BLACK GUITAR

BLACK GUITAR

Σάββατο, 31 Οκτωβρίου 2015

Ο ΚΥΡ έχει κέφια ...

KYR-1
pliststas

Ο μηνιαίος μισθός του Έλληνα εργαζομένου.

500, 600, 700, σε πολλές φορές 900 ευρώ. Έχουμε ακούσει διάφορα ποσά για τον μηνιαίο μισθό του Έλληνα εργαζομένου. Τι όμως ισχύει από όλα αυτά στην χώρα των 1.196.736 ανέργων;
Σερβιτόροι, ντελιβεράδες, φύλακες, πωλητές, κομμωτές, οδηγοί ταξί, διαφημιστές, τραγουδιστές, εργαζόμενοι σε πολυεθνικές, ιερείς, γιατροί, εκπαιδευτικοί, δικηγόροι, συμβολαιογράφοι. Όλοι δήλωσαν τυχεροί που έχουν δουλειά, αλλά ταυτόχρονα απογοητευμένοι με τις απολαβές τους.
Σύμφωνα με το ρεπορτάζ, οι περισσότεροι νέοι εργαζόμενοι λαμβάνουν κατά μέσο όρο 600 ευρώ μηνιαίως, ενώ ακόμα και μετά από χρόνια εργασίας, σπανίως αμείβονται με περισσότερα από 1.500 ευρώ. Εξαίρεση αποτελούν τα ανώτατα στελέχη πολυεθνικών εταιρειών, οι οποίοι, σύμφωνα με εμπιστευτικά αρχεία από το Τμήμα Ανθρωπίνου Δυναμικού γνωστής εταιρείας, βγάζουν τα τετραπλάσια ή και πενταπλάσια χρήματα σε σχέση με τους ανειδίκευτους εργάτες του εργοστασίου της ίδιας εταιρείας.
Οι δικηγόροι και οι γιατροί σε καμία περίπτωση δεν αμείβονται με τα αστρονομικά ποσά που ακούμε κατά καιρούς για τα συγκεκριμένα επαγγέλματα. Για να πλουτίσει ένας γιατρός ή δικηγόρος θα πρέπει να ανοίξει το δικό του γραφείο και να κάνει πολλές διασυνδέσεις, ώστε να αποκτήσει φήμη και περισσότερους πελάτες. Ένας αυτοδημιούργητος γιατρός ή δικηγόρος θα χρειαστεί πολλά χρόνια για να το καταφέρει αυτό, επομένως ένα καλό πτυχίο δεν ισοδυναμεί πάντοτε με ένα καλό μισθό.
Σε γενικές γραμμές, οι εργαζόμενοι που ανταμείβονται μετά από χρόνια εργασίας είναι οι αυτοαπασχολούμενοι και εκείνοι που εργάζονται σε μεγάλες εταιρείες, όπου κάθε βαθμίδα ισούται με διαφορετικό μισθολόγιο. Όπως δήλωσαν χαρακτηριστικά άτομα με τα οποία μιλήσαμε, «πρέπει να κυνηγήσεις τον πελάτη με το τυφέκιο» και να «σου στύψουν την ζωή» για να βγάλεις ένα αξιοπρεπή μισθό στην Ελλάδα του σήμερα.
Στο σημείο αυτό να υπενθυμίσουμε ότι αποδοχές των Ελλήνων μετά την κρίση γύρισαν πολλά χρόνια πίσω. Πιο συγκεκριμένα, σύμφωνα με στοιχεία της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής, το επίπεδο των μισθών το 2014 υποχώρησε κάτω από τα επίπεδα που βρισκόταν το 2006. Ο σχετικός δείκτης βρίσκεται στις 82,4 μονάδες, όταν το 2006 ήταν 88 μονάδες. Κατά τις εκτιμήσεις, οι μισθοί στο σύνολο της οικονομίας πέρυσι βρίσκονταν στα επίπεδα του 2004, γυρνώντας μια δεκαετία πίσω.

Το σύνδρομο της Κασσάνδρας

Στην αγγλική βιβλιογραφία το συναντάμε και ως αλληγορία ή σύνδρομο ή σύμπλεγμα ή φαινόμενο. Εμείς θα προτιμήσουμε τον όρο σύνδρομο, το σύνολο δηλαδή κάποιων κλινικών συμπτωμάτων συμπεριφοράς. Η Κασσάνδρα είναι ελληνικό μυθολογικό πρόσωπο, κόρη του Πριάμου (βασιλιάς της Τροίας) και της Εκάβης.
Ο Απόλλωνας της πρόσφερε το χάρισμα της προφητείας και ταυτόχρονα την κατάρα να μην πιστεύει κανείς τις προφητείες της για το μέλλον.
Cassandra1 
Το σύνδρομο της Κασσάνδρας αναφέρεται στα άτομα που βιώνουν σωματική και ψυχική φθορά λόγω των προσωπικών τους αντιλήψεων. Συγκεκριμένα, τα άτομα αυτά νιώθουν ότι πρέπει να εκπληρώσουν μια σημαντική αποστολή και για αυτόν τον λόγο πραγματοποιούν συνεχείς προειδοποιήσεις (μοιάζουν με προφητείες) για τις συνέπειες μια συμπεριφοράς. Έτσι λοιπόν, επικαλούνται συχνά πυκνά την ηθική ή τους κοινωνικό – πολιτισμικούς κανόνες.

Τα συμπτώματα του συνδρόμου γίνονται ορατά, στην περίπτωση που το άτομο βιώνει έντονη αρνητική συναισθηματική φόρτιση για την κατάσταση κάποιου τρίτου προσώπου. Βιώνει δηλαδή τόσο θλίψη όσο εκείνος που πραγματικά βιώνει μια δύσκολη περίσταση (π.χ. διαζύγιο). Τέλος, νοηματοδοτεί τις ταλαιπωρίες και τις δυστυχίες ως αποτέλεσμα είτε της ανθρώπινης ανυπακοής (π.χ. προς τους ηθικούς κανόνες) είτε της ανθρώπινης άγνοιας. Ο πάσχων στις καταστάσεις όξυνσης συμπτωμάτων γίνεται ιδιαίτερα ευάλωτος στα εξωτερικά προβλήματα ακόμα και όταν αυτά δεν συνδέονται άμεσα με εκείνον.
.
Πηγή:apodoxi  analyticalpsychology

Η “Τύχη” ή οι “Επιλογές”

Είμαστε, άραγε, θύματα των περιστάσεων ή του εαυτού μας; Ή για να θέσω πιο ξεκάθαρα αυτή τη πρακτικά ρητορική ερώτηση: είμαστε το αποτέλεσμα της τύχης ή των επιλογών μας;

Μια σύντομη -και κάπως αφοριστική- κριτική απέναντι στις δύο πιθανές απαντήσεις θα ήταν η εξής:
Ο παράγοντας “τύχη” παίρνει πάντα θέση όταν η έννοια κάθε είδους προσπάθειας, μετονομάζεται σε ευκαιρία.
Όσοι στηρίζονται σε αυτή τη γλυκιά αυταπάτη, αποτινάζουν με περίσσεια ανακούφιση το θεμελιώδες δικαίωμα της προσωπικής πρωτοβουλίας και κατηγορούν τις συνθήκες και τις περιστάσεις για ότι συμβαίνει -ή δε συμβαίνει- στη ζωή τους, παίζοντας, σε καθημερινή και αδιάλειπτη βάση, κρυφτό με την ενήλικη πλευρά της υπόστασής τους. Πολλοί αρέσκονται στο να ρίχνουν την ευθύνη σε οποιονδήποτε άλλο πέραν του εαυτού τους, μπαίνοντας αυτόματα στη θέση του θύματος, χωρίς να συνειδητοποιούν ότι εκείνη, ακριβώς, τη στιγμή, σχεδιάζουν και εκτελούν την αυτοκτονία τους. Είναι οι λεγόμενοι τυχοδιώκτες, οι οποίοι κυνηγούν μια εύκολη ζωή και ελπίζουν /να τους έρθουν(!) όλα καλά”, εύχονται, δηλαδή, να έχουν μια καλή τύχη. Στο χάρτη του ελλιπούς σχεδίου τους, οι έννοιες πειθαρχεία, επιμονή, συγκέντρωση, αφοσίωση, πάθος και φυσικά, όπως προαναφέρθηκε, η έννοια της προσπάθειας, εκλείπουν.
Στον αντίποδα, υπάρχει μια μερίδα ανθρώπων, που υποστηρίζει τη δύναμη της “επιλογής”. Είναι η μερίδα εκείνη, η οποία δε περιμένει ή αναβάλλει τη ζωή, αλλά τη δημιουργεί. Επαναπροσδιορίζει και στοχεύει στην επανεπινόηση καθημερινά τη ταυτότητά της κατ’επιλογή, διότι γνωρίζει ότι είναι υπεύθυνη της ελευθερίας της και όσων η πολυδιάστατη φύση της επιφέρει. Θέτει προτεραιότητες και δε βουλιάζει στη θέα των αμέτρητων “ευκαιριών”, καθώς γνωρίζει πως δεν είναι όλες κατάλληλες για εκείνη. Καταφέρνει βιοαναδραστικά να επιπλεύσει σε ένα κόσμο τυχαιότητας και επιδιώκει ενεργητικά την αυτοσυντήρηση της πνευματικότητάς της, έχοντας τη ως οδηγό της εξελικτικής της σταδιοδρομίας. Όσοι ανήκουν στην ομάδα αυτή, καλλιεργούν τον χαρακτήρα τους μέσα από μια αδιάκοπη φωτογραφική συλλογή πεπραγμένων, τα οποία χτίζουν και δημιουργούν πολύχρωμες εκφάνσεις του μελλοντικού τους είναι.
Είμαστε το σύνολο των επιλογών μας και όχι μιας εύπλαστα παθητικής τυχαιότητας. Η κατάσταση στην οποία βρισκόμαστε αυτή τη στιγμή, ο κύκλος των ανθρώπων που έχουμε γύρω μας, η δουλειά που κάνουμε, ο τομέας των σπουδών μας, η πνευματική, ηθική και οικονομική μας θέση καθώς και η ψυχοσωματική μας ισορροπία εξαρτάται και αποτελείται από μια σειρά προσωπικής κατεύθυνσης.
Αποσκοπώντας στην εξομάλυνση της απότομης αρχής και μέσης αυτού του κειμένου, θα καταλήξω στο ότι, γεννιόμαστε από τύχη, γινόμαστε από επιλογή.
Ο άνθρωπος μπορεί να αλλάξει τη ζωή του, διαφοροποιώντας την προοπτική του και συνειδητοποιώντας πως δεν είναι τα γεγονότα αυτά καθεαυτά που αναστατώνουν ευχάριστα ή δυσάρεστα τον μικρόκοσμό του, αλλά ο τρόπος που επιλέγει να τοποθετηθεί απέναντι σε αυτά.

Ελευθερία Καρακατσίνα
Πηγήfreedomsays

Όσοι γεννήθηκαν έως το 1985..

Στο διαδίκτυο κυκλοφορεί εδώ
και αρκετό καιρό μία επιστολή-αφήγηση
για όσους είναι γεννημένοι μέχρι και το 1985.

Όσοι ανήκετε σε αυτές τις ηλικίες…θα καταλάβετε:«H αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω πώς καταφέραμε να επιβιώσουμε…
Ήμαστε μια γενιά σε αναμονή: περάσαμε την παιδική μας ηλικία περιμένοντας. Έπρεπε να περιμένουμε δύο ώρες μετά το φαγητό πριν κολυμπήσουμε, δύο ώρες μεσημεριανό ύπνο για να ξεκουραστούμε και τις Κυριακές έπρεπε να…
μείνουμε νηστικοί όλο το πρωί για να κοινωνήσουμε.

Ακόμα και οι πόνοι περνούσαν με την αναμονή.. Κοιτάζοντας πίσω, είναι δύσκολο να πιστέψουμε ότι είμαστε ακόμα ζωντανοί.. Εμείς ταξιδεύαμε σε αυτοκίνητα χωρίς ζώνες ασφαλείας και αερόσακους. Κάναμε ταξίδια 10 και 12 ωρών, πέντε άτομα σε ένα Φιατάκι και δεν υποφέραμε από το «σύνδρομο της τουριστικής θέσης». Δεν είχαμε πόρτες, παράθυρα, ντουλάπια και μπουκάλια φαρμάκων ασφαλείας για τα παιδιά..

Ανεβαίναμε στα ποδήλατα χωρίς κράνη και προστατευτικά, κάναμε ωτο-στοπ, καβαλάγαμε μοτοσικλέτες χωρίς δίπλωμα.

Οι κούνιες ήταν φτιαγμένες από μέταλλο και είχαν κοφτερές γωνίες. Ακόμα και τα παιχνίδια μας ήταν βίαια. Περνάγαμε ώρες κατασκευάζοντας αυτοσχέδια αυτοκίνητα για να κάνουμε κόντρες κατρακυλώντας σε κάποια κατηφόρα και μόνο τότε ανακαλύπταμε ότι είχαμε ξεχάσει να βάλουμε φρένα. Παίζαμε «μακριά γαϊδούρα» και κανείς μας δεν έπαθε κήλη ή εξάρθρωση..

Βγαίναμε από το σπίτι τρέχοντας το πρωί, παίζαμε όλη τη μέρα και δεν γυρνούσαμε στο σπίτι παρά μόνο αφού είχαν ανάψει τα φώτα στους δρόμους. Κανείς δεν μπορούσε να μάς βρει. Τότε δεν υπήρχαν κινητά. Σπάζαμε τα κόκαλα και τα δόντια μας και δεν υπήρχε κανένας νόμος για να τιμωρήσει τους «υπεύθυνους» Ανοίγανε κεφάλια όταν παίζαμε πόλεμο με πέτρες και ξύλα και δεν έτρεχε τίποτα. Ήταν κάτι συνηθισμένο για παιδιά και όλα θεραπεύονταν με λίγο ιώδιο ή μερικά ράμματα.. Δεν υπήρχε κάποιος να κατηγορήσεις παρά μόνο ο εαυτός σου.

Είχαμε καυγάδες και κάναμε καζούρα ο ένας στον άλλος και μάθαμε να το ξεπερνάμε.Τρώγαμε γλυκά και πίναμε αναψυκτικά, αλλά δεν ήμασταν παχύσαρκοι. Ίσως κάποιος από εμάς να ήταν χοντρός και αυτό ήταν όλο. Μοιραζόμασταν μπουκάλια νερό ή αναψυκτικά ή οποιοδήποτε ποτό και κανένας μας δεν έπαθε τίποτα. Καμιά φορά κολλάγαμε ψείρες στο σχολείο και οι μητέρες μας το αντιμετώπιζαν πλένοντας μας το κεφάλι με ζεστό ξύδι..

Δεν είχαμε Playstations, Nintendo 64, 99 τηλεοπτικά κανάλια, βιντεοταινίες με ήχο surround, υπολογιστές ή Ιnternet. Εμείς είχαμε φίλους.. Κανονίζαμε να βγούμε μαζί τους και βγαίναμε.. Καμιά φορά δεν κανονίζαμε τίποτα, απλά βγαίναμε στο δρόμο και εκεί συναντιόμασταν για να παίξουμε κυνηγητό, κρυφτό, αμπάριζα… μέχρι εκεί έφτανε η τεχνολογία.
Περνούσαμε τη μέρα μας έξω, τρέχοντας και παίζοντας. Φτιάχναμε παιχνίδια μόνοι μας από ξύλα.. Χάσαμε χιλιάδες μπάλες ποδοσφαίρου. Πίναμε νερό κατευθείαν από τη βρύση, όχι εμφιαλωμένο, και κάποιοι έβαζαν τα χείλη τους πάνω στη βρύση. Κυνηγούσαμε σαύρες και πουλιά με αεροβόλα στην εξοχή, παρά το ότι ήμασταν ανήλικοι και δεν υπήρχαν ενήλικοι για να μας επιβλέπουν.

Πηγαίναμε με το ποδήλατο ή περπατώντας μέχρι τα σπίτια των φίλων και τους φωνάζαμε από την πόρτα. Φανταστείτε το! Χωρίς να ζητήσουμε άδεια από τους γονείς μας, ολομόναχοι εκεί έξω στο σκληρό αυτό κόσμο! Χωρίς κανέναν υπεύθυνο! Πώς τα καταφέραμε; Στα σχολικά παιχνίδια συμμετείχαν όλοι και όσοι δεν έπαιρναν μέρος έπρεπε να συμβιβαστούν με την απογοήτευση. Κάποιοι δεν ήταν τόσο καλοί μαθητές όσο άλλοι και έπρεπε να μείνουν στην ίδια τάξη.

Δεν υπήρχαν ειδικά τεστ για να περάσουν όλοι.. Τι φρίκη! Κάναμε διακοπές τρεις μήνες τα καλοκαίρια και περνούσαμε ατέλειωτες ώρες στην παραλία χωρίς αντηλιακή κρέμα με δείκτη προστασίας 30 και χωρίς μαθήματα ιστιοπλοΐας, τένις ή γκολφ.. Φτιάχναμε όμως φανταστικά κάστρα στην άμμο και ψαρεύαμε με ένα αγκίστρι και μια πετονιά. Ρίχναμε τα κορίτσια κυνηγώντας τα, όχι πιάνοντας κουβέντα σε κάποιο chat room και γράφοντας ; ) : D : P

Είχαμε ελευθερία, αποτυχία, επιτυχία και υπευθυνότητα και μέσα από όλα αυτά μάθαμε και ωριμάσαμε. Αν εσύ είσαι από τους «παλιούς»… συγχαρητήρια!


Είχες την τύχη να μεγαλώσεις σαν παιδί…»!!!

ΠΗΓΗ


Το ουδέτερο «όχι»

Το ουδέτερο «όχι»: Έτσι το λες ακόμα και στο διευθυντή σου!

Στην Ελλάδα τα...παίρνουν

Χάνουν έδαφος

Χάνουν έδαφος οι κυβερνώντες δίνοντας ελληνικό έδαφος, είτε αυτό ορίζεται από χώμα ελληνικό, είτε από τα όρια αναπνοής των πολιτών της χώρας. Χάνουν έδαφος συνεχώς καταφέρνοντας το απίστευτο στα ιστορικά χρονικά να αποδεκατίζονται μόνοι τους χωρίς να δεχθούν ούτε μία επίθεση από τον αμυνόμενο λαό.

Κατάφεραν το απίστευτο που ούτε μία δικτατορία δεν κατάφερε: Να νομίζει η κυβέρνηση ότι ισχυροποιείται με την στήριξη των ξένων δακτύλων και να αλώνει το σύμπαν της Ελλάδας. Η κυβέρνηση της χώρας και όποια κι αν είναι η επόμενη είναι πλέον
μόνη της. Έφτασε να μην έχει ούτε ξένο προστάτη, αλλά ούτε ντόπιο συμπαραστάτη.

 Έτσι όπως τα κατάφερε δεν θα μπορέσει να ικανοποιήσει και τους επίδοξους εραστές της καλοπέρασης και του σίγουρου. Όσες καθαρίστριες με το αγωνιστικό γάντι και να βολέψει, το κύμα αυτών που περιμένουν την ίδια αναξιοκρατική βόλεψη είναι τεράστιο. 

Δεν μπορείς να βολέψεις με προσωποπαγείς θέσεις τις εκατοντάδες χιλιάδες ψηφοφόρων σου. Ούτε η τωρινή, ούτε η αυριανή κυβέρνηση δεν θα μπορεί να το κάνει αυτό πια. Το πρόβλημα της κυβέρνησης πλέον δεν είναι ούτε οικονομικό, ούτε ανθρωπιστικό, ούτε προσφυγικό. Το πρόβλημα της κάθε κυβέρνησης από εδώ και στο εξής θα είναι ότι πρέπει να ανταποδώσει στους βολεψηματίες ψηφοφόρους της το αντίτιμο της ψήφου και δεν θα μπορεί. 

Αν ήταν εποχές του ΄40 που για μια κουραμάνα κατέδιδε ο ρουφιάνος όλη την γειτονιά τα πράγματα για τις κυβερνήσεις θα ήταν τέλειες. Αν ήταν στην 7ετία των Συνταγματαρχών πάλι εύκολα τα πράγματα με προικοδοτήσεις για "έργα", "εργοστάσια", δημόσιους δρόμους και ούτω καθεξής. Δυστυχώς τον παρά και την βόλεψη τα κρατά στα χέρια της η Ε.Ε και διεθνή ταμεία όπως Παγκόσμια Τράπεζα, Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων κοκ. 

Η πραγματική εξουσία δεν θα χαλαλίσει το χρήμα της σε επίδοξους Έλληνες χαραμοφάηδες. Θα τα χρεώνει στον ελληνικό λαό και το χρήμα θα πέφτει ζεστό στις τσέπες ξένων που δυστυχώς για τους κυβερνώντες δεν είναι ψηφοφόροι. 

Ο Έλληνας βολεψηματίας που για δεκαετίες ήταν ο ηδονοβλεψίας της ζωής τρώγοντας αδούλευτο το παντεσπάνι του και ζώντας όπως ο πρίγκηπας Κάρολος της Αγγλίας δεν πρόκειται να χορτάσει με 60τ.μ σπίτι κι αυτό ενοικιαζόμενο από την Τράπεζα, με αυτοκίνητο 20ετίας 1.100cc (κι αυτό αν μπορεί να το συντηρεί), χωρίς μπουζουκλερί τρεις φορές την εβδομάδα και χωρίς 4μηνες διακοπές μετά αποδοχών γυρίζοντας τον κόσμο και αφήνοντας την βρώμα του νεοελληνοεξεφτελισμού σε κάθε 5αστερο ξενοδοχείο του πλανήτη.

 Για όσους πλήρωσαν με τον ιδρώτα τους τέτοια ζωή δεν είναι μεγάλος το πόνος διότι το ιλουστρασιόν δεν ήρθε ουρανοκατέβατο αλλά πληρωμένο με πολλές σκληρές εργατοώρες. Ήταν αποτέλεσμα εργασίας και όχι το παντεσπάνι επιδόματος. Αυτοί προσγειώθηκαν πριν ακόμα ηχήσουν οι καμπάνες του κρατικού χρέους. 

Ελάχιστοι θα έχουν την τύχη να συντηρήσουν τα προνόμιά τους εκτελώντας πάντα τις κατοχικές εντολές ενισχύοντας με τα κέρδη τους το ταμείο των Βρυξελλών. 

Όμως η πλειοψηφία δεν γνωρίζει ακόμα τι σημαίνει δύσκολο και η πραγματικότητα που είναι υπογεγραμμένη και έρχεται να γίνει σάρκα και οστά είναι για τους εθελοτυφλούντες τραγική. Η πλειοψηφία δεν έχει φτάσει ακόμα στο σημείο να μην θεωρεί ότι το σπίτι δεν θα θερμαίνεται όλο το 24ωρο για να κυκλοφορεί με κοντομάνικο ενώ έξω η θερμοκρασία είναι κάτω του μηδενός. Ακόμα δεν έχει μετρήσει τα τελευταία κέρματα στο πορτοφόλι μπαίνοντας στο δίλημμα: 

Γάλα ή ψωμί. Ακόμα κλείνει να κάνεις τα τσεκ απ σε ιδιωτικά θεραπευτήρια με ελάχιστη χρηματική συνεισφορά και δεν έχει μπει στην ουρά των εξωτερικών ιατρείων δημοσίων νοσοκομείων με χαρτί αναμονής 8 μηνών.

Οι κυβερνήσεις που θα αναλάβουν το έργο να "κάνουν καλά" αυτόν τον όχλο θα έχουν μοιραίο τέλος κι αυτό βέβαια δεν είναι κάποιος αστάθμητος παράγοντας, αντιθέτως είναι ακριβώς εκεί που θέλει η Ε.Ε να οδηγήσει τα πράγματα στην Ελλάδα. Στην πραγματική πολιτική αποσταθεροποίηση που θα φέρει νέο πολιτικό δόγμα στην χώρα το οποίο σιγά και σταθερά θα απλώνεται από κράτος σε κράτος σε όλη την Ευρώπη. 

Αυτό που δεν κατανόησαν οι ευρωπαϊστές είναι ότι οι αρχές της Ευρώπης δεν είναι αποτέλεσμα καμίας Ευρωπαϊκής Συνθήκης. Αντιθέτως ήταν οι αρχές των εθνικών κρατών της Ευρώπης που οι λαοί της τους έκαναν με αγώνες δικαιώματά τους. Ακόμα και οι ξινοί Άγγλοι ήταν αυτοί που τα έβαλαν με την Θάτσερ και την έριξαν μέσα σε ένα τρίμηνο απλά αποφασίζοντας να μην πληρώσουν τους νέους κεφαλικούς φόρους που η Μάργκαρετ είχε επιβάλλει στην τότε μεσαία και εργατική τάξη ακόμα κι όταν το ιππικό της βρετανικής αστυνομίας έσπασε τα κεφάλια 300,000 διαδηλωτών στο Λονδίνο.

 Της πάγωσαν το ταμείο διότι το ταμείο το γέμιζε ο αγγλικός λαός και ο κεφαλικός φόρος έγινε αντισυνταγματικός για το κράτος Βρετανία. Τώρα όμως μιλάμε για Κοινό Ευρωπαϊκό Ταμείο, για κοινούς Ευρωπαϊκούς νόμους οι οποίοι δεν γράφονται για το δίκαιο του κάθε λαού αλλά για το δίκαιο της Κοινής Ευρωπαϊκής Τράπεζας και του Κοινού Οράματος της Ε.Ε, το οποίο πουθενά δεν αναγράφει Κοινή Ευτυχισμένη Ζωή.

Οι εθνικές κυβερνήσεις θα καταρρεύσουν κάνοντας αρχή από την εθνική κυβέρνηση της Ελλάδας όποια κι αν είναι αυτή στα επόμενα τρία χρόνια. Το πρόβλημα είναι ότι τα στρατόπεδα των πολιτών αυτής της χώρας έχουν χωριστεί εδώ και πάρα πολλές δεκαετίες και ο αγώνας για τα δικαιώματα που θα καταπατούνται με νομοθετικές ρυθμίσεις ψηφισμένες στο έκτρωμα Ευρωκοινοβούλιο δεν θα βρουν τους πολίτες δίπλα-δίπλα. 

Αντιθέτως θα τους βρουν μέτωπο με μέτωπο διότι οι μεν θα παλεύουν για το δικαίωμα στην ζωή και οι δε θα παλεύουν για συμμετοχή στο νέο ναζιστικό καθεστώς που όμως δεν θα έχει ανάγκη από καλοταϊσμένα εθνικά κομματόσκυλα όλων των βαθμίδων και όλων των χρωμάτων. 

Δυστυχώς για αυτούς η τιμή συμμετοχής θα είναι πάλι μια λίρα, η οποία όμως δεν θα μπορεί να καλύψει με τίποτε τα δυτικοθρεμμένα υπερκαταναλωτικά βίτσια τους.-




του Γιάννη Λαζάρου

 

Παρασκευή, 30 Οκτωβρίου 2015

30 βινύλια που μας μεγάλωσαν

Σήμερα, το youtube και τα i-pod έχουν στείλει στα αζήτητα την χρόνια ανάγκη εκατομμυρίων για συλλογές με τα «καλύτερα» των αγαπημένων μας συγκροτημάτων. Αφού μπορεί κανείς να έχει όλη τη δισκογραφία σε μερικές εκατοντάδες χιλιάδες byte πάντα μαζί του, τί νόημα έχει;
Δεν ήταν όμως πάντοτε έτσι. Για κάτι λιγώτερο από 20 χρόνια (1970-1988) τα βινύλια με «τα καλύτερα» μιας μπάντας ή ενός καλλιτέχνη ήταν ένα πραγματικό γεγονός.
Είτε επειδή δεν μπορούσε κανείς να βρει όλους τους δίσκους, είτε επειδή οι εταιρίες ήθελαν να βγάλουν κι άλλα από το πεινασμένο κοινό, η αλήθεια είναι ότι τα βινύλια "
best of" σημάδεψαν ολόκληρες εποχές με τις επισταμένες ακροάσεις που απαιτούσαν.
Ώρες μπροστά στα εξώφυλλα και τα
liner notes, άπειρες σημειώσεις με το ποιό κομμάτι βρίσκεται σε ποιό δίσκο, για να «τον πάρουμε, να τον έχουμε ολόκληρο», καθώς «θά' χει κι άλλα κομμάτια σαν κι αυτά». Κάποια στιγμή οι συλλογές αυτές άρχισαν να περιλαμβάνουν και δύο - τρία «σπάνια», ή μερικές live εκτελέσεις που δεν υπήρχαν αλλού και γίνονταν έτσι  ιδιαίτερος λόγος να τα αποκτήσει κανείς. Πολλά εκδόθηκαν πριν ο καλλιτέχνης σημειώσει την μεγαλύτερη επιτυχία της καρριέρας του, χωρίζοντας έτσι τη δισκογραφία του σε «πριν» και «μετά το best». Άλλα κυκλοφόρησαν επειδή απλώς ο καλλιτέχνης άλλαζε δισκογραφική εταιρία.
Αρκετά απ΄αυτά έγιναν μέσα στα χρόνια οι πιο εμπορικές κυκλοφορίες για μερικά γκρουπ. Κάποια στέκονται σαν αυτόνομες κυκλοφορίες, λόγω του εξωφύλλου ή της χρονικής στιγμής που κυκλοφόρησαν.
Με τα τριάντα αυτά
lp, άλλα μονά, άλλα διπλά, έψαχνε κανείς για χρόνια να φτιάξει την μικρή του δισκογραφία.
Από το 1990 και μετά, η εισβολή του
cd και των remasters οδήγησε κατά κανόνα σε πλουσιώτερα σε υλικό -και δραματικά φτωχώτερα σε cover art- best of, αλλάζοντας τον ήχο με το διαφορετικό mastering σε πολλά από τα lp αυτά και οδηγώντας άλλα στο να καταργηθούν (η γνωστή «τρύπα» ή το «κόψιμο στην άκρη», if you know what I mean).
Ποτέ όμως δεν θα ξεχαστούν, για την μουσική τους σημασία, την καλλιτεχνική τους αξία και την παιδευτική τους δύναμη στην προ
internet εποχή. Ειδικά από αυτούς που τα κράτησαν, μάζευαν χαρτζηλίκι να τα πάρουν ή τα έχουν ακόμη στη δισκοθήκη τους. Σηκώνουμε τη βελόνα και ξεκινάμε με τα δεκαπέντε πρώτα...



  1. The Rolling Stones - Hot Rocks 1964-1971 (1971). Από τα πρώτα χρονικά, «κανονικά» διπλά best οf, με τα σινγκλ, με στρατηγικά επιλεγμένα classics και δύο κομμάτια απ΄το "Sticky Fingers" που μόλις είχε βγει. Μια προσπάθεια να κεφαλαιοποιηθεί η πρώτη μυθική περίοδος της Decca. Σε κάθε δισκοθήκη από το 1972 και μετά, ένα επιβλητικό διπλό βινύλιο που σε έπειθε ότι κρατούσες στα χέρια την κληρονομιά του μεγαλύτερου ροκ ν΄ρολ γκρουπ στον κόσμο. Το εξώφυλλο με τις σκιές των κεφαλιών τη μία μέσα στην άλλη, σαν μυστηριώδης μπαμπούσκα, επιτείνει την υποβολή. Δεν έχουμε να κάνουμε με τίποτε χαρούμενα παιδάκια εδώ, μα τον "Jumping Jack Flash".


  1. The Beatles - 1962 - 1966 & 1967-1970 (1973). Δύο διπλά Best, με φωτογραφίες τραβηγμένες στο κτίριο της ΕΜΙ, με διαφορά 6 ετών μεταξύ τους. Το πρώτο, διάρκειας περίπου μίας ώρας, με 26 κομμάτια, είναι η πρώτη φάση της αθωότητας των παιδιών απ΄το Λίβερπουλ κι έγινε γνωστό ως το «κόκκινο άλμπουμ». Το δεύτερο, απείρως πιο ενδιαφέρον, με 28 κομμάτια από την «σοβαρή», πειραματική τους περίοδο, «το μπλε άλμπουμ». Δίσκοι που σχηματοποίησαν καρριέρες άπειρων μουσικών ανά τον κόσμο, είναι τα πλέον περιεκτικά άπαντα των Σκαθαριών.


  1. Janis Joplin - Greatest Hits (1973). Το εξώφυλλο με την μακαρίτισσα από το 1970 Janis καβάλα σε τσόπερ, με τεράστια στρογγυλά γυαλιά ηλίου πιθανόν να είναι υπεύθυνο από μόνο του για την παράταση της χίπικης μόδας στο νερό για καμιά πενταετία. Περιορισμένο σε μονό άλμπουμ, περιέχει όλα τα στάνταρ στη σειρά. Με το που τελειώνει η πρώτη πλευρά ο ακροατής ήδη είναι σε άλλη διάσταση.
 

  1. Santana - Greatest Hits (1974). Ελαφρώς «καθυστερημένη» ρετροσπεκτίβα, στη χρονική στιγμή που το γκρουπ είχε ήδη κυκλοφορήσει τα ιστορικά "Caravanserai", "Welcome" και "Lotus". Δέκα κομμάτια από τα τρία πρώτα του Santana (1969-1971), τυλιγμένα στο ρηξικέλευθο εξώφυλλο με το έγχρωμο κορμί να κρατά ένα περιστέρι. Τρία από τα κομμάτια είναι οι «μικρές» εκδοχές ("Black Magic Woman", "Persuasion", "Evil Ways"). Προσπερνά ως μη όφειλε τη jazz φάση του Carlos και υπενθυμίζει τα «σίγουρα» groove στις επερχόμενες γενιές.



  1. The Eagles - The Greatest Hits 1971-1975 (1975). Ποιός θα περίμενε ότι αυτή η συλλογή που κυκλοφόρησε μήνες πριν το magnum opus  που λέγεται "Hotel California" θα γινόταν το υπ' αριθ. 1 σε πωλήσεις άλμπουμ «ολόκληρου του 20ου αιώνα» για τις Η.Π.Α., με πωλήσεις άνω των 29 εκατομμυρίων αντιτύπων μέχρι σήμερα. 40 plus χρόνια αργότερα, φορτωμένο με τα εννιά έως τότε single του γκρουπ συν το μέγιστο "Desperado", εξακολουθεί να δίνει μια περιεκτική αφορμή είτε για να βυθιστεί κανείς στην (έως και ψυχαναγκαστικά) carefree σιτουασιόν της '70s Καλιφόρνια, είτε, λόγω ακριβώς της ίδιας ποιότητας, να καταλήξει να μισήσει το γκρουπ και όσα αντιπροσωπεύει (με χαρακτηριστικό εκπρόσωπο της δεύτερης κατηγορίας τον ...Big Lebowski).



  1. Black Sabbath - We Sold Our Souls For Rock N' Roll (1975). Η συλλογή που περιέκλεισε τί εστί "Black Sabbath", πάνω ακριβώς που το γκρουπ είχε αρχίσει νa παραπαίει (τέλη '75). Βγήκε στην κυκλοφορία χωρίς την παραμικρή ιδέα των τεσσάρων μελών και έθρεψε όσο τίποτε την διάδοση ότι πρόκειται για σατανοτραφείς καταστροφολόγους, ιδίως μ΄' αυτό το gatefold εσώφυλλο με τη άφυλη νεκρόφατσα να κείται σε φέρετρο κρατώντας έναν αστραφτερό σταυρό. Υλικό σχεδόν αποκλειστικά από τα 4 πρώτα τους άλμπουμ, μονολιθικά αφημένο σε τέσσερις πλευρές, χωρίς την παραμικρή φιοριτούρα, για maximum σκοτοδίνη. Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί το οπισθόφυλλο ανέφερε το "Wicked World" τελευταίο στη δεύτερη πλευρά του πρώτου δίσκου, χωρίς να υπάρχει μέσα. Όπως έμαθα αργότερα, στα χέρια μου είχα μια σχετικά σπάνια αμερικάνικη κόπια.



  1. ZZ TOP - The Best Of (1977). Με υπότιτλο "Ten Legendary Texas Tales" και εξώφυλλο που παραπέμπει στα καουμπόϋκα τσέπης με τις λίγες εικόνες και τα πολλά γράμματα (μόνον οι αρχαίοι μεταξύ ημών τα θυμούνται), ο μονός δίσκος έβαλε μεγάλο ποσοστό ελλήνων ρόκερ στον ήχο του νότου. Όλες οι αθάνατες ροκιές των 5 πρώτων άλμπουμ είναι εδώ. Έπαιζε στα πλατώ όλων των ροκ κλαμπ με dj που δε σήκωνε πολλά - πολλά, στα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του '80. Η ύπαρξη του δίσκου αυτού κατά κάποιο τρόπο ξεχώριζε τους «κανονικούς ροκάδες» απ΄τα μειράκια που νόμιζαν ότι το "Eliminator" είναι ο πρώτος τους δίσκος.
 

  1. Steve Miller Band - Greatest Hits 1974-1978 (1978). Πάνω από 37 εκατομμύρια αντίτυπα μέχρι σήμερα για ένα best που στην ουσία ήταν κομμάτια από τα δύο τελευταία άλμπουμ του Steve Miller ('76, '77) συν το "Joker" ('73). Σε συσκευασία - όνειρο για τους dj, τα "Rock N' Me", "Take The Money And Run", "Fly Like An Eagle", "Serenade", Jet Airliner" όρισαν την εποχή του album oriented rock, πετυχαίνοντας κάτι χαρακτηριστικό: ελάχιστοι το '85, το '90 ή το '95 γνώριζαν πότε ακριβώς είχαν πρωτοβγεί τα κομμάτια, αν ήταν από τον ίδιο ή άλλο δίσκο ή πόσους δίσκους είχε στο ενεργητικό του μέχρι τότε ο Steve Miller (που είχε 11ολόκληρους). Το "Abracadabra" προστέθηκε αρκετά αργότερα σε δεκάδες συλλογές best of του Miller, που είχαν σαν βάση πάντα αυτήν, του '78.   


  1. E.L.O.'s Greatest Hits (1979). Πριν την μεταπήδησή της στο τραίνο της disco με το "Discovery" ('79), η πιο επιτηδευμένη, παραφουσκωμένη Beatl-οειδής απομίμηση των '70s, απενοχοποιημένη πίσω από το άκρως αντιτουριστικό μούσι-γυαλί-κακοποίηση περμαναντ λουκ του Jeff Lynne, είχε βγάλει μέχρι τότε διάσημα ζαχρωτά ποπ κομμάτια που έδιναν μια χαρά άλλοθι σε όσους ξεχώριζαν το ροκ σε «καλό» και «κακό». Όλα της περιόδου '73 - '78 είναι εδώ. Με τον ερχομό του MTV όλες οι μπάντες με τα μούσια και τα βιολοντσέλα όπως οι E.L.O. περιορίστηκαν σε ατέρμονες επανακυκλοφορίες best of για το παντεσπάνι τους.


  1. Lynyrd Skynyrd - Gold N' Platinum (1979). Καταργημένο εδώ και τουλάχιστον 30 χρόνια, το πρωτότυπο είχε στο εξώφυλλο μια μπάλλα του baseball με πίσω της έναν σκελετό με τατού του νότου στο βραχίονα να πυροβολεί με ένα εξάσφαιρο. Η πιο μετρημένη εκδοχή είχε ένα απλώς γαλάζιο καρώ εξώφυλλο σαν τραπεζομάντηλο, με τις λέξεις Gold και Platinum με ασημί και χρυσό (τί πρωτότυπο). Παρά ταύτα, το περιεχόμενο είναι must. Gatefold διπλό με όλα τα μεθυστικά έπη, δύο απ΄το μεταθανάτιο "...First And Last" και το "Freebird" live απ΄το "One More From The Road", σε 14λεπτη εκτέλεση. Από τα best που τιμούν τον όρο, για εποχές ολόκληρες (μέχρι τα remasters) ικανό υποκατάστατο για όλη τη δισκογραφία τους.
 

  1. Deep Purple - Deepest Purple : The Very Best Of Deep Purple (1980). Σε μια χρονική στιγμή που οι μεν DP είχαν μυθοποιηθεί χωρίς καμία ορατή ελπίδα επανένωσης, το δε heavy metal ερχόταν με φόρα, κυκλοφόρησε αυτό το "very best" με τα 12 κομμάτια. Ατόφιο heavy rock, χωμένο σε κάτι παραπάνω από 60 λεπτά, με αλησμόνητο εξώφυλλο (την Stratocaster ξαπλωμένη μέσα σε βαθιά μωβ αντανάκλαση και σπινθιρισμούς). Ήταν ασφαλώς αδύνατο να μπουν σε ένα μονό άλμπουμ και τα "Lazy", "When A Blind Man Cries", "Mistreated", "Soldier Of Fortune", "You Keep On Movin'". Ήταν το πιο μεγάλο σε διάρκεια βινύλιο μέχρι το "Hysteria" και πάντα μας έβαζε άλυτα προβλήματα: Γράφοντάς το σε κασσέτα, κόβονταν λίγο το "Woman From Tokyo" του τέλους της πρώτης πλευράς και λίγο το "Smoke On The Water" του τέλους της δεύτερης. Το "The Anthology" ('85) που προσπάθησε να βελτιώσει το ελάττωμα αυτό -όντας διπλό- είχε πλαδαρή track list και δεν έφθασε ποτέ τη δημοφιλία του "Deepest.".


  1. Aerosmith - Greatest Hits (1980). Σε μια εποχή που η ιστορία ήθελε τους Toxic Twins στη ντρόγκα beyond recognition, η συλλογή με τα 10 κομμάτια τους από τα '70s έμοιαζε με επιτάφιο. Παρ΄ότι όταν «καθάρισαν» ήρθε τεράστια mainstream επιτυχία, αυτό, το πρώτο τους best, με πωλήσεις πάνω από 11 εκατομμύρια αντίτυπα, είναι σήμερα το πιο εμπορικό άλμπουμ του καταλόγου των Aerosmith. Ξεκινούσε με το "Dream On", κατέληγε με το "Remember Walking In The Sand" και περιείχε το δυσεύρετο "Come Together" (απ΄το soundtrack του "FM"). Έγινε προσπάθεια το 2004 να βελτιωθεί με 7 προσθήκες ακόμη, αλλά η βινυλιακή εκδοχή παραμένει αξεπέραστη, διατηρώντας την αίσθηση του μονού δίσκου, με την δύσκολα προσπελάσιμη ενότητα των 10 κομματιών.



  1. Rainbow - The Best Of (1981). Με εκπληκτικό πρωτότυπο εξώφυλλο (ένας τύπος που πετάει έναν μυστήρια αεροδυναμικό αετό, τρέχοντας πάνω σε πάγο, ενώ σε πρώτο πλάνο φαίνονται τα φτερά ενός πανομοιότυπου αετού - από τα φημισμένα τρυκ αυταπάτης της Hipgnosis), το διπλό lp βγήκε αμέσως μετά το "Difficult To Cure". Σταχυολογεί ιδανικά την μέχρι τότε δισκογραφία των Rainbow, με μια μόνο «κραχτή» παράλειψη ("Temple Of The King") και με το πολυαγαπημένο b-side "Jealous Lover" να εμφανίζεται για πρώτη φορά και να αφήνει υποσχέσεις ότι η περίοδος J.L. Turner θα είναι ακόμη καλύτερη.

 

  1. Queen - Greatest Hits (1981). Με το διάσημο «μαυροντυμένο» look στο εξώφυλλο, το best αυτό περιέλαβε όλα τα single τους από το '73 μέχρι και το '80, λίγο πριν το "Under Pressure" με τον Bowie και την παρδαλή πατάτα "Hot Space". Ο πιο εμπορικός δίσκος όλων των εποχών στην Βρεττανία μέχρι σήμερα, έχει χαρακτηριστεί υπόδειγμα track list. Ξεκινά με τη συμφωνική ελεγεία του "Bohemian Rhapsody" και καταλήγει 58 λεπτά αργότερα μέσα στην «γηπεδικής δόνησης» αποθέωση "We Will Rock You / We Are The Champions", αντικατοπτρίζοντας ακριβώς την ακατάτακτη ευφυία των τεσσάρων Queen. Το «δεύτερο μέρος» (Greatest Hits II) του '91 ήταν πια σε λογική cd, με τα 17 κομμάτια της περιόδου '82 - 91 να γίνονται ταιριαστό εξόδιο για τον Freddie Mercury που έφυγε λίγο μετά την κυκλοφορία του.   


  1. Eric Clapton - Time Pieces (1982). Από τα ιστορικά best (7 φορές πλατινένιο στις Η.Π.Α.) της Polygram, από την οποία μόλις είχε αποχωρήσει ο Clapton. 11 single (μεταξύ των οποίων το σπάνιο τότε "Knocking On Heaven's Door"), κυρίως από τα δύο πετυχημένα του '70s άλμπουμ ("461 Ocean Boulevard" και "Slowhand"), αδειάζοντας εντελώς τα δύο πλέον αλκοολούχα ("There's One In Every Crowd" και "No Reason To Cry"). Στα τεράστια συν το έξοχο layout και η, αναπαυμένη στο τέλος της πρώτης πλευράς, "Layla" σε πλήρη ανάπτυξη, παρ΄ότι τυπικά δεν ανήκει στην προσωπική δισκογραφία του Clapton.
Περί βινυλιακών συλλογών ο λόγος και πάλι. Κάπου μεταξύ του συλλεκτικού ελιτισμού («παίρνω μόνο τα κανονικά άλμπουμ»), της μονοδρομικής αναζήτησης του μουσικού πρωτάρη περασμένων εποχών («για να δω, έχει αυτό το καλό που άκουσα στο ράδιο;») και του τουριστικού ψαξίματος του ροκ γαλαξία («δε μου πολυαρέσουν, αλλά ας έχω μια συλλογή»), ανέτειλε και μεσουράνησε η εποχή του “best οf”.
Γι΄αυτήν θα συνεχίσουμε να μιλάμε στο όχι ως παρελθοντολάγνοι, αλλά ως εχθροί της αμνήμονος προσέγγισης προς κάθε μουσική που συγκινεί.
Σηκώνουμε τη βελόνα, γυρίζουμε πλευρά και συνεχίζουμε με δεκαπέντε κλασσικές συλλογές ακόμη ...


  1. Bob Dylan’s Greatest Hits (1967) & Bob Dylan’s Greatest Hits Vol. II (1971).  Δύο διπλοί δίσκοι που στη χώρα μας γνώρισαν μεγάλες πιένες κατά την πρώτη πενταετία της μεταπολίτευσης, κουβαλώντας στα αυλάκια τους, κατά το καταπιεσμένο αισθητήριο της τότε γενιάς, την φλέβα της θεωρούμενης «μουσικής εξέγερσης» των ‘60s. Ανεξάρτητα από το πόσο μακριά απ΄την πραγματικότητα ήταν (ή αποδείχθηκε ότι είναι) η αντίληψη αυτή, τα δύο διπλά best του Dylan υπήρξαν σημαδιακά, τόσο εδώ όσο και διεθνώς.
  2. Το πρώτο περιείχε το χρονολόγιο των singles του μεταξύ ’62 και ‘66, τραγούδια πασίγνωστα, θά’λεγε κανείς προαιωνίως. Το δεύτερο (Vol. II) είχε κυρίως album tracks της περιόδου ’62-71 επιλεγμένα από τον ίδιο τον Dylan και μία ολόκληρη πλευρά νέου, ακυκλοφόρητου υλικού. Και οι δύο συλλογές ντύνονταν με εξώφυλλα ιστορικές φωτό’’ του Robert με μεσσιανικού τύπου close up (το vol. II. την διάσημη «πλάτη»), πάνω στα οποία πάτησε ακόμη πιο γερά η σκιά του μύθου του έκτοτε. Ακολούθησαν οι κυκλοφορίες με τους Band και η στροφή προς το Χριστιανισμό (περίοδος κατά την οποία οι πιουρίστες του Ντύλαν επιδόθηκαν σε μια ατέρμονη αμφισβήτηση του, την ίδια ώρα που οι περισσότεροι κριτικοί πάσχιζαν μέσα από τις μουσικές διαθέσεις του να οιονοσκοπήσουν το μέλλον του ροκ).
  3. Το σημαντικό υλικό του μετά το ‘71 δεν συγκεντρώθηκε σε “best”, παρά μόνο με το συλλεκτικό (και πανάκριβο) box set “Biography” (1985). Aκόμη και πολύ αργότερα, στην εποχή του cd, η βάση για κάθε συλλογή περί Dylan ήταν πάντα αυτά τα δύο “Greatest Hits”.



  1. The Who – The Story Of The Who (1976). Το σκληρό gatefold εξώφυλλο με το φλιπεράκι απ΄έξω να εκρήγνυται, μπορούσε μέχρι τα μέσα των ‘80s να βρεθεί μόνο εισαγωγής. Με το ακροτελεύτιο lp με τον Keith Moon (“Who Are You”) να μην έχει κυκλοφορήσει ακόμη, έμελλε να γίνει η παρά λίγο πληρέστερη συλλογή της κλασσικής περιόδου των Who (1965-1975), περιλαμβάνοντας καίρια ‘60s singlάκια, album tracks, σπάνιες εκτελέσεις, ένα μέρος του “Tommy”, 2 live απ΄το “…Leeds”, 3 απ΄το “…Next” και 2 κομμάτια απ΄το “… By Numbers”. Μετά το θάνατο του ντράμερ το ’78 και πριν την εποχή του cd προέκυψαν άλλες τρεις βινυλιακές συλλογές, όλες όμως προτιμούσαν την πληρότητα σε βάρος του ύφους. Απεναντίας, το διπλό “Story…” απαρτίζεται από τα ανεξίτηλα μουσικά ενσταντανέ μιας μπάντας με παρελθόν δεκαετίας που βρίσκεται στο απόγειο της δημοφιλίας της, συγκεντρωμένα σε χρονικό σημείο που κανείς δεν υποπτευόταν ότι η ίδια της η ιστορία πλησίαζε στο τέλος της.    


  1. Lou Reed – Walk On The Wild Side : The Best Of Lou Reed (1977). Πέντε χρόνια στην RCA (1972-1976) και οκτώ άλμπουμ είχαν ήδη αναγάγει άκοπα τον Lou σε πρίγκηπα του περιθωρίου της μεγαλούπολης. Ta προσεκτικά διαλεγμένα 11 κομμάτια, απηχούν μέσα σε 40 λεπτά εκλάμψεις της διεφθαρμένης του ιδιοτυπίας, ξεκινώντας από τις Dylan-ικές αφηγήσεις του ντεμπούτου και φθάνοντας μέχρι τον white noise του ζωντανού “Rock N’ Roll Animal”. Χωμένο στο τέλος της πρώτης πλευράς το αιώνιο “…Wild Side” και στο τέλος της δεύτερης ο επτάλεπτος υπνωτιστικός μονόλογος του “Coney Island Baby”. Στο εξώφυλλο οι μαυρόασπρες polaroid, δένουν άρρηκτα με το αποσπασματικό περιεχόμενο. Παρέμεινε το μόνο “best of” του Lou μέχρι τα ‘90s.


  1. Neil YoungDecade (1977). Τριπλό βινύλιο από την Warner Bros σε μια εποχή που κάτι τέτοιο έμοιαζε παράτολμο ακόμη για τα μεγαλύτερα ονόματα του ροκ, ζώντα και τεθνεώτα. Με 35 κομμάτια επιλεγμένα από τον ίδιο τον Young (μεταξύ των οποίων αρκετά ακυκλοφόρητα), ιδιόχειρες σημειώσεις του για καθένα κομμάτι και φωτογραφικό υλικό στα εσώφυλλα, ήταν μια πραγματική προσωπική πρόσκληση τόσο στον έμπειρο όσο και τον ανυποψίαστο ακροατή από τον τίμιο, πολυσχιδή και ανθεκτικό Καναδό τραγουδοποιό. Στην καθυστερημένη μεταπολιτευτική Ελλάδα η –ακριβή- αυτή συλλογή ενίσχυσε κατά πολύ το ενδιαφέρον που προκάλεσε ο Young και οι Crazy Horse με το “Rust Never Sleeps”, τέλη του ’79. Μέχρι το 2004 υπήρξε η μοναδική «συλλογή» του Young.



  1. The Doors – The Best Of The Doors (1980). Αυτό με το άσπρο και κόκκινο εξώφυλλο και την προτομή του Morrison σε 3/4. Το μονό άλμπουμ της Elektra που μας έμαθε να γράφουμε με στυλό το logo στις χακί τσάντες και στα θρανία (γι΄αυτό και ήταν συνήθως κόκκινο, όπως στο εξώφυλλο). Κυκλοφόρησε λίγο μετά τη θραύση του «Αποκάλυψη Τώρα» και παρ΄ότι χωρίς το “The End” (λόγω της 11λεπτης διάρκειας και του γνωστού λογυδρίου), έμαθε στη γενιά του new wave τί διάολο ροκ ήταν το «κλασσικό» που προϋπήρξε. Το ΄85 κυκλοφόρησε με άλλο εξώφυλλο (το γνωστό του «εσταυρωμένου»), διπλό αυτή τη φορά, με το “The End” και άλλα απαραίτητα. Από τις περιπτώσεις που η συλλογή απευθυνόταν σε νεούδια που αργά ή γρήγορα θα έτρωγαν τον κόσμο να βρουν όλα τα άλμπουμ.


  1. Blondie – The Best Of Blondie (1981). Όταν στις αρχές του ’82 κυκλοφόρησε και σε μας, έμοιαζαν βετεράνοι. Για τρία χρόνια είχαν κυριαρχήσει σε περιοδικά και ραδιόφωνα παντού. Η Debbie Harry είχε θέλοντας και μη χριστεί η ιέρεια του νεοκυματικού σεξ απήλ, μια δόση Μέρυλιν, δύο δόσεις αλήτισσα τελευταίου θρανίου, κι ας ήταν ήδη στα τριανταφεύγα. Η Chrysalis την έβαλε λοιπόν απ΄έξω απ΄το “best” με το άσπρο ημινεγκλιζέ να προσπαθεί να τυφλώσει το φωτογραφικό φακό (το λοιπό γκρουπ με το γνώριμο κρεμανταλάδικο στήσιμο) και μέσα όλα τα disco friendly και power pop έπη που καθιέρωσαν τη διχρωμία στο βάψιμο των μαλλιών των γυμνασιοκόριτσων (που σημειολογικά εκείνη τη χρονιά πετούσαν και τις ποδιές). Η εισαγωγής (αμερικάνικη) έκδοση είχε το “One Way Or Another” (για όσους δεν είχαν το “Parallel Lines”). Μετά από ένα χρόνο (και το φιλόδοξο “The Hunter”), οι Blondie είχαν διαλυθεί υπό το βάρος των προσδοκιών και της εικόνας τους.


  1. Status Quo – 12 Gold Bars (1980). Όποιος έχει ανοίξει δίσκο της Polygram στις αρχές των ‘80s, θυμάται ότι η εταιρία χρησιμοποιούσε το χάρτινο σελοφάν για να προβάλλει τις καινούριες κυκλοφορίες της, με δίχρωμες (βλέπε ημικαφέ και υπόλευκες) μικρογραφίες των εξωφύλλων τους. Σε οποιαδήποτε σχεδόν παρτίδα δίσκων μέχρι τότε, έπιανες το χάρτινο φάκελλο να βγάλεις το δίσκο και η φωτό’’ του “12 Gold Bars”, με τα χρυσά δάχτυλα πάνω στην ταστιέρα, ανάμεσα σε Air Supply, Curtis Blow και Madness, ξεχώριζε. Όλη η seventies πορεία των αθεράπευτων boogiemen σε 12 κομμάτια, με το groove να λοκάρει εμμονικά, από το “Rockin’ All Over The World” μέχρι και το “Living In An Island”. Ευτυχώς, εκείνη την εποχή χρειαζόταν να σηκωθείς για να γυρίσεις το δίσκο.
 

  1. ForeignerRecords (1982). Στο τέλος της πρώτης περιόδου βασιλείας του A.O.R. (1977-1982), η κορώνα επί κεφαλής του δικαιωματικού βασιλέα των F.M. ήταν αυτή η συλλογή. Απανθίζει τα τέσσερα πρώτα lp, με 8 hits, το “Head Games” και κερασάκι μια επτάλεπτη live εκτέλεση του “Hot Blooded” που δεν υπήρχε αλλού. Για μια ακόμη φορά, το tracklist αποδεικνύεται γερό χαρτί, πραγματικό jukebox μιας εποχής. Κι όλα αυτά 3 χρόνια πριν το “I Want To Know What Love Is”.


  1. Τhe StranglersThe Collection 1977-1982 (1982). H πρώτη, σαγηνευτικά σκοτεινή περίοδος των Stranglers σε 14 κομμάτια. Από υπέργηροι συνοφρυωμένοι πανκ σε σαρδόνιους υποσκάπτες των τοπ, με τα  “(Get A) Grip (On Yourself)”, “Peaches”, “Hanging Around”, “No More Heroes” να επιτίθενται κατά μέτωπο στην πρώτη πλευρά, τα παρανοϊκά “Duchess”, “Walk On By”, WaltzInblack”, “La Folie” και “Nice N’ Sleazy” να ορίζουν το περίγραμμα μεταξύ new wave, goth, μετα-πανκ και ηρωίνης και τα “Golden Brown” και “Strange Little Girl” στριμωγμένα προς το τέλος της δεύτερης πλευράς, έπαθλο για όποιον έχει επιβιώσει μέχρι τότε. Παρ΄ότι εντελώς «αντι-πανκ» κίνηση ν΄αποκτήσει κανείς μια “collection” εκείνη την εποχή (ή και αργότερα), μιλάμε για τη βίβλο του άραχλου, «αντι» όλων, νέου κύματος.


  1. The Alan Parsons Project – Best Of (1983). Το όχημα του ηχολήπτη του “Dark Side Of The Moon” γνώρισε επιτυχία στη χώρα μας, ιδίως μετά το “Eye In the Sky”. Βοήθησαν πολύ και τα διάφορα instrumental που κάποιος με γούστο στην ΕΡΤ διάλεγε να παίζουν –σχεδόν καθ΄όλη τη διάρκεια των eighties- σαν χαλί στην «Αθλητική Κυριακή», όταν βλέπαμε τα αποτελέσματα του ΠΡΟ-ΠΟ (“Mammagamma”, “The Gold Bug” και λίγο αργότερα αργότερα“Hawkeye”,”Pipeline”), ενώ το “Lucifer” ήταν από το ’82 (εν αγνοία πάντων, προφανώς) το σήμα της πρωϊνής Σαββατιάτικης εκπομπής με τον μακαρίτη Χρήστο Οικονόμου.  Περιείχε όλα τα single από το “I Robot” μέχρι και το “Eye…” και αποτελούσε για καιρό το high tech crash test για το «βάθος» που μπορούσαν να δώσουν καινούρια ηχεία και ενισχυτές.


  1. Bob Marley & The Wailers – Legend (1984). Άλλος ένας που ανακαλύφθηκε καθυστερημένα στη χώρα μας και λατρεύτηκε μετά το θάνατό του (’81). Ο μονός δίσκος με όλους τους ύμνους του Ράσταμαν είναι ο πλέον επιτυχημένος δίσκος ρέγκε όλων των εποχών, με 25 τουλάχιστον εκατομμύρια πωλήσεις παγκοσμίως, ενώ με στοιχεία του 2015 έχει παραμείνει στο Hot 100 του Billboard για 342 συνολικά εβδιομάδες, κάτι που αποτελεί το τέταρτο ρεκόρ όλων των εποχών. Στην κασσέτα της εποχής υπήρχαν και δύο παραπάνω κομμάτια. 


  1. MotörheadNo Remorse (1984). Σχεδόν 10 χρόνια βρώμικου και ανελέητου ροκ ν΄ρολ σε δύο δίσκους με δερματόδετο εξώφυλλο. Με τέσσερα καινούρια κομμάτια να κλείνουν κάθε μία από τις πλευρές των δίσκων (πρώτη φορά το βάρβαρο μπάσο του Lemmy σε ανίερη συνεύρεση με δύο κιθάρες). Απόλυτο cult, το ολιγόλογο slang σχόλιο του Lemmy για κάθε κομμάτι, που κατά σοφή πρόνοια υπήρχε μέχρι και στην κασσέτα της Bronze που είχε φθάσει στα μέρη μας. Ακριβό για εισαγωγής στην εποχή του, έγινε γνωστό κυρίως εξαιτίας του κομματιού – μπουλντόζα “Killed By Death”. Οι μεταγενέστερες εκδοχές είχαν απαλείψει τα σχόλια απ΄το εσώφυλλο, ενώ είχαν γκρίζα και όχι λευκή τη γουρουνοκεφαλή στο εξώφυλλο. Γκρουπ που όμως «τω καιρώ εκείνω» ήταν δύσκολο να βρεις τους δίσκους του (της θρυλικής περιόδου ’77 και ’83), γι΄αυτό και τα 24 κομμάτια αυτά έγιναν, κατά την αειθαλή ατάκα φίλου, «χωρίς καμία τύψη, ο πιο σωστός τρόπος να κατεδαφίσεις το σπίτι».



  1. ScorpionsBest (ελληνική έκδοση, 1985). Μια ελληνική πρωτοτυπία που γέννησε την παράδοξη λατρεία μεταξύ Σκορπιών και ελληνικού κοινού που κρατάει τουλάχιστον τριάντα χρόνια. Όταν η Harvest είχε βγάλει το “Lovedrive” στην Ελλάδα, κανείς δεν περίμενε το τί θα ακολουθούσε. Το πρώτο “best” της RCA του ’79, (“Best Of Scorpions” - το εξώφυλλο με τον σκορπιό να έχει καταλάβει τις παρειές ενός θελκτικού κωλομερίου),  περιείχε 11 από τα χεντριξοειδή seventies και έμοιαζε να αφορά το «παλαιοκομματικό» heavy rock κοινό. Αυτό το ελληνικό best, με τα τέσσερα  σλόου (“Still Loving You”, “Holiday”, “Always Somewhere” και “When The Smoke Is Going Down”) μπορούσες να το συστήσεις, ή να το δείξεις έστω, «και στα κορίτσια». Έχοντας ενδιάμεσα άλλα επτά κομμάτια των τελευταίων 4 άλμπουμ με Mathias Jabs στην κιθάρα (τις μεταλλικές αιχμές “Rock You Like A Hurricane”, “Dynamite”, “Coming Home”, το πασίγνωστο “No One Like You”, το στοιχειωτικό “The Zoo”, το ψευδορέγκε “Is There Anybody There” και το απλώς μέτριο “Make It Real”), σε μεγάλο βαθμό ήταν ο δίσκος που νομιμοποίησε τον όρο “hard rock” στο γυναικείο κοινό, αφού τα «σλόου» ακούγονταν σε κάθε (μα σε κάθε) πάρτυ. Η πώρωση με Scorpions ήταν τέτοια που κάθε καλοκαίρι μαθαίναμε ότι «έρχονται για συναυλία» (μέχρι που τελικά ήρθαν τον Οκτώβριο του ’90).
 

  1. The Cure – Standing On A Beach (1986). Οι «Κιουράδες» ήταν συνομοταξία πολυπληθέστερη απ΄όσο φαινόταν στη χώρα μας. Με παράσημό τους το live του ’84, τη new wave σκηνή ακμαία και το “Head On The Door” να υποψιάζει κάθε κοψοφαβοριτά κλώνο του Smith για τον όρο «ψυχεδέλεια», ήρθε η σειρά μιας συλλογής με τα singles. Τα 13 single από το ’78 μέχρι το ’85, διπλωμένα μέσα σ΄ένα μαυρόασπρο εξώφυλλο, όλο σχεδόν καλυμμένο απ΄ το κοντινό του  χιλιορυτιδιασμένου προσώπου ενός γέρου ψαρά. Η καλύτερη έκδοση, ήταν όχι του βινυλίου, αλλά της (διπλής) κασσέτας. Είχε 25 κομμάτια και στη δεύτερη πλευρά υπήρχαν 12 b-sides, δυσεύρετα διαμάντια τα περισσότερα (“Another Journey By Train”, “A Few Hours After This”, “A Man Inside My Mouth”, “New Day”). Μια χορταστική έκδοση τόσο για τον τελειωμένο κιουρά και για όποιον άλλον φλέρταρε κρυφά με το eye-liner της αδελφής του.


  1. Ramones – Ramones Mania (1988). Το να σου δίνει η ταπεινή Sire Records την ευκαιρία να αποκτήσεις 30 κομμάτια των Ramones μοιρασμένα σε δύο δίσκους, δέκα χρόνια και κάτι μετά την εμφάνισή τους, αποτέλεσε την μεγαλύτερη ri.p.o. (righteous punk overdose) ολόκληρης της δεκαετίας. Από το “Blitzkrieg Bop” μέχρι το “Rock N’ Roll Highschool (για πρώτη φορά στην εκδοχή της ταινίας), μια άσκηση για σκληραγωγημένους λαιμούς. Για μάξιμουμ εφέκτ, που λέει κι ο λαός, το βάζεις από την διπλή κασσέτα (συσκευασία ξαπλωτή, σαν extended κασσετίνα σιγαρέττων, με την μία κασσέτα αντικρυστά απ΄την άλλη). Καπως έτσι, το punk απέκτησε τη βινυλιακή του ναυαρχίδα (κατά σύμπτωση, την ίδια χρονιά κυκλοφόρησε και το σχεδόν ισάξιο “Story Of the Clash”), οι Ramones το πλέον ευπώλητο άλμπουμ της καρριέρας τους και η δεκαετία που τέλειωνε την τελευταία της αξιοσημείωτη συλλογή στη λογική του βινυλίου.

Η εποχή του cd φαίνεται να ολοκληρώνει τον κύκλο της μετά από 25 περίπου χρόνια στη μαζική αγορά. Αφού πρώτα με κολοσσιαίες διαφημιστικές πιέσεις ο καταναλωτής «εκάμφθη» ότι τα μικρά πλαστικά κελύφη «έπιαναν λιγώτερο χώρο» από τους δίσκους (και ότι αυτό ήταν σημαντικό), ακολούθησε ο ηλεκτρονικός κοσμοπολιτισμός («θα κατεβάσω το καινούριο σινγκλάκι από το audiogalaxy») και με ρυθμούς κατρακύλας οδηγηθήκαμε στον μουσικό χαοτισμό του σήμερα. («έχω 257 terra μουσική απ΄όλα τα είδη, τώρα πια ακούω από spotify»). Πολλά από τα lp αυτά άλλαξαν ήχο εξαιτίας του re-mastering ή καταργήθηκαν (η γνωστή «τρύπα» ή το «κόψιμο στην άκρη» του δίσκου), αντικαθιστάμενα από τις συμπιεσμένες εκδοχές τους, πάντα με ένα κάρο παραπανίσια tracks και οπωσδήποτε με «καλύτερο» (αρκετοί λέμε ψυχρό και γυαλισμένο σαν κουζινομάχαιρο) ήχο.
Ποτέ όμως τα
best of αυτά -και άλλα σαν κι αυτά- δεν θα ξεχαστούν, για την μουσική τους σημασία, την καλλιτεχνική τους αξία και την παιδευτική τους δύναμη στην προ internet εποχή. Ειδικά από αυτούς που τα κράτησαν, μάζευαν χαρτζηλίκι να τα αποκτήσουν ή τα έχουν ακόμη στο εικονοστάσι της δισκοθήκης τους.


rocktime.gr

Αχρήματη κοινωνία !

Για πρώτη φορά στην Ιστορία ιδιώτες και επιχειρήσεις θα ζουν αποκλειστικά και μόνο μέσω άλλων ιδιωτών (τραπεζών)! 

Για πρώτη φορά στην ιστορία της κατ'ονομα πλέον, ελεύθερης οικονομίας, ιδιώτες θα υποχρεωθούν να κάνουν δια παντός συναλλαγές και να επιβαρύνονται οικονομικά γι'αυτές μέσω άλλων ιδιωτών, και συγκεκριμένα μέσω των τραπεζών, αφού όλες οι νέες επιχειρήσεις θα είναι αναγκασμένες να κάνουν τις συναλλαγές τους με πιστωτική ή χρεωστική κάρτα!
Μέτρο το οποίο συντόμως θα επεκταθεί σε όλες τις επιχειρήσεις, και σε σύντομο χρονικό διάστημα μερικών ετών θα καλύψει το σύνολο των συναλλαγών πολιτών-επιχειρήσεων, εξαφανίζοντας το χρήμα, στην φυσική μορφή των μετρητών και οδηγώντας όλη την κοινωνία στα αιώνια δεσμά του ηλεκτρονικού χρήματος, της καταγραφής των καταναλωικών δαπανών, της γνώσης του ψυχολογικού-καταναλωτικού προφίλ και των συνηθειών όλων των Ελλήνων από ένα απρόσωπο και ύποπτο κράτος (το οποίο ουδείς γνωρίζει πότε αυθαιρέτως θα τα χρησιμοποιήσει εναντίον τους, είτε μαζικά είτε κατ'επιλογή σε όποιους θεωρεί ότι έχουν δική τους "μπαντιέρα" σκέψης και δράσης), και στην κατάργηση κάθε μορφής ιδιωτικότητας και προσωπικής ζωής καθώς το κράτος θα γνωρίζει πλέον και τις σεξουαλικές δραστηριότητες (νόμιμες-"παράνομες") των πολιτών.
Πρόκειται για διάτρηση του σκληρού πυρήνα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Αυτά που θα εφαρμοστούν εδώ δεν έχουν γίνει ποτέ πουθενά αλλού και προφανώς είμαστε το "πείραμα" με βάση το οποίο θα τα επιβάλλουν και στον υπόλοιπο πλανήτη, τουλάχιστον όπου έχουν πέραση τα νεοταξικά κέντρα εξουσίας που επιθυμούν μια ενιαία ολοκληρωτικού τύπου παγκόσμια διακυβέρνηση και οι έδρες τους, τουλάχιστον προς ώρας, βρίσκονται στην Δύση.
Με πλαστικό χρήμα θα συναλλάσσονται αποκλειστικά όλες οι νέες επιχειρήσεις που θα συσταθούν από 2016, ενώ στο ίδιο υποχρεωτικό καθεστώς αναμένεται να ενταχθούν δεκάδες ακόμα κλάδοι της ελληνικής οικονομίας που βρίσκονται ψηλά στη "λίστα της φοροδιαφυγής" τουλάχιστον όπως τους κατατάσσει το ελληνικό ΥΠΟΙΚ.
Το σχέδιο του υπουργείου Οικονομικών έχει εγκριθεί από τους δανειστές και πιθανότατα εντός του Νοέμβρη θα κατατεθεί προς ψήφιση στη Βουλή,απ'όπου εύκολα-δύσκολα θα περάσει.
Οι νέες επιχειρήσεις που θα συσταθούν το 2016 θα υποχρεούνται για όλες τις συναλλαγές τους να χρησιμοποιούν χρεωστικές ή πιστωτικές κάρτες, άρα θα πρέπει να εγκαταστήσουν μηχάνημα POS το οποίο θα επιδοτείται από τα πρόγραμματα του ΕΣΠΑ ώστε τα στοιχεία τους να είναι άμεσα αξιοποιήσιμα.
Σημειώνεται ότι κάθε συναλλαγή μέσω καρτών χρεώνεται από τις τράπεζες, και επειδή οι επιχειρήσεις δεν έχουν σκοπό να το αναλάβουν και αυτό, το κόστος θα το περάσουν στους πολίτες οι οποίοι, υποχρεωτικά θα αναλάβουν εξόλοκλήρου, αφού το κράτος δεν θα τους επιτρέπει να συναλλαχθούν με μετρητά.
Σε δηλώσεις του στην εφημερίδα "Καθημερινή" ο αναπλ. υπουργός Οικονομικών Τρ. Αλεξιάδης αναφέρει ότι εφόσον οι επιχειρηματίες χρησιμοποιούν έναν λογαριασμό και μία κάρτα για τα έσοδα και τα έξοδά τους, θα απαλλάσσονται από την υποβολή της δήλωσης φόρου εισοδήματος και την περιοδική δήλωση ΦΠΑ, δεδομένου ότι όλα τα στοιχεία θα είναι γνωστά στο υπουργείο.
Σταδιακά το μέτρο της μη υποβολής δήλωσης προβλέπεται να επεκταθεί και στις υπόλοιπες επιχειρήσεις, ενώ από την υποχρέωση υποβολής δηλώσεων θα απαλλαγούν και οι κατά κύριο λόγο και αποκλειστικά αγρότες, υπό την προϋπόθεση ότι όλα τα έσοδα θα πιστώνονται σε μία κάρτα, όπως επίσης και τα έξοδά τους.
Το εν λόγω μέτρο από το 2016 θα επεκταθεί και σε άλλους κλάδους όπως γιατροί, δικηγόροι, υδραυλικοί, ηλεκτρολόγοι, εταιρείες παροχής υπηρεσιών, εταιρείες με υλικά οικοδομών, αλλά και σε ορισμένες περιοχές της χώρας με προτεραιότητα να έχουν όσες είναι τουριστικές και όσες θεωρούνται ότι έχουν υψηλό ποσοστό φοροδιαφυγής.
Όμως θα υποχρεωθούν με το σύστημα των "κινήτρων" και οι Έλληνες πολίτες να χρησιμοποιούν "πλαστικό χρήμα" αφού δεν θα μπορούν να χτίσουν το αφορολόγητό τους, κάνοντας ΑΝΩΝΥΜΕΣ δαπάνες με μετρητά.
Εντύπωση προκαλεί ότι κανείς δεν αναφέρεται στο κόστος των συναλλαγών που θα πληρώσουν οι πολίτες. Η νέα και αιώνια ηλεκτρονική "σκλαβιά" που ετοιμάζει η ελληνική κυβέρνηση (και θα διατηρήσουν και οι επόμενες), έχει λοιπόν δύο άμεσα αποτελέσματα:
Την αναγκαστική διαβίωση, εργασία, κατανάλωση ΟΛΩΝ των ιδιωτών και των επιχειρήσεων μέσω ΑΛΛΩΝ ιδιωτών και επιχειρήσεων όπως οι ΤΡΑΠΕΖΕΣ.Δηλαδή οι τράπεζες αποκτούν προνομιακή και δεσπόζουσα θέση κατά παράβαση της ελεύθερης οικονομίας, στην λειτουργία όλων των άλλων επιχειρήσεων, και στις ζωές των πολιτών (ακόμα και αν ένας πολίτης δεν θέλει να δανειστεί ποτέ, ούτε καν να πλησιάσει τραπεζικό υποκατάστημα, τώρα πλέον θα είναι υποχρεωμένος να ζει ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ από την τράπεζα και το ωραίο είναι ότι αυτό θα το επιβάλλει μια αριστερή κυβέρνηση).
Το δεύτερο άμεσο αποτέλεσμα είναι ότι πλέον οι πολίτες παύουν να είναι άτομα με προσωπική ζωή, με ιδιωτικότητα, όλα θα είναι γνωστά, και θα αναλύονται από τον "Μεγάλο Αδελφό" και εν ευθέτω χρόνο, θα χρησιμοποιούνται εναντίον τους.
Ίσω γιάυτό πριν έρθουν όλα αυτά οι κοινωνίες ανά τον πλανήτη προετοιμασθηκαν με reality εκπομπές τύπου Big Brother, κ.α. ώστε να συνηθίσει η ανθρωπότητα να παρακολουθείται σε όλες τις δραστηριότητές της, ακόμα και εκεί που ο...βασιλιάς πάει μόνος.
Το 'πλαστικό' χρήμα δεν είναι ευλογία όπως πολλοί πιστεύουν διότι θα τους "διευκολύνει".
Ήδη πολλοί συμπολίτες έχουν επηρεαστεί από την προπαγάνδα των ΜΜΕ και της κυβέρνησης και εκφράζουν θετική άποψη για το ζήτημα της κατάργησης των μετρητών χωρίς να έχουν σκεφτεί ποτέ τις συνέπειες τις οποίες όταν τις καταλάβουν θα είναι πλέον πολύ αργά, καθώς η πόρτα του "κελιού" της "αιώνιας ηλεκτρονικής φυλακής" θα έχει κλείσει και θα έχει πεταχτεί και το "κλειδί".
To παγκόσμιο οικονομικό κατεστημένο προχωρά στην τελική του επίθεση κατά της ανθρώπινης ελευθερίας με πρόσχημα την φοροδιαφυγή και την παράνομη δραστηριότητα: Την κατάργηση των μετρητών και το δικαίωμα του πολίτη να αγοράζει ανώνυμα χωρίς να καταγράφεται και να δημιουργείται αυτόματα το αγοραστικό και άρα το ψυχολογικό του προφίλ με βάση το οποίο,το Σύστημα θα ξέρει εάν αποτελεί κάποιου είδους απειλή γι' αυτό.
Μετρητά σημαίνει ελευθερία επιλογών χωρίς να νιώθει κάποιος ότι παρακολουθείται λόγω αυτών. Μετρητά σημαίνει και έλεγχος στο προσωπικό πορτοφόλι. Έχεις χρήματα αγοράζεις, δεν έχεις δεν παίρνεις τίποτα παρά μόνο τα προς το ζην.
Οι προϋπολογισμοί των οικογενειών ξετινάχθηκαν από τότε που στην ζωή τους πέρασε το "πλαστικό" χρήμα αφού όλοι αγόραζαν με φρενίτιδα πέραν των πραγματικών τους δυνατοτήτων με πίστωση ότι τους έρχονταν κυριολεκτικά στην "κούτρα". Οι άνθρωποι όταν έχουν πίστωση ξεφεύγουν καθώς δεν νιώθουν το φυσικό όριο της έλλειψης πραγματικού φυσικού χρήματος.
Και όμως το παγκόσμιο (και εγχώριο) κατεστημένο προσπαθεί να πείσει τους πολίτες όλων των χωρών ότι η κατάργηση των μετρητών θα είναι κάτι πολύ καλό για αυτούς, και ότι θα τους προσφέρει ευημερία!
Οι Financial Times προ μηνός δημοσίευσαν ένα ανώνυμο άρθρο(!) το οποίο κάνει έκκληση για την κατάργηση των μετρητών, προκειμένου να δοθεί στις κεντρικές τράπεζες και τις κυβερνήσεις περισσότερη εξουσία! Το άρθρο είχε μεταφραστεί από το καταπληκτικό ιστολόγιο redskywarning.blogspot.gr.
Με τίτλο «Η περίπτωση σχετικά με την συνταξιοδότηση άλλου ενός βάρβαρου λειψάνου», (The case for retiring another “barbarous relic”), το άρθρο επικρίνει το γεγονός ότι οι άνθρωποι αποθηκεύουν μετρητά σε αναμονή μιας άλλης οικονομικής κατάρρευσης, ένας παράγοντας, όπως λέει το άρθρο, ο οποίος προκαλεί «πολλή στρέβλωση στο οικονομικό σύστημα».
«Η ύπαρξη των μετρητών - ένας τίτλος στον κομιστή με μηδενικό επιτόκιο - περιορίζει την ικανότητα των κεντρικών τραπεζών να προωθήσουν μια ύφεση της οικονομίας. Η ανησυχία είναι ότι οι άνθρωποι θα αλλάξουν τις καταθέσεις τους σε μετρητά, αν η κεντρική τράπεζα κινήσει τα ποσοστά σε αρνητικό έδαφος».
Διαμαρτυρόμενος ότι τα μετρητά δεν μπορούν να παρακολουθούνται και να εντοπίζονται, ο αρθρογράφος υποστηρίζει ότι η κατάργησή τους θα «κάνει τη ζωή ευκολότερη στην προσπάθεια που κάνει η κάθε κυβέρνηση να εξαλείψει την παραοικονομία»!
Η κατάργηση των μετρητών θα δώσει επίσης στις κυβερνήσεις μεγαλύτερη εξουσία για την άρση των φόρων απευθείας από τους τραπεζικούς λογαριασμούς των ανθρώπων, σημειώνοντας πως «ο φόρος προστιθέμενης αξίας, για παράδειγμα, θα μπορούσε να επιβληθεί αυτόματα - και να επιστρέφεται - σε πραγματικό χρόνο σχετικά με τις συναλλαγές μεταξύ τραπεζικών λογαριασμών».
Ο αρθρογράφος κάνει έκκληση επίσης για την «τιμωρία ανθρώπων που χρησιμοποιούν μετρητά», με το να αναγκαστούν να «πληρώνουν οι χρήστες για το προνόμιο της ανωνυμίας», ώστε να «εξακολουθούν να επηρεάζονται από τη νομισματική πολιτική»!
Το άρθρο απηχεί ένα επιχείρημα που προέβαλε ο Kenneth Rogoff, ο εβραϊκής καταγωγής Αμερικάνος οικονομολόγος και πρώην επικεφαλής οικονομολόγος του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, ο οποίος ζήτησε τα υψηλής ονομαστικής αξίας χαρτονομίσματα όπως των 100 € και των 500 € να καταργηθούν.
Ας σημειωθεί ότι ο Rogoff παρευρέθηκε σε μια συνάντηση στο Λονδίνο νωρίτερα αυτό το χρόνο όπου συναντήθηκε με εκπροσώπους από την Ομοσπονδιακή Τράπεζα των ΗΠΑ (Federal Reserve), την ΕΚΤ, καθώς και συμμετέχοντες από τις ελβετικές και τις κεντρικές τράπεζες της Δανίας. Το ζήτημα της απαγόρευσης των μετρητών ήταν στην πρώτη γραμμή της ατζέντας.
Πέρυσι, ο Rogoff ζήτησε επίσης «την εξάλειψη του φυσικού νομίσματος» για να σταματήσει η "φοροδιαφυγής και η παράνομη δραστηριότητα", καθώς και το να προλαμβάνονται οι άνθρωποι από το να αποσύρουν χρήματα, όταν τα επιτόκια είναι κοντά στο μηδέν!
Η ατζέντα για την απαγόρευση των μετρητών συζητήθηκε επίσηςστην φετινή συνεδρίαση της μυστικοπαθούς Λέσχης Bilderberg, στην οποία παραβρέθηκε ο Martin Wolf, ο εβραϊκής καταγωγής Βρετανός επικεφαλής σχολιαστής των Financial Times.
Ο πρώην οικονομολόγος της Τράπεζας της Αγγλίας Jim Leaviss έγραψε ένα άρθρο για την London Telegraph νωρίτερα αυτό το έτος στο οποίο έλεγε πως μια κοινωνία χωρίς μετρητά θα μπορούσε να επιτευχθεί μόνο εάν «αναγκάζονταν όλοι να ξοδέψουν μόνο με ηλεκτρονικά μέσα από ένα λογαριασμό που θα ανήκε σε μια κρατική τράπεζα», η οποία θα πρέπει να «παρακολουθείται ή ακόμα και ελέγχεται άμεσα από την κυβέρνηση».
Στο Ηνωμένο Βασίλειο, οι τράπεζες αντιμετωπίζουν την απόσυρση των μετρητών σε ποσότητες τόσο χαμηλές όσο £ 5000 ως «ύποπτη δραστηριότητα», ενώ στη Γαλλία, στους πολίτες θα απαγορευτεί να πραγματοποιούν πληρωμές σε μετρητά πάνω από 1000 €. Η ανάκληση και η κατάθεση μετρητών ποσού 1.000 € θα υπόκειται επίσης σε έλεγχο ταυτότητας.
«Δεν υπάρχει πιο διαβόητη οικονομική πολιτική κατά της ελευθερίας που μπορεί να φανταστεί κανείς από το να απαγορευτούν τα μετρητά», γράφει ο Michael Krieger.
«Φυσικά, αν ξαφνικά "τελειώσουν" τα μετρητά, θα υπάρξει αύξηση της ζήτησης για χρυσό και ασήμι, των οποίων στη συνέχεια θα απαιτηθεί η απαγόρευση. Στη συνέχεια, ο κύκλος της οικονομικής και χρηματοπιστωτικής τυραννίας θα είναι πλήρης, και το να ξεφύγουμε από αυτή θα είναι σχεδόν αδύνατον».
Έτσι λοιπόν παρουσιάζεται ένα όμορφο περιτύλιγμα κατάργησης της φοροδιαφυγής και της λεγόμενης παράνομης δραστηριοτητας (την παράνομη δραστηριότητα των επικεφαλής του Συστήματος ποιος θα την ελέγχει;) για να πεισθούν οι πολίτες ότι είναι ώρα να εγκαταλείψουν την ελευθερία τους και να ενδυθούν όλοι τις "στολές" επί εποχής Μάο, και να συμμετάσχουν οικειοθελώς στο μυθιστόρημα του Τζορτζ Όργουελ το "1984", όπου όλα παρακολουθούνται και όλα κατευθύνονται, αλλά κυρίως όλα απαγορεύονται.
Και καλό θα είναι να μας απαντήσει το Σύστημα και οι ντόπιοι εκφραστές του που επιθυμούν την κατάργηση των μετρητών (ήδη πολλοί Έλληνες πολιτικοί το έχουν ζητήσει) τα παρακάτω ερωτήματα.
Εάν κάποτε για λόγους "οικονομικής κρίσης" ή γιατί έτσι θέλουν, οι τράπεζες επιβάλλουν αρνητικά επιτόκια, πως ο πολίτης θα μπορεί να εξασαφαλίσει τα χρήματά του και την αγοραστική του δύναμη;
Επίσης πολλοί άνθρωποι δεν είναι ικανοί να πληρώσουν άμεσα όλο τον φόρο που αυθαίρετα τους αναλογεί, καθώς το κράτος τον αυξάνει κατά την επιθυμία του,προτιμώντας να πληρώσουν για την συντήρηση της οικογένειάς τους και την δική τους. Όμως με το ηλεκτρονικό χρήμα το κράτος θα παίρνει απευθείας όλα τα χρωστούμενα αφήνοντας τους πολίτες να επιβιώσουν με...ηλεκτρονικό αέρα κοπανιστό.
Εάν βάσει ψυχολογικού και αγοραστικού προφίλ το Σύστημα κρίνει κάποιον επικίνδυνο λόγω ιδεών και απήχησης σε κοινωνικές ομάδες, και πέραν της φυσικής του καταδίωξης ("τυχαία" περιστατικά βίας εναντίον του φυσικού προσώπου από "τυχαίους" κακοποιούς, που τον περιμένουν με ρόπαλα κοντά στο σπίτι του γιατί δεν είναι αρεστός σε κάποιους) που μπορεί να υποστεί, ποιος εξασφαλίζει τα χρήματα του εν λόγω υποκειμένου από ηλεκτρονική "εξαφάνιση";
Ότι παύσει να υπάρχει ηλεκτρονικά,απλά δεν υπάρχει. Δεν θα υπάρχει χαρτί που να αποδεικνύει ότι είχατε μισθοδοσία, ή ότι είχατε...τόσες "ηλεκτρονικές πιστωτικές μονάδες" στον λογαρισμό σας. Αυτό θα μπορούσε να γίνει ακόμα και από χάκερς, αλλά στην περίπτωση του κρατικού μηχανισμού απλά θα μπορούσε να "εξαφανίσει" ηλεκτρονικά έναν άνθρωπο για όποιον λόγο θα επέλεγε το "βαθύ κράτος" (το οποίο ηλεκτρονικά θα γίνει ακόμα πιο ανεξέλγκτο σε κάθε χώρα και όχι μόνο στην Ελλάδα).
Με το ίδιο σκεπτικό, άνθρωποι φίλα προσκείμενοι και δουλικοί στο Σύστημα, ποιος θα εμποδίζει την αθρόα "εμφάνιση" ηλεκτρονικού χρήματος στο "πορτοφόλι" τους για τις "υπηρεσίες" που προσφέρουν, αφου κανείς δεν θα μπορεί να το ελέγξει εάν το Σύστημα δεν το επιθυμεί. Δηλαδή, θα υπάρχει πάλι "μαύρο" χρήμα αλλά ηλεκτρονικό αυτή τη φορά και το κυριότερο προσβάσιμο μόνο στους αρεστούς και σε αυτούς που εργάζονται πιστά για το "βαθύ κράτος".
Οι Ρωμαίοι είχαν ένα (από τα πολλά) σοβαρό ρητό.«Verba volant, scripta manent» όπου στην ελληνική γλώσσα αποδίδεται ως "τα λόγια πετούν, τα γραπτά μένουν", αντί για λόγια θα έχουμε τις ηλεκτρονικές "αερολογίες". Όταν καταργηθεί το χαρτί, η απόδειξη για το τί είμαστε και τι διαθέτουμε θα εναπόκειται στο κράτο όχι σε μας. Η σχέση θα γίνει μονόδρομη και θα παύσει να είναι αμφίδρομη.
Μόνο στην Ελλάδα υπάρχουν 1.500.000 άνεργοι οι οποίοι ζουν από τους γονείς τους και δουλειές του ποδαριού, οι οποίες τους αποδίδουν κάποια "μαύρα" μεροκάμματα για την επιβίωσή τους, που σίγουρα δεν είναι η πηγή της κατάρρευσης της ελληνική οικονομίας, και ας προσπαθούν τα εγχώρια ΜΜΕ να εξισώσουν τον μικρό φοροφυγά του 50άρικου, με αυτόν των εκατομμυρίων ευρώ.
Αλλιώς τότε δεν υπάρχει ανάγκη να έχουμε πταισματοδικεία και πταίσματα, όλα θα γίνονταν κακουργοδικεία και τα πταίσματα θα εξισώνονταν με κακούργημα.
Σε μια αχρήματη κοινωνία ακόμα και η δουλειά θα μπορούσε να γίνει μέσο πίεσης. Συμμορφώνεσαι δια παντός με τους "κανόνες", και ζεις, ή αντιδράς και μπαίνεις στο περιθώριο μην μπορώντας να επιβιώσεις πλέον ούτε βιολογικά.
Ας πάμε στα ιατρικά δεδομένα: Σωστά αντιδρούν οι γιατροί. Πρέπει να γνωρίζει όλος ο πλανήτης τα ιατρικά μας προβλήματα; Εάν κάποιος πάει ψυχολόγο, πρέπει να το μάθει ο εργοδότης του; Γιατί θα το μάθει.
Πρέπει κάποιος να πηγαίνει για συνέντευξη σε δουλειά και εκ των προτέρων να γνωρίζουν (νόμιμα-παράνομα ποσώς έχει σημασία) τι προβλήματα υγείας αντιμετωπίζει και να του δίνουν τα "παπούτσια στο χέρι"; Τι θα λένε τότε τα ΜΜΕ "μα υπάρχει προστασία προσωπικών δεδομένων"; Ε και; Όποιος το μάθει δεν θα το πει, απλά θα το χρησιμοποιήσει δυσμενώς για τον υπο εξέταση υποψήφιο.
Πρέπει όλος ο πλανήτης να μαθαίνει τις σεξουαλικές προτιμήσεις καθενός; Πως την βρίσκει με την γυναίκα του, η με "παράνομο" δεσμό (αφού θα καταγράφονται ακόμα και οι αγορές σε καταστήματα ερωτικών ειδών, διανυκτερεύσεις σε ξενοδοχεία κλπ);
Θα γίνουν όλοι άμεσα εκβιάσιμοι στα μάτια του κάθε τυχαίου υπαλλήλου του ΥΠΟΙΚ ή των τραπεζών ή και της ίδιας της εκάστοτε κυβέρνησης που απλά ενοχλείται από την εναντίον της (νόμιμη) δράση από κάποιους πολίτες, και θα ήθελε να μπορεί να τους "ξεφορτωθεί"-ξεφτιλίσει-καταστρέψει την δημόσια εικόνα τους, με όσο γίνεται πιο εύκολο και πλήρη τρόπο;
Με το πάτημα ενός κουμπιού, θα "λασπώνεται" ο οποιοσδήποτε ενοχλητικός, γιατί απλούστατα επιλεκτικά θα παραδίδεται στην δημόσια χλεύη, διότι όλοι πάντα έχουν κάτι να κρύψουν ή δεν θέλουν να μαθευτεί, αυτός άλλωστε είναι και ο ορισμός της ιδιωτικότητας-ατομικότητας.


Ας πάμε και στους συνειδησιακούς λόγους:
Δυστυχώς η αχρήματη κοινωνία φέρνει στο προσκήνιο πάλι τα γνωστά εδάφια της Αποκάλυψης του Ιωάννη.
κεφ. Ιγ’ 16 “ἵνα δώσουσιν αὐτοῖς χάραγμα ἐπί τῆς χειρός αὐτῶν τῆς δεξιᾶς ἢ ἐπί τῶν μετώπων αὐτῶν, καί ἵνα μή τις δύναται ἀγοράσαι ἢ πωλῆσαι εἰ μή ὁ ἔχων τό χάραγμα, τό ὂνομα τοῦ θηρίου ἢ τόν ἀριθμόν τοῦ θηρίου˙ ἀριθμός γάρ ἀνθρώπου ἐστί καί ὁ ἀριθμός αὐτοῦ χξς“ = 666."
Όπως έλεγε ο Πατροκοσμας «Θα 'ρθεί καιρός, που θα σάς πουν να βουλωθείτε με τη βούλα τού Σατανά. Να μη βουλωθείτε. Αν βουλωθείτε, και στου βοδιού το κέρατο να κρυφθείτε, θα σάς βρουν»
Δηλαδή ένα κείμενο 2.000 χρόνων παλιό είναι έτοιμο να επιβεβαιωθεί και δεν ιδρώνει το αυτί κανενός! Ούτε καν σαν σκέψη δεν περνάει από τα "μεγάλα" τηλεοπτικά ΜΜΕ ότι ένα πολύ ανησυχητικό (ιερό) κείμενο που περιγράφει φρικτά πράγματα που θα συμβούν σε όσους αποδεχτούν το "χάραγμα", μετά από δύο χιλιετίες οδεύει προς ολοκλη΄ρωση.
Τι θα κάνουν άραγε; Θα επιβάλλουν να "κοπούν" αυτά τα εδάφια από την Αποκάλυψη του Ιωάννη για να μην δημιουργούνται "κακοί" και "ενοχλητικοί" συνειρμοί;

Τι θα γίνει όταν όλοι θα ζουν με πλαστικό χρήμα και θα ξεκινήσουν τα ίδια πάλι ΜΜΕ να διαφημίζουν τον μόνο τρόπο για να μην χαθεί ποτέ, που θα είναι να ενσωματωθεί στα χέρια των πολιτών; Και τι θα κάνουν τότε οι πολίτες; Για την διευκόλυνσή τους θα τρέξουν να "σφραγιστούν" σαν τα κοτόπουλα με έναν άκρως προσβλητικό τρόπο;
Η Εκκλησία πρέπει να λάβει θέση και τάχιστα. Το ζήτημα είναι πολύ σοβαρό απο την στιγμή που τείνουν να καταργήσσουν την επιλογή και να κάνουν υποχρεωτική την χρήση του πλαστικού χρήματος.
Είναι ανησυχητικό να εμπιστευθεί κάποιος απόλυτα την ίδια του την ζωή σε ένα Σύστημα που μέχρι τώρα έχει αποδείξει ότι δεν έχει καλές προθέσεις, και στο μέλλον μόλις πάρει την εξουσία μπορεί να γίνουν πολύ, πολύ χειρότερες, τόσο που ο Μεσαίωνας να φαντάζει σαν...περίπατος σε παιδική χαρά.
Ένα τέτοιο Σύστημα πολύ εύκολα μπορεί να γίνει παγκόσμιο,συγκεντρωτικό και τυρρανικό.Εύκολα μπορεί να φέρει έναν ηγεμόνα στην απόλυτη εξουσία αφού θα ελέγχει κυριολεκτικά τα πάντα. Τώρα αν αυτός θα λέγεται Αντίχριστος, Αυτοκράτορας,Δικτάτορας,ή οι φίλοι του θα τον λένε...Μπίλι, είναι θέμα οπτικής γωνίας και πεποιθήσεων του καθενός, το αποτέλεσμα όμως θα είναι το ίδιο, η απόλυτη άνευ όρων σκλαβιά.
Και εν πάση περιπτώσει, είναι αρεστό και θεμιτό, να "σφραγίζεται" κάποιος σαν να είναι...κοτόπουλο ή βόδι; Φαίνεται λογικό αυτό; Και όμως πολλοί συμπολίτες μας είναι ήδη έτοιμοι να δώσουν "γη και ύδωρ" και δεν ακούνε την "βοή των γεγονότων που έρχονται"

Η εικόνα τα λέει όλα....Μητέρα- μανούλα -μαμά

Οι Έλληνες περνούν καλά....

Πόσο γελοίο ακούγεται... 
Υπάρχουν ακόμα ηλίθιοι που μετράνε τη ζωή με το αν είναι γεμάτη μια καφετέρια.. Υπάρχουν ακόμα ανόητοι που θεωρούν καλά το ότι είναι εντάξει με τις τράπεζες και την εφορία. Πως καλά είμαστε ακόμα γιατί ένα κομμάτι μπορεί ακόμα και τη βγάζει καθαρή μέσα στο μεγάλο σφαγείο. Επειδή δεν έχει έρθει η σειρά τους. Επειδή ο χασάπης τους έχει ακόμα στη κατάψυξη να σιτέψουν καλά... 




Όχι δεν περνάμε καλά. 
Γιατί πίσω από το γέλιο στη καφετέρια και το χαβαλέ διακρίνεις τα άφτιαχτα δόντια που αρχίζουν και σαπίζουν ένα ένα κι έχει μπει ο οδοντίατρος στη λίστα των αχρείαστων ειδών.

Όχι δεν περνάμε καλά γιατί τα στημένα αυτοκίνητα στο βενζινάδικο βάζουν 5 και 10 ευρώ βενζίνη.

Γιατί βάφεσαι και φτιάχνεσαι για το ραντεβουδάκι αλλά στο σπίτι οι υπόλοιποι θα τη περάσουν με κουβέρτα δίπλα σε ένα αερόθερμο, γιατί και το πετρέλαιο είναι στην ίδια λίστα με τον οδοντίατρο, εκείνες τις εξετάσεις που αναβάλεις, το φαΐ ποιότητας, το φρεσκάρισμα στο σπίτι που αρχίζει και βγάζει μούχλα, και σιγά σιγά τα υπόλοιπα είδη ενός "πολιτισμένου κόσμου" που θα μπουν στην ίδια λίστα σαν περιττές δαπάνες.

Όχι δεν περνάμε καλά γιατί αυτό το νεαρό παιδί χώθηκε κάπου με τρία κατοστάρικα αλλά δεν έχει όνειρα.
Πάει να πιει το ποτάκι του μόλις καβατζώσει ένα μεροκάματο γιατί νιάτο είναι, αλλά μέχρι εκεί φτάνουν τα όνειρα του. Μερικά 24ωρα μπροστά και πολύ λέω.

Οχι δεν περνάμε καλά γιατί στο παππού δώσανε κάτι γενόσημα αγνώστου προελεύσεως που δεν τα ξέρει ούτε η μάνα τους, τον τυλίξαμε και με μια κουβέρτα να μη ξεπαγιάζει και τελικά.. μας έμεινε...

Όχι δεν είμαστε καλά γιατί όλη αυτή η κίνηση είναι ανθρώπων που δεν ελπίζουν σε τίποτα πια, δεν έχουν τίποτα αλλά δεν είναι κι ελεύθεροι. Ξυπνάνε και κοιμούνται με τη σκέψη τι θα είναι η έλλειψη της επόμενης μέρας. Αν θα κάνουν αυτό αντί για εκείνο. Γιατί πλέον δεν έχουμε τη πολυτέλεια να τα κάνουμε και τα δυο ακόμα κι αν αυτά είναι βασικές ανάγκες.

Ναι έτσι γουστάρουν και γυρνάνε με το αυτοκίνητο τσάρκα.
Μήπως θα μάθετε ποτέ πόσοι τσακωμοί προηγήθηκαν στο σπίτι?
Πόσα γαμοσταυρίδια πέσανε πριν ξεμυτίσει η χαρούμενη οικογένεια για τη βόλτα της?
Μήπως θα μάθετε πόσοι κοιμούνται χαπακωμένοι και πόσοι δεν κοιμούνται καθόλου πια? Μπορεί κανείς να συλλάβει ΤΟ ΜΕΓΕΘΟΣ ΤΗΣ ΑΡΩΣΤΕΙΑΣ?

Όχι δεν μπορούμε να το συλλάβουμε γιατί δεν στο λέω και δεν μου το λες.
Γιατί ξυπνάμε και κοιμόμαστε σ΄ ένα χώρο που έχει ξεχάσει πλέον τι είναι ζωή, δικαίωμα, πραγματική ανάγκη.

Ανάγκη έχει γίνει να πληρώσεις, ανάγκη έχει γίνει να είσαι εντάξει απέναντι στους τοκογλύφους, να μην κινδυνέψεις για τα "μεγάλα" να σε ξεσπιτώσουν, να μην έχεις φαΐ, να μην έχεις που να κοιμηθείς. Οτιδήποτε πάνω από αυτό ονομάζεται "εντάξει είμαστε" Τόσο άθλιο, τόσο μίζερο το τοπίο της νεοφώτιστης μπανανίας της Ευρώπης.

Εκατοντάδες Χιλιάδες άνθρωποι αυτή τη στιγμή τρέμουν στην ιδέα πως θα κάνει βαρύ χειμώνα γιατί της θέρμανσης προηγούνται τα χαράτσια, δεν γίνεται να τα καλύψεις και τα δύο. Στρατιές από ανθρώπους που η υγεία τους πάει κατά διαόλου για χίλια δυο λόγους, όπως συμβαίνει στον άνθρωπο... την αφήνουν στην άκρη γιατί προηγούνται οι φόροι, οι τράπεζες, οι ΔΕΚΟ, να ζήσουμε να τους θυμόμαστε...

Οι Έλληνες περνάνε καλά. 

Φυσικά όταν το καλά το υποβιβάσεις στο επιβιώνω, κι επίσης αν σ΄αυτό συνυπολογίσεις μια χούφτα καραγκιόζηδες που ούτε τους νοιάζει ποιος ζει και ποιος πεθαίνει αρκεί ο κ@λως τους να είναι καλά, το σώνεις το πράγμα. Όμως πόσο θα το σώσεις ακόμα λέγοντας αηδίες και ψευτιές. Πόσο θα κρατήσει η βιτρίνα πριν να φανεί η βρώμα που κρύβεται από πίσω? Και δεν εννοώ πως θα γίνει κάποιος ξεσηκωμός. Δεν είναι πανάκεια, πλέον, πως τη φτώχεια και τη δυστυχία θα την ακολουθήσει η Νέμεση.

Μπορεί απλά να δεις γύρω σου τη χώρα των ζόμπι. Των ζωντανών νεκρών. The walking dead της Μεσογείου... 

Άνθρωποι ήδη σέρνονται άσκοπα χωρίς να ξέρουν ούτε τι κάνουν σ΄αυτή τη ζωή , ούτε που πάνε. Ξυπνάνε κοιμούνται σαν ρομποτάκια, χωρίς καν να έχουν ιδέα πως είναι κάτι τέτοιο.. Αυτό είναι το χειρότερο αλλά το αναπόφευκτο στα ζόμπι. Δεν.. Κάποιο θόρυβο ακούν κι ακολουθούν, αν τους σφυρίξει από την άλλη θα πάνε από εκεί. Μόλις μυρίσουν φαΐ θα ρθουν..

Ναι οι Έλληνες περνάνε καλά στο κολαστήριο. 
Έχει καπαρώσει ο καθένας τη τιμωρία του και αυτομαστιγώνεται.
Εκατό φορές τη μέρα "θα είμαι καλό παιδί" Δεν θα ξανακάνω ζαβολιές.

Μαζί τα φάγαμε και τώρα αναδρομικά θα ξεράσουμε και το γάλα της μάνας μας. Έτσι γιατί οι κύριοι καθηγητές επιβάλλουν συμμόρφωση και τάξη. Κι όπως λέει κι ο ποιητής οταν ακούς τάξη.. ανθρώπινο κρέας μυρίζει.

Βλέπετε καφετέριες γεμάτες?
Τα μπαράκια? Τις ταβέρνες?

Υπάρχει ένα παλιό ανέκδοτο με το Χότζα και τον αφέντη του.
Του λέει ο αφέντης του τρέχα βάλε φόρους κι έλα να μου πεις. Πράγματι βάζει και την άλλη μέρα του δίνει αναφορά. Έχουν αναστατωθεί όλοι αγά μου τι θα κάνουμε?

Βάλε κι άλλους φόρους του λέει κι έλα πάλι.
Αγά μου γίνεται χαμός, φωνάζουν, βρίζουν τι κάνουμε?

Ρίξε κι άλλους φόρους κι έλα να μου πεις.
Αγά μου τώρα έχουν βγάλει κάτι μαχαίρια και τ΄ακονίζουν θα μας σφάξουν.

Τώρα του λέει ρίξε και τα χειρότερα χαράτσια αυτά που ξεπερνάνε κάθε όριο κι έλα να μου πεις. Γυρνάει ο Χότζας πίσω και του λέει, αγά μου συμβαίνει κάτι πρωτοφανές. Έχουν ησυχάσει όλοι, έχουν γεμίσει τις ταβέρνες, τα μαγαζιά, γελάνε, πίνουν, τραγουδάνε...

Αυτό είναι το χειρότερο λέει ο αγάς.. Κατάλαβαν που το πάμε και θα τα φάνε όλα, θα τα κάψουν αλλά εμείς δεν θα πάρουμε άλλο φράγκο. Τώρα αρχίζει ο κίνδυνος. 

Ο Έλληνας την πάτησε με το χρηματιστήριο, οι πρώτες κασέλες αδειάσανε, τώρα αδειάζουν και τα ρέστα.. Όσοι κρατιούνται καλά φεύγουν, όσοι μείνουν, σε λίγο καιρό, θα νοιώθουν αυτό ακριβώς που τους θεωρεί το σύστημα. Τίποτα. Ο κανένας. Όλη αυτή η κίνηση, όλη αυτή η υποταγή ακόμα είναι γιατί ο άλλος θυμάται ακόμα το όνομά του... Στο στάδιο "ο κανένας" τη πατήσατε.

Μια σπίθα ν΄ανάψει στο μυαλό της ζόμπιλαντ και θα γίνει ένα γενικευμένο χασάπικο... Κι όποιος επιβιώσει. Το να γυρίζεις ένα λαό στο μεσαίωνα και να νομίζεις πως όλα θα πάνε καλά είναι γελοίο. Ο άνθρωπος ήταν και θα είναι πάντα το πιο άγριο θηρίο. Η ταμπέλα του πολιτισμένου κρέμεται επάνω του όσο του δίνεις την ευκαιρία να ονειρεύεται πως είναι κάτι άλλο. Όσο του δίνεις τα εφόδια να γίνει κάτι άλλο. Με τη μόρφωση, με την υγεία, με τη τέχνη, με την αίσθηση πως είναι ΑΣΦΑΛΗΣ στη φωλίτσα του. Αν του τα πάρεις όλα αυτά και τον βάλεις να παίξει σε επίπεδο επιβίωσης ίσως ανακαλύψεις πως ο πολιτισμός δεν πέρασε από πάνω του ούτε μια μέρα...

Στην Ελλάδα αυτή τη στιγμή δεν καίγεται το πορτοφόλι απλά, δεν καίγονται τα παλιόχαρτα.. καίγονται νευρώνες αλύπητα, καίγονται συναισθήματα, όνειρα, ελπίδες, καίγονται όλες οι ασφάλειες... Κι αργά ή γρήγορα θα έρθει το βραχυκύκλωμα που θα κατεβάσει το γενικό. Και τότε, πραγματικά θα περάσουμε καλά.


Ονειρεμένα... 

Συνήθης Ύποπτος

Πηγή: http://anemosantistasis.blogspot.com/2015/10/blog-post_313.html#ixzz3pnc9PG9R

Πέμπτη, 29 Οκτωβρίου 2015

…Μπαίνοντας ή αριστερά βγαίνοντας;

images

14 απίστευτα πράγματα που κάνει το σώμα μας

Ο Independent δημοσίευσε τις πιο περίεργες απαντήσεις που γράφτηκαν από χρήστες του Reddit, απαντώντας στην ερώτηση: Ποιο είναι το πιο απίστευτο πράγμα που κάνει το ανθρώπινο σώμα που οι περισσότεροι άνθρωποι δεν έχουν ιδέα.

  • Όταν μια έγκυος υποστεί βλάβη του καρδιακού ιστού, το έμβρυο στέλνει κύτταρα για να το επιδιορθώσει.
  • Ένας χρήστης γράφει: Όλοι συναρπάζονται από τις ικανότητες του εγκεφάλου αλλά εγώ μένω άναυδος από την ικανότητα του βραχίονα να στρίψει. Υπάρχουν δύο παράλληλα οστά και τους μυς που τα τραβάνε με τέτοιο τρόπο ώστε να διασταυρώνονται, για να μπορεί να περιστρέφεται το χέρι. Πόσο τρελό είναι αυτό;
  • Όταν φωνάζετε, ο εγκέφαλος μειώνει την ακοή σας, για να μην κουφαθείτε.
  • Όταν οι μητέρες φιλάνε το μωρό τους (ή στην περίπτωση των ζώων, τα γλείφουν) παίρνουν στον οργανισμό τους κάποιους από τους μικροοργανισμούς που βρίσκονται στο πρόσωπο του μωρού και χρησιμοποιούνται για να παράγουν αντισώματα, ειδικά για αυτούς τους μικροοργανισμούς. Στη συνέχεια αυτά τα αντισώματα περνούν μέσω του μητρικού γάλακτος στο μωρό.
  • Το πως αναπλάσσονται τα οστά μετά από σπάσιμο είναι εντυπωσιακό από μόνο του, αλλά το πιο εντυπωσιακό είναι το ότι λειαίνονται κιόλας για να ταιριάζουν με το περίγραμμα και το σχήμα του αρχικού.
  • Το σώμα σας συνήθως σκοτώνει ένα κύτταρο την ημέρα που θα μπορούσε να γίνει καρκίνος. Συνήθως… (Ακόμα: Όταν το δέρμα σας καίγεται, δεν είναι επειδή τα κύτταρά σας κάηκαν από τον ήλιο, αλλά επειδή ο ήλιος κατέστρεψε το DNA τους και τώρα αυτά αυτοκαταστρέφονται).
  • Μπορούμε να ξεπεράσουμε κάθε ζώο όταν τρέχουμε μεγάλες αποστάσεις, χάρη στην δυνατότητά μας να ιδρώνουμε και στα πρακτικά δύο πόδια μας. Σε μικρές αποστάσεις, «την κάτσαμε».
  • Μπορείς να χάσεις το 75% του ήπατός σου και αυτό να ξαναμεγαλώσει, όπως ακριβώς συμβαίνει με τις σαύρες όταν χάνουν την ουρά τους. Μόνο που εμείς το κάνουμε αυτό με ένα ιδιαίτερα πολύπλοκο όργανο.
  • Ένα σπερματοζωάριο κουβαλά 37,5 MB πληροφοριών γενετικού υλικού. Μια εκσπερμάτωση μεταφέρει πληροφορίες 15,875 GB.
  • Οι άνθρωποι είναι βιοφωτοαυγείς και φωσφορίζουν στο σκοτάδι, όμως το φως που εκπέμπεται είναι 1.000 φορές πιο αδύναμο από αυτό που μπορεί να δει το μάτι μας.
  • Αυτό που πραγματικά δεν περίμενα να δω όσο παρακολουθούσα μια καισαρική τομή ήταν να δω ένα γιατρό να σκίζει κυριολεκτικά την κοιλιά μιας γυναίκας με τα χέρια του, αφού πρώτα είχε κάνει μια μικρή τομή με το νυστέρι του.
  • Όταν κοκκινίζεις, το περίβλημα του στομάχου σου κοκκινίζει επίσης.
  • Τα δάχτυλα σου μουλιάζουν στο νερό; Δεν είναι λόγω της απορρόφησης. Το σώμα σου αλλάζει ώστε να γραπώνεις πιο εύκολα αντικείμενα στον βυθό.
  • Η αίσθηση της αφής είναι εξαιρετικά ισχυρή. «Εάν τα δάχτυλά σας είχαν το μέγεθος της γης, θα νιώθατε την διαφορά μεταξύ αυτοκινήτων και σπιτιών».
Πηγή: huffingtonpost.gr