρνησης έστειλαν τα επίπεδα του χρέους ακόμη πιο ψηλά και υποτίμησαν το νόμισμα κατά 18%, με τον διοικητή της ιαπωνικής κεντρικής τράπεζας να δηλώνει ότι το χρέος βρίσκεται σε μη βιώσιμο επίπεδο.
Ζιμπάμπουε  
Η Ζιμπάμπουε έχει μείνει πίσω στις πληρωμές της στο ΔΝΤ για περισσότερα από 15 χρόνια και όλα δείχνουν ότι δεν πρόκειται να πάρει επιπλέον χρηματοδότηση αν δεν πληρώσει τους προηγούμενους λογαριασμούς της. Συνολικά, το κυβερνητικό χρέος υπολογίζεται στο 202% του ΑΕΠ και ο επί 28 χρόνια πρόεδρος της χώρας Robert Mugabe βρισκόταν στην εξουσία και το 2009, όταν το νόμισμα της χώρας κατέρρευσε και υιοθετήθηκε το δολάριο των ΗΠΑ για τις συναλλαγές της και ο πληθωρισμός έφτανε τα 500 δισεκατομμύρια τοις εκατό.
Ελλάδα
Αποτελεί ένα από τα πιο σκληρά παραδείγματα των επιπτώσεων της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης που ξέσπασε το 2008, αφού η ελληνική οικονομία κατέρρευσε λόγω του βάρους των δισεκατομμυρίων που κουβαλούσε σε χρέη προς τους πιστωτές της, το ΔΝΤ και την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Συνολικά, η οικονομία της έχει σημειώσει πτώση μεγαλύτερη του 25% όλα αυτά τα χρόνια, οδηγώντας σε επίπεδα χρέους που φτάνουν το 169% του ΑΕΠ το 2012. Από τότε, το χρέος έχει ξεπεράσει το 170% με αποτέλεσμα έναν εξαθλιωμένο λαό, με τους προϋπολογισμούς που αφορούν την υγεία, την εκπαίδευση και τις κοινωνικές υπηρεσίες να έχουν υποστεί σοβαρές περικοπές και την ανεργία να ξεπερνάει το 26%.
Λίβανος
Το κρατικό χρέος του Λίβανου έχει εκτοξευθεί τα τελευταία χρόνια, οδηγούμενο κυρίως από μια αργή οικονομία. Ενώ το 2013 η οικονομία της χώρας αναπτύχθηκε κατά 2%, το χρέος ανέβηκε κατά 10% και το Μάρτιο του 2014 η αναλογία έφτασε το 163% του ΑΕΠ.
Άγιος Χριστόφορος και Νέβις
Παρ’ όλο που το μικρό αυτό νησιωτικό κράτος της Καραϊβικής έχει χρέος λίγο παραπάνω από 1 δισεκατομμύριο δολάρια, το γεγονός ότι ο πληθυσμός του περιορίζεται στις 50 χιλιάδες ανθρώπους κάνει τα πράγματα δύσκολα. Σαν ποσοστό του ΑΕΠ, το χρέος του φτάνει το 200% και το 2012 συμφωνήθηκε αναδιάρθρωση του χρέους, προκειμένου να φτάσει στο 95%. Στο χρέος οδήγησαν πολλοί παράγοντες, μεταξύ των οποίων το μεγάλο κόστος ανακατασκευής μετά από ισχυρές καταιγίδες, η πτώση και το κλείσιμο της βιομηχανίας ζάχαρης και η μείωση των επιπέδων τουρισμού.
Αντίγκουα και Μπαρμπούντα
Άλλο ένα κράτος της Καραϊβικής που αναγκάστηκε να στραφεί στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, λόγω του υπερβολικού χρέους του. Το 2010, το συνολικό χρέος του έφτανε το 130% και το κράτος βρισκόταν εν μέσω μιας περιόδου 3 χρόνων, όπου η οικονομία συρρικνωνόταν συνεχώς. Σύμφωνα με τα δεδομένα του 2014, το χρέος έχει αρχίσει να μειώνεται, φτάνοντας το 89%. Η Αντίγκουα και Μπαρμπούντα εξαρτάται κατά πολύ οικονομικά από τον τουρισμό από τις ΗΠΑ, τον Καναδά και την Ευρώπη κι έχει υποφέρει πολύ κατά τη διάρκεια της κρίσης του 2008.
Ιταλία
Το χρέος «χτίζεται» σταδιακά στην Ιταλία τα τελευταία χρόνια, το σοβαρό πρόβλημα, όμως, ήρθε με την οικονομική κρίση του 2008. Η οικονομία της Ιταλίας δεν έχει επανέλθει από τότε, αποτελώντας τη μοναδική χώρα του G7 που δεν έχει επιστρέψει στα προ κρίσης επίπεδα, με το χρέος της να φτάνει το 130% του ΑΕΠ. Λόγω του ότι η κυβέρνηση οφείλει το μεγαλύτερο μέρος του χρέους σε εσωτερικούς πελάτες, κυρίως τράπεζες, πολλοί φοβούνται ότι αν δεν έρθουν υπό έλεγχο τα επίπεδα χρέους, μια καινούργια τραπεζική κρίση μπορεί να ξεσπάσει. Η λίστα φυσικά δεν σταματά εδώ: μετά την Ιταλία συναντάμε την Πορτογαλία, η οποία έφτασε το χρέος στο 129% του ΑΕΠ το 2013, πλέον, όμως, έχοντας βγει από το πρόγραμμα διάσωσης μπορεί να δανείζεται από τις διεθνείς αγορές, στη συνέχεια βρίσκουμε τη Τζαμάικα, η οποία έχει φτάσει σε σημείο η κυβέρνηση να πληρώνει τα διπλάσια για το χρέος, απ’ ό,τι για υγεία και παιδεία μαζί, ενώ ακολουθεί η Ισλανδία, η Ιρλανδία και η Ερυθραία της βορειοανατολικής Αφρικής, για την οποία παρ’ όλο που δεν είναι πολλά γνωστά, λόγω της μυστικότητας της κυβέρνησης, το 2012 το χρέος έφτασε το 115% του ΑΕΠ. 

http://www.clickatlife.gr