BLACK GUITAR

BLACK GUITAR

Τετάρτη, 31 Μαΐου 2017

RITCHIE BLACKMORE'S RAINBOW - LAND OF HOPE AND GLORY



κυρ....



Γιατί το κοτόπουλο διέσχισε το δρόμο;

 

Πολλοί άνθρωποι έχουν αντιμετωπίσει αυτό το παλαιότατο αίνιγμα και τις απαντήσεις του. Γιατί το κοτόπουλο διέσχισε το δρόμο; Για να περάσει απέναντι. Πράγματι, η τυπική απάντηση μπορεί να θεωρηθεί σαν ένα είδος αντιχιούμορ. Είναι τουλάχιστον λίγο αστεία, διότι αρνείται να προσφέρει μια μεγαλοπρεπή, εντυπωσιακή εξήγηση και προσφέρει αντίθετα την πιο ευθεία πιθανή απάντηση – από μόνη της ένα είδος απροσδόκητης εξήγησης. Αλλά φυσικά, δεν είναι αυτό το αστείο.

Και τώρα ποιος είναι ο πραγματικός λόγος που το κοτόπουλο διέσχισε το δρόμο; Λοιπόν, αυτό εξαρτάται από το πώς παρατηρείτε το κοτόπουλο, το δρόμο και το υπόλοιπο σύμπαν.
Λίγους μήνες πριν κυκλοφόρησε στο ίντερνετ μια λίστα που εξηγούσε πώς ένας αριθμός από εξέχοντες ανθρώπους της ιστορίας θα μπορούσε να απαντήσει στο αίνιγμα του κοτόπουλου.
Για παράδειγμα, υπάρχουν θρησκευτικές και φιλοσοφικές απαντήσεις όπως…
ΒΟΥΔΑΣ: Αν θέτεις αυτή την ερώτηση, αρνείσαι τη φύση σου ως κοτόπουλου.
ΜΑΚΙΑΒΕΛΙ: Η ουσία είναι ότι το κοτόπουλο διέσχισε το δρόμο. Ποιος νοιάζεται γιατί; Ο σκοπός της διάσχισης του δρόμου νομιμοποιεί το κίνητρο όποιο και αν ήταν.
ΡΑΛΦ ΓΟΥΑΛΝΤΟ ΕΜΕΡΣΟΝ: Αυτό δεν διέσχισε το δρόμο· τον υπερέβη.
ΖΑΝ ΠΟΑ ΣΑΡΤΡ: Προκειμένου να δράσει με καλή πίστη και να είναι ειλικρινές με τον εαυτό του, το κοτόπουλο θεώρησε ότι ήταν απαραίτητο να διασχίσει το δρόμο.
 

Υπάρχουν επίσης επιστημονικές απαντήσεις…

ΔΑΡΒΙΝΟΣ: Τα κοτόπουλα, για μεγάλες περιόδους χρόνου, είχαν αποκτήσει μέσω της φυσικής επιλογής, τη γενετική προδιάθεση να διασχίζουν δρόμους.
Β. Φ. ΣΚΙΝΕΡ: Λόγω εξωτερικών επιρροών, οι οποίες είχαν διαποτίσει τα αισθητηριακά κέντρα του από τη γέννησή του, είχε προκληθεί τέτοια ανάπτυξη στο κοτόπουλο που έτεινε να διασχίζει δρόμους, πιστεύοντας επίσης ότι αυτή η δραστηριότητα προέρχεται από τη δική του ελεύθερη θέληση.
ΚΑΡΑ ΓΙΟΥΝΓΚ: Η συρροή γεγονότων στο πολιτισμικό πρότυπο καθιστούσε αναγκαίο τα ξεχωριστά κοτόπουλα να διασχίζουν δρόμους σ’ αυτή την ιστορική συγκυρία, και, συνεπώς, συγχρονιστικά κατέστησε υπαρκτά τέτοια περιστατικά.
ΑΛΜΠΕΡΤ ΑΪΝΣΤΑΙΝ: Το εάν το κοτόπουλο διέσχισε το δρόμο ή ο δρόμος διέσχισε το κοτόπουλο εξαρτάται από το δικό σου πλαίσιο αναφοράς.

 
Όλες αυτές οι απαντήσεις μας υπενθυμίζουν ότι δεν υπάρχει μόνο η πραγματικότητα του κοτόπουλου, δεν υπάρχει μόνο μια απάντηση στο πρόβλημα του κοτόπουλου. Όπως με πολλά άλλα πράγματα στον κόσμο, αυτό εξαρτάται από το πλαίσιο – προοπτική, πλαίσιο αναφοράς, άποψη, θεμελιώδεις υποθέσεις. Και αυτό είναι σημαντικό για την καινοτομική σκέψη, είτε πρόκειται για κοτόπουλα είτε για τους νόμους του φυσικού σύμπαντος.

***

Το φαινόμενο «Εύρηκα» – David Perkins
Αντικλείδι , http://antikleidi.com

Επειδή είμαι Έλληνας

Αγωνιζομενος να κατανοήσω τους λόγους που οδήγησαν την Ελλάδα και τους Έλληνες στα τωρινά χάλια,κατέληξα σε ορισμένα συμπεράσματα.μερικά απ΄αυτά αφορούν την νοοτροπία μας.Φυσικά δεν είστε υποχρεωμένοι να συμφωνήσετε.Και φυσικά δεν αφορούν εσάς.
1) Ο (ΜΕΣΟΣ) ΕΛΛΗΝΑΣ ΕΧΕΙ ΜΟΝΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ.
Οι υποχρεώσεις αφορούν τους άλλους.Όχι αυτόν.Αυτός δικαιούται να παρκάρει όπου γουστάρει για την ευκολία του.Όμως οι άλλοι υποχρεούνται να του αφήνουν κενό χώρο κάτω από το σπίτι του.Δικαιούται να παρακάμπτει την ουρά επειδή βιάζεται.Οι άλλοι υποχρεούνται να περιμένουν.Δικαιούται να δουλεύει λίγο και ελαφρά και να ακριβοπληρώνεται.Δυστυχώς όλοι οι άλλοι είναι τεμπέληδες.Δικαιούται επιδόματα,σύνταξη καλή στα 45 του,τζάμπα περίθαλψη και να μην πληρώνει φόρους. Φυσικά όλοι οι άλλοι είναι φοροκλέφτες και απατεώνες.Κι ένα σωρό άλλα.
2) Ο ΕΛΛΗΝΑΣ ΞΕΡΕΙ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΚΑΙ ΕΧΕΙ ΠΑΝΤΑ ΔΙΚΗΟ.
Όλοι όσοι διαφωνούν μαζί του έχουν άδικο.Αν ήταν για μια μέρα πρωθυπουργός θα έβλεπες εσύ.Ξέρει τέλεια οδήγηση,είναι ο καλλίτερος ψήστης,ο τέλειος πατέρας και σαίνι στη δουλιά του.Δυστυχώς αντιμετωπίζει συνέχεια άσχετους,ζηλιάρηδες και ρουφιάνους.Στον τόπο μας λειτουργούν μόνο τα «βύσματα».Αυτός ξέρει πως ο διαιτητής ήταν στημένος κι έδοσε πέτσινο πέναλτυ.Κι έχει δίκηο όταν κρίνει οτιδήποτε και οποιονδήποτε επειδή ποτέ δεν έχει κάνει λάθος.Και για την κακή του μοίρα ας όψεται η ατυχία,ο αθέμιτος ανταγωνισμός και οι συνθήκες.Σας έπρηξα,έ?
3) Ο ΕΛΛΗΝΑΣ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΦΤΑΙΕΙ ΓΙΑ ΤΙΠΟΤΑ.
Πάντα φταίνε οι άλλοι.Ή η μοίρα.Δέν φταίει αυτός που στούκαρε.Φταιει η ΔΕΗ που φύτεψε το στύλο ακριβώς εκεί.Δεν φταίει αυτός που έφαγε τα λεφτά στην εκδρομή.Φταίει η κακούργα η τράπεζα που του ζητά πίσω τα δανεικά,Δεν φταίει που παρακοιμήθηκε και δεν πήγε δουλειά επειδή τα έτσουξε λίγο παραπάνω.Φταίει τ΄αφεντικό που δεν έχει κατανόηση.Και φυσικά δεν φταίει για το χάλι μας.Αυτός πάντα ήταν τέλειος σε όλα.

ΥΓ. Επειδή είμαι Έλληνας κι έχω πάντα δίκηο, δικαιούμαι να γράφω ότι θέλω.Κι αν τα πήρατε στην κράνα δεν φταίω εγώ.Εσείς έχετε άδικο.

Γιατρος..
http://katohika.gr/

Καθαρή λύση.

Χωρίς σχόλια.!

Στη χώρα που δολοφόνησε τον Καποδίστρια, όλα τα περιμένεις


Στη χώρα που δολοφόνησε τον Καποδίστρια, όλα μπορεί να τα περιμένει κανείς. Το μίσος, ο φθόνος και ο φανταστικός εχθρός εμφιλοχωρούν στον ψυχισμό αρρωστημένων ανθρώπων, με αποτέλεσμα να επιτίθενται με τυφλό πάθος. Σημαντικό ερώτημα προς διερεύνηση είναι η σύνδεση όλων αυτών των «επαναστατών» με τις ποικιλώνυμες ονομασίες, με πρόσωπα και κέντρα εξουσίας.
Ο μύθος της αριστεράς που επικαλείται το παρακράτος, όταν δεν μπορεί να δώσει πειστικές απαντήσεις ή να δράσει αποφασιστικά προκειμένου να περιορίσει και τέλος να εξαλείψει τα φαινόμενα αυτά, είναι γνωστός και παλιός. 
Επιστρατεύει στις περιπτώσεις αυτές η «λογική» αντιμετώπιση μιας παράλογης δράσης, που πλήττει τελικά τη χώρα και όχι τα πρόσωπα που υποτίθεται ότι στοχεύει. 
Το πρόσωπο που κτυπήθηκε δεν ήταν, ούτε από αυτούς που έριξαν τη χώρα στα βράχια, ούτε από τους λαδωμένους ποντικούς, ούτε από τους καιροσκόπους της πολιτικής σκηνής. 
Το αντίθετο θα έλεγε κανείς. Σοβαρός άνθρωπος, με βαθιά επιστημονική κατάρτιση, καθηγητής στο Harvard, που δεν ευθύνεται για την κρίση. Απλά κλήθηκε όταν το πολιτικό σύστημα του τότε δικομματισμού που κατέρρευσε να διαχειριστεί για ένα μικρό διάστημα μια υπάρχουσα κρίση. 
Το αν υπήρχε ή όχι, είναι άλλο θέμα. Εξάλλου η θητεία του κράτησε μόλις έξι μήνες. Η διεθνής αναγνώρισή του εμφανής μια και για πολλά χρόνια υπήρξε υποδιοικητής της ΕΚΤ. 
Παρ’ όλα αυτά έγινε στόχος των σύγχρονων «δικαστών», που αποφάσισαν να τον πλήξουν και γιατί όχι να τον βγάλουν από τη μέση, σε μια στιγμή που ο ίδιος δεν είχε καμιά σχέση με την πολιτική καθημερινότητα και είχε αποσυρθεί στα ακαδημαϊκά του καθήκοντα. 
Τι ήθελαν να πουν άραγε στην κοινωνία με την εγκληματική τους αυτή ενέργεια, οι κουκουλοφόροι της «επανάστασης»; Να διαδώσουν το σύνθημα που βλέπουμε γραμμένο πάνω σε ιστορικά μνημεία που αναφέρει: «Ολική άρνηση του πολιτισμού για ολική απελευθέρωση ζώων και γης»; 
Τι επιδιώκουν να γυρίσουμε στα σπήλαια και με ρόπαλα να κυνηγάμε τα θηράματα και να λύνουμε με τον ίδιο τρόπο τις διαφορές μας; 
Βεβαίως δεν ζούμε σε κοινωνία αγγέλων. Βεβαίως το πολιτικό σύστημα έχει αποτύχει παταγωδώς στη χώρα μας. 
Όμως αυτοί που είναι στο κοινοβούλιο, είναι εμείς, μια και εμείς τους ψηφίσαμε. Οι πολιτικοί είναι η εικόνα μας, παρουσιάζουν εμάς, είτε μας αρέσει είτε όχι. 
Αντί λοιπόν να τους λοιδορούμε, αντί να μας αποβλακώνει το χαζοκούτι, ας σκεφθούμε, ας διαβάσουμε, ας μιλήσουμε, ας ξεχωρίσουμε, ας υποστηρίξουμε κάποιους καλύτερους προκειμένου να τους αντικαταστήσουμε. 
Τα αδιέξοδα της πολιτικής είναι και δικά μας αδιέξοδα. Γιατί τώρα που τους δοκιμάσαμε, δεξιούς, ενδιάμεσους και αριστερούς, είδαμε ότι πάμε από το κακό στο χειρότερο. 
Ας δούμε άλλες κοινωνίες, πως ανέτρεψαν τις γνωστές μεγάλες πολιτικές οικογένειες. Στη Γαλλία δοκίμασαν την παρακμή της δεξιάς του Σαρκοζί, στη συνέχεια απογοητεύθηκαν από την αριστερά του Ολάντ και χωρίς άλλη καθυστέρηση δοκίμασαν ένα τρίτο πρόσωπο εκτός πολιτικού κατεστημένου τον Μακρόν. 
Στην Ελλάδα μετά την δεξιά και τους σοσιαλιστές πέσαμε στην παγίδα με τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα της αριστεράς και είδαμε ότι η κρίση δεν έχει πάτο, όταν την διαχειρίζονται πρόσωπα που υπέκλεψαν την εξουσία και τώρα ικανοποιούν κάθε απαίτηση των δανειστών, καταπατώντας χωρίς ντροπή υποσχέσεις και όρκους περί του αντιθέτου. 
Όλα για την καρέκλα. 
Αναζητείται ένας πατριώτης. 
Ένας άνθρωπος που πάνω από το προσωπικό του βόλεμα θα βάλει την Ελλάδα. 
Η πλήρης αποτυχία του σημερινού πολιτικού συστήματος και η αδυναμία του να βγάλει τη χώρα από την κρίση, οφείλεται στο γεγονός ότι κανείς μα κανείς δεν τόλμησε να κάνει το αυτονόητο. 
Να δει το πρόβλημα από μέσα και όχι απ’ έξω. Το παραμύθι ότι φταίνε οι ξένοι, που μας δανείζουν με 1,5% και τους αποκαλούμε τοκογλύφους πρέπει να τελειώσει. 
Αντί να ξεπουλάνε την Ελλάδα και εμάς μαζί, θα έπρεπε να σουλουπώσουν τον ξεχαρβαλωμένο κρατικό μηχανισμό της μίζας, της απραχτής, της ακατάσχετης πολυνομίας, της γραφειοκρατίας καθώς και της απίστευτης σπατάλης κάποιων επίορκων λειτουργών. 
Να βάλουμε πρώτα απ’ όλα σε μια τάξη τα του οίκου μας. Κι επειδή το ψάρι βρωμάει από την κεφαλή, το πολιτικό σύστημα να αυτοπροστατευθεί, καταργώντας προνόμια και θέσεις άχρηστες και δαπανηρές. 
Αν το παράδειγμα το δώσουν οι στρατηγοί στη μάχη και κινηθούν πρώτοι εναντίον του εχθρού, τότε και ο στρατός θα ακολουθήσει πρόθυμος να θυσιαστεί για το κοινό καλό. 
Όταν οι πολίτες βλέπουν 48 υπουργούς στην χρεοκοπημένη Ελλάδα των 10 εκατομμυρίων και τους συγκρίνουν με τους 22 της Γαλλίας των 60 και πλέον εκατομμυρίων.
 Όταν επίσης βλέπουν 300 βουλευτές την ώρα που η Ολλανδία των 15 εκατομμυρίων έχει μόλις 180, όταν βλέπουν ότι το κράτος πέραν των υψηλών μισθών, τους παρέχει κάθε λογής προνόμια, από αυτοκίνητα, μοναδικό φαινόμενο σε ευρωπαϊκή χώρα, μέχρι ξεχωριστές αμοιβές για τη συμμετοχή τους στις επιτροπές, τότε δεν αγανακτούν μόνο, βγαίνουν από τα ρούχα τους. 
Όμως η ευθύνη για τα πρόσωπα και τις καταστροφικές πολιτικές τους βαρύνει όλους εμάς, που πιστέψαμε στο «επονείδιστο» χρέος, όταν έτσι καλείται κατά τον ΟΗΕ ο δανεισμός που πήρε και οικειοποιήθηκε κάποιος δικτάτορας, ή σε διασκέψεις τύπου 1953 που δεν έχουν σχέση με τις σπατάλες των ταγών της πολιτικής μας, τότε είναι μαθηματικά βέβαιο, ότι η χώρα έχει διαβεί τον Ρουβικώνα και έχει εισέλθει στον χώρο του φρενοκομείου. 
Αν θέλουμε να έχουμε αύριο εμείς και τα παιδιά μας, πρέπει να πούμε όσοι έχουμε ακόμη σώας τας φρένας μας … απόσεισέ τους. 
Είναι η μόνη ελπίδα να σωθούμε στο και πέντε. Ας πάρουμε επί τέλους τις τύχες στα χέρια μας. Για να ζήσουμε ένα λιγότερο επώδυνο αύριο …
 
 Αναδημοσίευση από: mignatiou.com
Του ΤΑΣΟΥ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ
Πηγή
 http://realpolitics.gr

ESM: το νέο «μαγαζί» και ο πρώτος «πελάτης»

kentriko

Ποια είναι η είδηση από τις περί το χρέος εξελίξεις; Ότι δεν υπήρξε ούτε θα υπάρξει συμφωνία μεταξύ ΔΝΤ και γερμανικής ηγεσίας; Ότι το Ταμείο δεν θα συμμετάσχει στο ελληνικό πρόγραμμα; Ότι η Ελλάδα δεν θα βγει στις αγορές πριν τη συγκεκριμενοποίηση μέτρων για το χρέος το 2018; Κατά τη γνώμη μου, τίποτε απ’ όλα αυτά.
Η πρωτεύουσα είδηση είναι μία: ότι ο Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Σταθερότητας (ESM) θα

μετατραπεί σε «ευρωπαϊκό νομισματικό ταμείο» με πρώτο «πελάτη» την Ελλάδα, την οποία θα εποπτεύει μέχρι και το 2060 για ετήσιο πλεόνασμα άνω του 2% του ΑΕΠ!!! Υπάρχουν επίσης «παράγωγες» ειδήσεις: Ότι η Ελλάδα θα μείνει εκτός ευρωπαϊκής «κανονικότητας» για πάντα, αφού θα εποπτεύεται από έναν μηχανισμό ο οποίος (θα) δρα εκτός ευρωπαϊκών συνθηκών. Ότι η Ελλάδα θα βγει στις αγορές αλλά υπό δρακόντειους όρους, υφιστάμενη τη διπλή εποπτεία τόσο του ESM όσο και των αγορών. Ότι η συμφωνία για το χρέος θα εξυπηρετεί αυτές τις προοπτικές-με τη μεταβατική και όχι «πλήρη» συμμετοχή του ΔΝΤ, που είναι σε αποδρομή από το ελληνικό αλλά και εν γένει από ευρωπαϊκά προγράμματα.
Αφού ξεκινήσαμε ανάποδα, βάζοντας τα συμπεράσματα στην αρχή, ας μιλήσουμε και για το διπλό πολιτικό συμπέρασμα που προκύπτει: Αφενός, ο Αλέξης Τσίπρας, που αποκλείεται να μη γνώριζε για όλα αυτά (αν δεν γνώριζε, ακόμη χειρότερα γι’ αυτόν…), χρεώνεται πολιτικά την υπογραφή του τρίτου μνημονίου του Αυγούστου 2015, του παρόντος τέταρτου μνημονίου μέχρι και το 2022, αλλά και ενός μακροχρόνιου μνημονίου 37 ετών (!!!) εκτός ευρωπαϊκής «κανονικότητας» μέχρι το 2060 υπό την εποπτεία του ΕΣΜ. Αφετέρου, το αστικό πολιτικό σύστημα συνολικά χρεώνεται αντικειμενικά τη συνευθύνη για όλα αυτά, καθώς απέτυχε να εξασφαλίσει για τη χώρα μια άλλη προοπτική πέραν αυτής του διεθνούς παρία επί πολλές δεκαετίες.
Ας τα δούμε όλα αυτά με τη σειρά.
ESM: το νέο «μαγαζί» και ο πρώτος «πελάτης»
Πολλοί αναλυτές αποδίδουν στη γερμανική ηγεσία και ιδιαιτέρως στον Βόλφγκανγκ Σόιμπλε «μεταφυσικά» κίνητρα που εκπορεύονται από κάποιου είδους «εκδικητικότητα» ή έμφυτη ροπή προς το «κακό». Θέλει λοιπόν η γερμανική ηγεσία συνολικά και ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε ειδικά, τα χειρότερα για την Ελλάδα; Κατά τη γνώμη μας οι απαντήσεις βρίσκονται αλλού. Η γερμανική ηγεσία θέλει το μετασχηματισμό της «υπαρκτής Ευρώπης» σε μια ορισμένη κατεύθυνση. Και η Ελλάδα έχει αναδειχθεί στο ιδεώδες «πειραματόζωο» για να επιβάλλεται τμηματικά αυτή η κατεύθυνση -για ποιους λόγους η Ελλάδα και όχι κάποια άλλη χώρα, είναι μια άλλη ιστορία.
Η γερμανική ηγεσία θέλει να ξεφύγει από την ευρωπαϊκή «κανονικότητα» των συνθηκών που είναι πολύ δύσκολο έως αδύνατο να αλλάξουν ουσιαστικά, των ειδικών πλειοψηφιών και των βέτο, του όποιου θεσμικού ευρωπαϊκού ελέγχου. Όλα αυτά τα θεωρεί κατάλοιπα της «ρομαντικής» περιόδου της ευρωπαϊκής ενοποίησης που πλέον είναι εμπόδιο στη γρήγορη και «αποτελεσματική» αντιμετώπιση «προβληματικών» καταστάσεων. Με το πρώτο ελληνικό μνημόνιο και την πρώτη συμμετοχή του ΔΝΤ σε ευρωπαϊκό πρόγραμμα, εγκαινίασε μια διαδικασία παράκαμψης των ευρωπαϊκών συνθηκών και της ευρωπαϊκής «κανονικότητας». Παραβίασε αυτή την «κανονικότητα» και με άλλους τρόπους: με διακρατικές συνθήκες (όπως το Δημοσιονομικό Σύμφωνο), με «συμμαχίες προθύμων» για διάφορα ζητήματα κ.λπ.
Πιο πρόσφατα, έθεσε επισήμως ζήτημα Ευρώπης πολλών «ταχυτήτων». Από τη μια η κυρία Μέρκελ και από την άλλη ο κ. Σόιμπλε, εντελώς πρόσφατα εξειδίκευσαν αυτή την ιδέα ως εξής: Πρώτον, αντί για «συμπλήρωση» των ευρωπαϊκών συνθηκών και άρα αποκατάσταση της ευρωπαϊκής «κανονικότητας», μετασχηματισμός του ESM σε «ευρωπαϊκό νομισματικό ταμείο» που θα δρα ανεξάρτητα από τα ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα –αυτό το είπε ο κ. Σόιμπλε. Δεύτερον, επάνοδος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ) στο στενά οριζόμενο αντικείμενό της (νομισματική πολιτική) και αποφυγή του πειρασμού να υποκαθιστά πολιτικές αποφάσεις, όπως με το γιγαντιαίο πρόγραμμα «ποσοτικής χαλάρωσης» (QE) -αυτό το είπε η κ. Μέρκελ, αποδίδοντας στο QE το «μαλακό» ευρώ, άρα και τα γερμανικά πλεονάσματα!
Αυτό που συμβαίνει λοιπόν είναι απλά το εξής: όπως χωρίς τον κατάλληλο Ευρωπαίο «ασθενή» δεν θα εγκαινιαζόταν μεγαλοπρεπώς η παράκαμψη των ευρωπαϊκών συνθηκών και η είσοδος του ΔΝΤ σε ευρωπαϊκά προγράμματα, έτσι και χωρίς τον κατάλληλο Ευρωπαίο «πελάτη» δεν μπορεί να… ανοίξει το «μαγαζί» που λέγεται «ESM σε ρόλο ευρωπαϊκού νομισματικού ταμείου» με ρόλο ανεξάρτητο και εκτός ευρωπαϊκών –μαγαζιά χωρίς πελάτες δεν αποτελούν πραγματικότητες, αλλά… ιδέες. Δυστυχώς και στη δεύτερη αυτή περίπτωση ο κατάλληλος «πελάτης» είναι η Ελλάδα!
Το χρέος θα «ρυθμιστεί», αλλά αυτό δεν είναι απαραίτητα καλό νέο…
Αν η Ελλάδα είναι ο κατάλληλος «πελάτης», η ρύθμιση του χρέους είναι η κατάλληλη διαδικασία! Αυτός είναι ο λόγος που το χρέος τελικά θα «ρυθμιστεί», αλλά με τρόπο που θα εξυπηρετεί αυτό το γερμανικό σχέδιο. Ο Μακρόν έχει αντιρρήσεις επ’ αυτού, αλλά τι θα μπορούσε να κάνει όταν το ΔΝΤ αποχωρεί σιγά-σιγά και δεν υπάρχει τρόπος χρηματοδότησης των ελληνικών ελλειμμάτων χωρίς τη Γερμανία; Μπορούμε να φανταστούμε την κ. Μέρκελ να απευθύνεται στον νέο Γάλλο πρόεδρο Εμανουέλ Μακρόν κάπως έτσι: «Έχετε μια άλλη ιδέα, κ. Μακρόν; Διαφωνούμε μαζί σας, αλλά δεν έχουμε αντίρρηση να την υλοποιήσετε, εσείς και όποιοι άλλοι πρόθυμοι».
Αυτός είναι ο λόγος που το ΔΝΤ είναι απαραίτητο να μείνει, αλλά «μεταβατικά» μέχρι να φύγει: για να λήξει το τρέχον ελληνικό πρόγραμμα και να ανοίξει η συζήτηση τι κάνουμε παρακάτω με δεδομένο ότι το ΔΝΤ απέρχεται. Και εξακολουθώ να ισχυρίζομαι ότι υπάρχει τέτοιο πολιτικό deal μεταξύ ΔΝΤ και γερμανικής ηγεσίας, αλλιώς θα μιλούσαμε για ένα διεθνές επεισόδιο κρίσης αυτή τη στιγμή -και οι αγορές μόνο πανικοβλημένες δεν φαίνονται…
Αντί για «χαλάρωση», λοιπόν, αντί για «δωράκι» σε αντιστάθμισμα των σκληρών μέτρων, μια «ρύθμιση» του ελληνικού χρέους δρακόντεια, που θα ολοκληρωθεί από τώρα μέχρι και τη λήξη του τρέχοντος ελληνικού προγράμματος το 2018 σε… δόσεις. Μια «ατελή» συμφωνία τώρα, με περισσότερη συγκεκριμενοποίηση αλλά όχι ποσοτικοποίηση μέτρων και τελική συζήτηση στα μέσα του 2018. Μια κάποια συμμετοχή του ΔΝΤ, αλλά κι αυτή ενδεχομένως σε… δόσεις και σε κάθε περίπτωση περιορισμένη και πρόσκαιρη -εξάλλου η πίεση από τη διοίκηση Τραμπ για αποχώρηση από το ελληνικό πρόγραμμα έχει αρχίσει να γίνεται κάτι παραπάνω από αισθητή.
Ρύθμιση = πλεονάσματα πάνω από 2% και εποπτεία από ESM μέχρι το 2060
Η φόρμουλα «περισσότερη συγκεκριμενοποίηση αλλά όχι ποσοτικοποίηση» έχει γίνει ήδη αποδεκτή από τον «σκληρό» του ΔΝΤ κ. Πολ Τόμσεν. Πέραν της φόρμουλας όμως, που με λίγη… καλή θέληση πάντα βρίσκεται, η τεχνική επεξεργασία στηρίζεται στο συνδυασμό εκτιμήσεων για δύο θεμελιώδη και απολύτως αλληλοσυσχετιζόμενα μεγέθη: τους ρυθμούς ανάπτυξης και το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων. Για ποια περίοδο; Κρατηθείτε: για την περίοδο από το 2023 έως και το… 2060! Είναι κάτι που μάθαμε τώρα; Όχι! Μας το αποκάλυπταν όλες οι εκθέσεις του ΔΝΤ για τη βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους μέχρι σήμερα: ο χρόνος αναφοράς ήταν το 2060!
Εδώ λοιπόν διαλύεται μια κλασικά ελληνική πολιτική (αυτ)απάτη: η λεγόμενη «ρύθμιση» ή «ελάφρυνση» του ελληνικού χρέους δεν είναι κάποιου είδους «δωράκι» προς την Ελλάδα επειδή πετυχαίνει τους στόχους του προγράμματος, αλλά μια πράξη που αφορά τις εγγυήσεις που προσφέρουν οι δανειστές στις αγορές για να ξαναδανειστεί η Ελλάδα απ’ αυτές.
Διαλύεται επίσης μια δεύτερη αυταπάτη: ο η ρύθμιση του χρέους είναι ταυτόσημη με την έξοδο από τα μνημόνια και τον εκτός ευρωπαϊκής «κανονικότητας» διεθνή οικονομικό έλεγχο. Αντίθετα, η ρύθμιση του χρέους σημαίνει παράταση αυτού του ελέγχου μέχρι και το 2060!
Σύμφωνα με έγγραφο του γερμανικού υπουργείου Οικονομικών που διέρρευσε, υπάρχουν δύο σενάρια: Το αισιόδοξο, προβλέπει ότι για μείωση του χρέους κάτω από 60% του ΑΕΠ το 2060, απαιτείται μέσος ετήσιος ρυθμός ανάπτυξης τουλάχιστον 1,3% και πρωτογενή πλεονάσματα τουλάχιστον 2,6% -για 37 συνεχόμενα χρόνια!!! Το απαισιόδοξο, που είναι σχεδόν ταυτόσημο με τις εκτιμήσεις του ΔΝΤ, προβλέπει ότι με μέσο ετήσιο ρυθμό ανάπτυξης 1% και με ετήσιο πλεόνασμα 1,5%, το 2060 το χρέος θα εκτοξευτεί στο 220% του ΑΕΠ!!!
Αυτοί οι υπολογισμοί περιέχουν υπερβολική ποσότητα μεταφυσικής, αν σκεφτεί κανείς ότι οι εξαμηνιαίες εκθέσεις όλων των διεθνών οργανισμών διορθώνουν συστηματικά τις προβλέψεις τους του προηγούμενου εξαμήνου και εδώ κάποιοι αναλυτές προσπαθούν να μας πουν ότι μπορούν να προβλέψουν πλεονάσματα και ρυθμούς ανάπτυξης μέχρι και το 2060… Οφείλουν να το κάνουν όμως, για να είναι «τυπικώς εντάξει» με τα καταστατικά τους και για να «κλείσουν το μάτι» στις παγκόσμιες αγορές ότι «έχουσιν γνώσιν οι φύλακες»…
Το απόλυτα κρίσιμο μέγεθος είναι τα πρωτογενή πλεονάσματα. Όπου με πλεονάσματα κάτω από 2% του ΑΕΠ απαιτείται «κούρεμα» του χρέους, ενώ με πλεονάσματα πάνω από 2,6% του ΑΕΠ δεν απαιτείται καμία παρέμβαση στο χρέος! Ο συμβιβασμός για το ύψος των πλεονασμάτων αναζητείται λοιπόν στην περιοχή μεταξύ 2% και 2,6% του ΑΕΠ. Όσο πιο κοντά στο 2,6%, τόσο καλύτερα για τους στόχους της γερμανικής ηγεσίας…
Αυτοί οι στόχοι χρειάζονται επόπτη, ο οποίος θα είναι ο «νέος ESM».
Η θλιβερή ανακεφαλαίωση έχει ως εξής:
-Παράταση του διεθνούς οικονομικού ελέγχου μέχρι και το 2060. Μπορεί τότε να μην υπάρχει Ευρωπαϊκή Ένωση, μπορεί να υπάρχει αλλά η Ελλάδα να μην είναι μέλος της, μπορεί όμως κάλλιστα να υπάρχει ένα «ευρωπαϊκό νομισματικό ταμείο» – αν όχι, θα υπάρχει πάντα η Λέσχη των Παρισίων, το ΔΝΤ κ.λπ.
-Η Ελλάδα όχι μόνο υπό διεθνή οικονομικό έλεγχο μέχρι και το 2060, αλλά και εκτός ευρωπαϊκής κανονικότητας… για πάντα. Είναι κι αυτό ένας τρόπος να μένεις στο ευρώ…
-Έξοδος της Ελλάδας στις αγορές, άρα διπλή επιτήρηση: από τις αγορές και από τον ESM.
-Μακροχρόνια οικονομική καθήλωση, αφού και το αισιόδοξο σενάριο των δανειστών προβλέπει μέσο ρυθμό ανάπτυξης 1,3% για τις επόμενες 4 δεκαετίες!
Αναρωτιέται κανείς αν η κυβέρνηση, που υπογράφει όλα αυτά, συνειδητοποιεί τη σημασία τους. Αναρωτιέται επίσης κανείς αν το αστικό πολιτικό σύστημα στο σύνολό του έχει επίγνωση ότι όλα αυτά έχουν σημασία ιστορική χωρίς ίχνος υπερβολής και πάντως πολύ ευρύτερη του αν θα τα χρεωθεί ο Αλέξης Τσίπρας ή πότε θα γίνουν εκλογές. Πόση σημασία έχει ποιος θα είναι πρωθυπουργός αν ο διεθνής οικονομικός έλεγχος και το πλαίσιο της οικονομικής πολιτικής «κλειδώσει» για 4 δεκαετίες;…
 
Γράφει ο Ceteris Paribus
 rizopoulospost.com

Συγκρίσεις !

Τρίτη, 30 Μαΐου 2017

The Twelve Bar Bluesband - Old Love



Φρειδερίκος Νίτσε

Γιατί σύμφωνα με τον Νίτσε δεν μπορεί κανείς να καταστρέψει τους Έλληνες;

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
Πιο επίκαιρος από ποτέ ο Φρειδερίκος Νίτσε. Στο πρώτο του βιβλίο, με τίτλο…

“Η Γέννηση της Τραγωδίας” (1872) και συγκεκριμένα στο κεφάλαιο 15,ο Νίτσε κάνει μία ιδιαίτερα μνεία στο ελληνικό έθνος αποδεικνύοντας ότι ο Νίτσε είναι πολύ μπροστά από την εποχή του.
Διαβάστε το χαρακτηριστικό απόσπασμα από το βιβλίο:

«Αποδεδειγμένα σε κάθε περίοδο της εξέλιξής του ο δυτικοευρωπαϊκός πολιτισμός προσπάθησε να απελευθερώσει τον εαυτό του από τους Έλληνες.

Η προσπάθεια αυτή είναι διαποτισμένη με βαθύτατη δυσαρέσκεια, διότι οτιδήποτε κι αν δημιουργούσαν, φαινομενικά πρωτότυπο και άξιο θαυμασμού, έχανε χρώμα και ζωή στη σύγκρισή του με το ελληνικό μοντέλο, συρρικνωνότανε, κατέληγε να μοιάζει με φθηνό αντίγραφο, με καρικατούρα.

Έτσι ξανά και ξανά μια οργή ποτισμένη με μίσος ξεσπάει εναντίον των Ελλήνων, εναντίον αυτού του μικρού και αλαζονικού έθνους, που είχε το νεύρο να ονομάσει βαρβαρικά ότι δεν είχε δημιουργηθεί στο έδαφός του.

Κανένας από τους επανεμφανιζόμενους εχθρούς τους δεν είχε την τύχη να ανακαλύψει το κώνειο, με το οποίο θα μπορούσαμε μια για πάντα να απαλλαγούμε απ’ αυτούς. Όλα τα δηλητήρια του φθόνου, της ύβρεως, του μίσους έχουν αποδειχθεί ανεπαρκή να
διαταράξουν την υπέροχη ομορφιά τους.



Έτσι, οι άνθρωποι συνεχίζουν να νιώθουν ντροπή και φόβο απέναντι στους Έλληνες. Βέβαια, πού και πού, κάποιος εμφανίζεται που αναγνωρίζει ακέραιη την αλήθεια, την αλήθεια που διδάσκει ότι οι Έλληνες είναι οι ηνίοχοι κάθε επερχόμενου πολιτισμού και σχεδόν πάντα τόσο τα άρματα όσο και τα άλογα των επερχόμενων πολιτισμών είναι πολύ χαμηλής ποιότητας σε σχέση με τους ηνίοχους, οι οποίοι τελικά αθλούνται οδηγώντας το άρμα στην άβυσσο, την οποία αυτοί ξεπερνούν με αχίλλειο πήδημα»

ΚΥΡ....

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Μεγάλα έργα.

Σύγχρονος απολυταρχισμός

«Είναι μια εποχή όπου το να αναρωτιέσαι φθίνει απειλώντας σοβαρά τον δημοκρατικό μας διάλογο». Eloi Laurent

Αρκετοί (εάν και ο αριθμός τους μειώνεται διαρκώς) θεωρούν ότι ζούμε σε δημοκρατικό καθεστώς ή πιο σωστά σε ένα καθεστώς κοινοβουλευτικής δημοκρατίας. Είναι όμως έτσι;

Τα βασικά χαρακτηριστικά μίας κοινοβουλευτικής δημοκρατίας είναι: η διενέργεια εκλογών με διαφανή τρόπο, όλοι οι ενήλικες να έχουν το δικαίωμα του εκλέγειν και εκλέγεσθαι, να υπάρχει ελευθερία λόγου  και κριτικής της κυβέρνησης χωρίς τον φόβο αντιποίνων και τέλος οι εκλεγμένοι να είναι ελεύθεροι να κυβερνήσουν.

Στις ημέρες μας όμως έχουμε την άνοδο αυτού που καλείται ανταγωνιστικός απολυταρχισμός ή κατ’άλλους ψευδοδημοκρατία όπου τα παραπάνω συχνά παραβιάζονται και εάν και διενεργούνται εκλογές χωρίς νοθεία ή χωρίς εκτεταμένη νοθεία, οι ταγοί καταχρώνται συνεχώς την κρατική περιουσία, αρνούνται στις αντιπολιτευτικές φωνές να έχουν επαρκή κάλυψη από τα ΜΜΕ, παρενοχλούν και «ρίχνουν λάσπη» στους πολιτικούς αντιπάλους και στους οπαδούς τους και σε κάποιες περιπτώσεις παραβιάζουν τα εκλογικά αποτελέσματα. Οι αντιπολιτευτικές φωνές μπορεί να παρακολουθούνται και σε κάποιες περιπτώσεις να συλλαμβάνονται και να δολοφονούνται.

Μία χώρα καταλήγει στον σύγχρονο απολυταρχισμό εάν υπήρξε θύμα συνεχών πολιτικών και οικονομικών κρίσεων (η ιστορία του σύγχρονου ελληνικού κράτους είναι κλασικό παράδειγμα). Οι σύγχρονες απολυταρχικές κυβερνήσεις χρησιμοποιούν τη διαφθορά (δωροδοκίες) αλλά και διαφόρων ειδών «νόμιμες» διώξεις προκειμένου να διατηρηθούν στην εξουσία χωρίς όμως να προκαλέσουν αντιδράσεις στο εσωτερικό και διεθνή κατακραυγή. Όσο πιο έντονη δε είναι η οικονομική κρίση τόσο μεγαλύτερα ποσά δαπανούν στην προπαγάνδα και στη λογοκρισία.

Τα ΜΜΕ διαδραματίζουν καθοριστικό ρόλο στο πνίξιμο των αντιδράσεων αλλά θα μπορούσαν να αποτελέσουν και παράγοντα ανατροπής αυτού του καθεστώτος εάν ήταν ανεξάρτητα, δεν είναι όμως.
Στα καθεστώτα αυτού του τύπου τα ΜΜΕ ελέγχονται από την κυβέρνηση ή από φίλα προσκείμενους συμμάχους της κυβέρνησης (βλ. επιχειρηματίες). Ωστόσο σε αντίθεση με τα πλήρως αυταρχικά καθεστώτα όπου οι ανεξάρτητοι δημοσιογράφοι διώκονται, στα καθεστώτα του σύγχρονου απολυταρχισμού, οι κυβερνώντες προσπαθούν με τη δωροδοκία, την ανάθεση κρατικών διαφημίσεων σε έντυπα, τη διαγραφή των χρεών των ΜΜΕ και με τους περιοριστικούς νόμους στην ελευθεροτυπία να θέτουν σοβαρά εμπόδια έκφρασης στους ελεύθερους και ανεξάρτητους δημοσιογράφους.  Άλλα εμπόδια που θέτουν είναι και η πρόσληψη χάκερς για επιθέσεις στις αντιπολιτευόμενες ιστοσελίδες αλλά και η δωροδοκία ιδιοκτητών και δημοσιογράφων «ανεξάρτητων» μέσων προκειμένου να σταματήσουν να αρθρογραφούν εναντίον τους. Ο ρόλος των φιλικά προσκείμενων προς την κυβέρνηση επιχειρηματιών/επενδυτών είναι επίσης σημαντικός γιατί αυτοί αγοράζουν ΜΜΕ και τα αποδυναμώνουν μετατρέποντάς τα σε κούφια κελύφη. Είναι δε κανόνας, οι εξαγορές αυτές να γίνονται με χρήματα των φορολογούμενων (στην Ελλάδα το βιώνουμε συνεχώς).

Στο σημείο αυτό θα πρέπει να αναφερθεί ότι τα απολυταρχικά καθεστώτα τα οποία βασίζονται σε μία επαναστατική/προοδευτική ιδεολογία τείνουν να είναι πιο καταπιεστικά από ότι τα παραδοσιακά απολυταρχικά καθεστώτα (Kirkpatrick, 1979).

Χρησιμοποιούν τη βία μεν για να σταματήσουν διαδηλώσεις και αντιδράσεις αλλά όχι τόσο έντονα όσο θα έκανε ένα παραδοσιακό απολυταρχικό καθεστώς. Στόχος τους δεν είναι η τρομοκράτηση αλλά η χειραγώγηση των πεποιθήσεων (γι’αυτό και ο σημαντικός ρόλος των ελεγχόμενων ΜΜΕ και του διαδικτύου μέσω τρολς).

Ωστόσο παρατηρούμε ότι ξεκάθαρη και σαφής ιδεολογία δεν υπάρχει σήμερα στον απολυταρχισμό νέου τύπου και ως εκ τούτου δεν προσπαθούν να εξάγουν την ιδεολογία τους γι’αυτό και δεν θεωρούνται απειλητικά. Δεν προσπαθούν να επιβάλλουν κάποια ιδεολογία αλλά προβάλλουν ως προσόν την ικανότητα διακυβέρνησης (βλέπε μέτρα, ανάπτυξη κτλ.). Επικρατεί μία οικονομική ρητορική που έχει παραγκωνίσει πλήρως τον πολιτικό λόγο. Ο οικονομισμός παρουσιάζεται λοιπόν ως κυρίαρχο στοιχείο και ως λύση στα προβλήματα παραγνωρίζοντας εσκεμμένα το γεγονός ότι στην οικονομία δεν υπάρχει απόλυτη αλήθεια αλλά προτάσεις και δοκιμές επί των προτάσεων.
Τη δήθεν "ικανότητα"  οικονομικής διακυβέρνησης του σύγχρονου απολυταρχισμού,  προβάλλουν τα ΜΜΕ κυρίως μέσω της παραπληροφόρησης και της ελλιπούς πληροφόρησης.

Λόγω της έλλειψης ιδεολογίας, οτιδήποτε υποστηρίζει ο σύγχρονος απολυταρχισμός δεν θεωρείται απειλητικό γι’αυτό και η αντίσταση από τους λαούς είναι ανύπαρκτη.

Ένας άλλος λόγος μη αντίστασης είναι η μετανάστευση συγγενικών ατόμων και έτσι οι εναπομείναντες (που είναι ως επί το πλείστον μεσήλικες και ηλικιωμένοι) δεν βρίσκουν λόγο να αντιδράσουν. Πολλοί επίσης από τους εναπομείναντες βρίσκουν λύση στα κοινωνικά μέσα και στο διαδίκτυο που καθηλώνουν (θα έλεγα και αποχαυνώνουν) και πολλές φορές μέσω των τρολς παραπληροφορούν όπως κάνουν άλλωστε κατά κόρον και τα κυρίαρχα ΜΜΕ.

Συνεπώς, δεν υπάρχει, δυστυχώς,η κρίσιμη μάζα που θα προκαλούσε την αλλαγή όσο και εάν πολλοί ευελπιστούν σε κάτι τέτοιο χωρίς όμως να αποκλείονται οι θετικές εκπλήξεις που, κατά την άποψή μου, θα προκύψουν μόνο από μία φωτισμένη πρωτοπορία, διαφορετικά, στην αντίθετη περίπτωση, ο απολυταρχισμός θα γιγαντωθεί και θα θεωρείται πλέον νομοτέλεια.

Προτεινόμενη βιβλιογραφία

Eloi, L. 2016. Οι οικονομικοί μας μύθοι. Αθήνα: Εκδ. Πατάκη.

Guriev, S., Treisman, D. 2015. How Modern Dictators Survive: An Informational Theory of the New Authoritarianism. Διαθέσιμο στο:

http://www.lse.ac.uk/government/research/resgroups/PSPE/pdf/2015/Guriev.pdf

Kirkpatrick, 1979. Dictatorships & Double Standards. New York: Simon & Schuster.

Levitsky, S. , Way.L.A. 2002. The rise of competitive authoritarianism. Διαθέσιμο στο: https://scholar.harvard.edu/levitsky/files/SL_elections.pdf


Πηγή: Φωτεινή Μαστρογιάννη

Βαρύ το φορτίο.

Βετεράνοι Αρη Βούλας - Παλαίμαχοι Π,Α,Ο.

Εγινε χθές ο φιλικός ποδοσφαιρικός αγώνας μεταξύ βετεράνων Αρη Βούλας και παλαιμάχων Παναθηναϊκου. ( δυστυχώς λογω τραυματισμού δεν έλαβα μέρος , γκαντεμιά , ατυχία δεν πειράζει την επόμενη φορά ).Μετά απο τόσα χρόνια ζήσαμε απο κοντά θρύλους του Ελληνικού και όχι μόνο ποδοσφαίρου ( Δομάζος , Αντωνιάδης ,Γονιός , Φυλακούρης , Ρότσα , Σαργκάνης , Φραντζέσκος , Λαγωνικάκης , Βονόρτας , Μπατσινίλας , Τομαράς , Πατσαβούρας και άλλοι , ήταν παρόντες) .Παρα τα χρόνια η τέχνη δεν ξεχνιέται το ταλέντο υπάρχει και ευτυχώς που έχουν το κουράγιο σε τέτοια ηλικία να το ξεδιπλώνουν σε κάθε ευκαιρία στο γήπεδο .Το παιχνίδι ενδιαφέρον με πολλές φάσεις και πολλά γκόλ Τελικό σκόρ 6-4 υπέρ του ΠΑΟ..Σκόρερς για την ομάδα του Παναθηναϊκου οι Δομάζος , Φυλακούρης , Φραντζέσκος και Λαγωνικάκης (3) . Για την ομάδα μας οι.Τοσουνίδης , Στεφανάκης και Μαυροθέρης (2).











video

Δευτέρα, 29 Μαΐου 2017

Robben Ford - "Midnight Comes Too Soon"



ΚΥΡ...

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Ας αναλογιστούμε όλοι…



Η βία είναι αδυναμία

Η βία δεν είναι παρά αδυναμία, που ασκείται είτε από τους ισχυρούς που κατέχουν τα μέσα της βίας και επιθυμούν το μονοπώλιο της δύναμης, είτε από τους «κάτω», τους «τίποτα», τους «πουθενά», τους απόκληρους των οποίων έχουν υπεξαιρέσει τη δύναμη του πολιτικού λόγου, τη φωνή, μαζί και την ελπίδα. Είναι αδυναμία, λοιπόν, η βία, είναι αδυναμία  η προσπάθεια φίμωσης των «κάτω», αλλά η απάντηση των "κάτω" για να μην είναι ομοίως αδυναμία οφείλει να είναι οργανωμένη, δυναμική, δηλαδή πολιτική, αφού πρέπει να πείσει και όσους από τους «κάτω» σκέφτονται σαν τα αφεντικά τους, παρέχοντάς τους μία κατ' επίφαση δημοκρατική νομιμοποίηση…

Για τον λαό δεν υπάρχει άλλος δρόμος !

«H τήρηση του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Eλλήνων, που δικαιούνται και υποχρεούνται να αντιστέκονται με κάθε μέσο εναντίον οποιουδήποτε επιχειρεί να το καταλύσει με τη βία».

Σύνταγμα των Ελλήνων Άρθρο 120, παράγραφος 4.

Έπεσε η Πόλις.

18762372_10210741356503170_662625543_n.png

Η ευτυχία γράφεται με Ε και όχι με €

Εδώ και καιρό, όλοι μας, κάνουμε τεράστια υπομονή που πραγματικά αγγίζει – ίσως και να ξεπερνά – εκείνη των τετράποδων φίλων μας, των γαϊδουριών … Υπομονή που όμως αρχίζει να εξασθενεί ημέρα με την ημέρα κι αυτό γιατί είμαστε δυσαρεστημένοι από την όλη κατάσταση που επικρατεί γύρω μας και φορτωμένοι με περισσότερα βάρη, ασήκωτα φορτία, που μας καθιστούν όλους ή έστω τους περισσότερους σημερινούς διαδόχους του Ηρακλή.

Δεμένοι και παρκαρισμένοι στην άκρη, όπως τα όνειρά μας, περιμένουμε τι; Να βρεθούμε στα χέρια ενός καλύτερου αφέντη; Δεν είναι αυτή η σωστή αντιμετώπιση των προβλημάτων μας. Δεν πιστεύω ότι είμαστε ούτε δειλοί, ούτε μαζοχιστές, απλά υποτιμάμε τη δύναμή μας, δε βάζουμε τα δυνατά μας για να ενωθούμε και να αλλάξουμε τα πράγματα. Η ιστορία μάς διδάσκει ότι μόνο ενωμένοι μπορούμε να κερδίσουμε. Αντίθετα, εμείς παλεύουμε μόνοι μας. Ο καθένας σιωπηλά, για τον εαυτό του, για να επιβιώσει και όχι για να ζήσει, όπως έχει δικαίωμα. Μερικοί είναι “τυχεροί”, γιατί είναι κατά κάποιο τρόπο πιο δυνατοί. Μάχονται και δεν παραδίνονται εύκολα, καταφέρνουν να μείνουν όρθιοι. Τι γίνεται όμως όταν όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μας τα υποστούν και οι πιο αδύναμοι, οι απροστάτευτοι, οι ανήμποροι; Πώς να αντιδράσουν, πώς να αμυνθούν, πώς να υπερασπιστούν την ίδια τους τη ζωή;

Το πρώτο πράγμα που πρέπει να κάνει όποιος βρεθεί σε αυτή την άσχημη θέση, στη θέση που δεν “αντέχει άλλο”, είναι να μην νιώθει ντροπή και να ζητήσει βοήθεια. Μη ντρέπεστε να ζητήσετε βοήθεια, να το κάνετε όταν νιώθετε ότι είναι πάρα πολύ μεγάλο και ασήκωτο το φορτίο που βρεθήκατε ξαφνικά να κουβαλάτε. Ξεκινήστε από μόνοι σας ή οργανωθείτε σε ομάδες, σε συλλόγους, για να βρείτε λύση στα προβλήματά σας. Να απευθύνεστε στην γειτονιά σας, στους φίλους, στην ενορία σας, τι νόημα έχει αλλιώς το να πιστεύουμε σε ένα Θεό όταν τον αφήνουμε απʼ έξω από τις ζωές μας. Η Εκκλησία δεν είναι μόνο για να τελέσουμε γάμους, βαφτίσια, κηδείες ή να πηγαίνουμε να προσευχηθούμε στις γιορτές. Μη φοβάστε αν λυγίσετε, ούτε να ντρέπεστε αν πέσετε κάτω. “Σημασία δεν έχει πόσες φορές θα πέσεις. Σημασία έχει πόσες φορές θα σηκωθείς, αφότου πέσεις” (Non importa quante volte cadi, ma quante volte cadi e ti rialzi. Vince Lombardi).
Αν δεν μπορείτε να σηκωθείτε από μόνοι σας, αν δεν βρείτε μέσα σας  τη δύναμη  που χρειάζεστε, καλέστε βοήθεια. Δεν σας καλώ να ζητιανεύετε, αλλά να ζητάτε βοήθεια και όχι μόνο για τα απαραίτητα αγαθά, αλλά και ψυχολογική στήριξη αν χρειαστεί. Απαιτήστε να σας δουν και να σας συμπεριφέρονται ως ανθρώπους και όχι ως νούμερα. Φωνάξτε, ουρλιάξτε, μέχρι να σπάσει ο τοίχος της αδιαφορίας που υψώθηκε γύρω σας. Προστατέψτε με νύχια και με δόντια τη ζωή σας. Η ζωή σας δεν ανήκει σε κανέναν άλλο, εκτός από εσάς τον ίδιο. Κανένας δεν έχει δικαίωμα να την καταστρέφει. Η αυτοκτονία, η δολοφονία ή η τρομοκρατία δεν είναι η λύση για το αδιέξοδο που βρίσκεται κανείς. Καμιά πράξη που τρομοκρατεί ή θέτει σε κίνδυνο ή αφαιρεί μια ζωή δεν είναι λύση στα προβλήματα που έχει η ζωή. Δεν πρέπει να νιώσετε ταπείνωση, ούτε φυσικά μίζεροι. Την πραγματική μιζέρια σε αυτή τη ζωή πρέπει να την αισθάνονται αυτοί που προκαλούν πόνο στους άλλους, που πατάνε πάνω σε άλλο κόσμο, καταστρέφοντας τόσες ζωές για να ανέβουν ψηλά.  Πρόκειται για “σκουλήκια” που, όσα και να κάνουν, πάντα θα σέρνονται και θα είναι δίπλα στο κάθε σάπιο για να τρέφονται, γιατί αυτή είναι η φύση τους και δεν μπορούν να την αλλάξουν. Το μόνο που κερδίζουν από την σιχαμερή συμπεριφορά τους είναι να αποκτούν περισσότερα αγαθά, που ναι μεν θα διευκολύνουν την ύπαρξή τους, αλλά σίγουρα δεν τους κάνουν πλούσιους. Όλα τα χρήματά τους δε θα είναι ποτέ επαρκή για να εξαγοράσουν τη μιζέρια της ψυχής τους. Τα λεφτά αυτά θα τους χρησιμεύσουν αργότερα για να πληρώσουν την ψυχοθεραπεία, όσοι ακόμα την κατέχουν και δεν την πούλησαν στο διάολο, ή ακόμα χειρότερα, να αγοράσουν “ψεύτικους παραδείσους”, αυτά που δεν μπόρεσαν να βρουν στα μεγάλα παλάτια που ζούνε, γιατί το μόνο που κέρδισαν στη ζωή τους ήταν χρήματα, αριθμούς και μαζί με αυτά ένα μπόλικο “μηδέν”, ένα “τίποτα”, σαν τους ίδιους. Πρόκειται για μισάνθρωπους που ζουν μια άθλια και σκοτεινή ζωή  που φωτίζεται μόνο από τα φώτα της τηλεοπτικής κάμερας που έχουν ανάγκη για να δικαιολογήσουν την ύπαρξή τους. Να ξέρετε ότι “η ευτυχία γράφεται με έψιλον και όχι με το σήμα του ευρώ”. Μην τους ζηλεύετε, μην ονειρεύεστε τα χρήματά τους για να σας δώσουν ευτυχία. Η ιστορία είναι γεμάτη από “πλούσιους”, επώνυμους ανθρώπους  που έζησαν και πέθαναν δυστυχισμένοι.
Μη σας ξεγελάσουν με τις ετικέτες τους.  “Προέρχονται από καλές οικογένειες, είναι σημαντικοί άνθρωποι”. Τα λόγια αυτά δεν έχουν πραγματικά καμία αξία. Κι εσείς έχετε οικογένεια και είστε σημαντικοί, ο κόσμος όλος για τους ανθρώπους σας. Για αυτούς πρέπει να παλεύετε, να βρείτε τη δύναμη. Για τους γονείς σας που στερήθηκαν πολλά για να σας μεγαλώσουν, για τα παιδιά σας που πρέπει να μεγαλώσετε και να τα καμαρώσετε και για τα εγγόνια που θα έρθουν και τριπλασιάσουν τη χαρά.  Και να θυμάστε ότι “οι ετικέτες” συνοδεύουν πάντα τα εμπορεύματα, το κάθε τι που αγοράζεται ή πουλιέται.

Η λέξη “Άνθρωπος” δεν έχει ανάγκη από επίθετα όπως “ευαίσθητος”  ή “καλός”. Η λέξη αυτή από μόνη της ξεχωρίζει από όλα τα άλλα όντα, τα άλλα θηρία. Ή είσαι άνθρωπος ή δεν είσαι.Οπότε η φράση ένας “κακός άνθρωπος”, είναι ουσιαστικά λάθος. Δεν μπορούμε να μιλήσουμε περί ανθρωπιάς και να αναφερόμαστε και σε άτομα που ασκούν βία, που προκαλούν πόνο, που βασανίζουν, σκοτώνουν, βιάζουν σωματικά και ψυχικά, εξαπατούν και καταστρέφουν τις ζωές των άλλων. Αν πρόκειται για πολιτικούς, σβήστε τους από την πολιτική σκηνή, βάλτε τους στο περιθώριο, το μεγαλύτερο όπλο το κρατάτε εσείς στα χέρια σας, το στυλό με τον οποίο βάζετε τους σταυρούς στα ψηφοδέλτια και στις εκλογές έχετε την υποχρέωση να το χρησιμοποιείτε για το καλό όλων, για το καλό της Χώρας. Αν πρόκειται για απατεώνες, για εγκληματίες να απευθυνθείτε στη δικαιοσύνη. Μη φοβάστε, μη διστάζετε, μη παραδίνεστε, μη χαλάτε τη ζωή σας εξαιτίας τους. Αντιδράστε! Το πρόβλημα συνήθως δε λύνεται από μόνο του. Εσείς όμως επιλέγετε πως θα το αντιμετωπίσετε. Μπορείτε να νιώσετε θυμό, απογοήτευση, αγανάκτηση, να υποφέρετε για την κατάσταση στην οποία βρίσκεστε, κρατώντας μια στάση παθητική ή να “σηκώσετε τα μανίκια” και να αντιμετωπίσετε το πρόβλημα δυναμικά και ουσιαστικά. Μπορείτε να τα καταφέρετε. Πρέπει να τα καταφέρετε, το χρωστάτε στον εαυτό σας, σε όλους τους άλλους γύρω σας και στη μνήμη αυτών που δεν τα κατάφεραν . Σας έκλεψαν το μέλλον, μην τους αφήνετε να σας κλέβουν και την αξιοπρέπειά σας και τη ζωή. Να είστε περήφανοι που δεν τους μοιάζετε, που ξεχωρίζετε, που εσείς έχετε τον πραγματικό πλούτο, την καρδιά και μαζί με αυτή τη δύναμη της αγάπης. Αγάπη και σεβασμό για το κάθε τι στη ζωή … Αγάπη και σεβασμό για τη ζωή σας, πάνω από όλα.

 Cosmina Furchi Gliatas
  Πηγή: aixmi.gr
Αντικλείδι , http://antikleidi.com

Σκέψεις του Jacque Fresco

Οι περισσότεροι άνθρωποι αισθάνονται πληγωμένοι, απογοητευμένοι και προδομένοι από την κοινωνία, τους συνανθρώπους τους, τον κόσμο…
..αυτό όμως δεν είναι αλήθεια…είναι μια παραμόρφωση..
Οι άνθρωποι αυτοί είναι πληγωμένοι από τις δικές τους προσδοκίες για τον κόσμο και όχι από αυτόν…
Οτιδήποτε κι αν συμβαίνει στον κόσμο είναι αληθινό,
αυτό όμως που αυτοί σκέφτονται ότι θα έπρεπε να συμβαίνει στον κόσμο 
δεν είναι αληθινό…
δεν απογοητεύεσαι δηλαδή από τον κόσμο αλλά από τις δικές σου προβολές γι αυτόν…
…στην απόσταση που δημιουργείται μέσα στο μυαλό σου ανάμεσα σε «αυτό που είναι» και αυτό «που θα έπρεπε να είναι» δημιουργείται η σύγκρουση.

Γνωρίζεις για παράδειγμα έναν άνθρωπο και λες « Τι υπέροχος άνθρωπος!»
Και μετά από λίγο καιρό λες « Μα πόσο ανόητος, πόσο διεφθαρμένος άνθρωπος ήταν!»
«αγαπάς» κάποιον γι αυτό που νομίζεις ότι είναι,
για την εικόνα που εσύ έχεις φτιάξει γι αυτόν…
Νομίζεις ότι ο συγκεκριμένος άνθρωπος άλλαξε ξαφνικά??
Ήταν οι δικές σου προσδοκίες και προβολές γι αυτόν που σε απογοήτευσαν,
όχι αυτός ο ίδιος.

Άρα, αυτό που έχει πραγματική αξία να παρατηρήσουμε είναι ο τρόπος που βλέπουμε τον κόσμο και τους άλλους…
και αυτός ο τρόπος καθορίζεται από τις αξίες μας και όσα έχουμε μάθει…
Από το τι πραγματικά γνωρίζουμε για τον κόσμο και τους άλλους…
Οι αξίες μας διαμορφώνονται κυρίως μέσα στο περιβάλλον που ζούμε.
Αν ζούμε σ ένα κόσμο εχθρικό και ανασφαλή, έναν κόσμο ανταγωνιστικό και βίαιο οι αξίες μας θα έχουν διαμορφωθεί ανάλογα…
…το ίδιο και οι προσδοκίες και οι προβολές μας για τον κόσμο αυτό…

Υπάρχουν χιλιάδες θεωρίες σχετικές με το πώς θα έπρεπε να είναι ο κόσμος μα όλες αυτές οι θεωρίες δεν έχουν λύσει ποτέ κανένα πρόβλημα ουσιαστικά.
Οι άνθρωποι συνήθως ακολουθούν αυτές τις θεωρίες και χάνονται,
χάνουν τον «στόχο» τους.
Ακολουθούν γοητευμένοι τη θεωρία της Μη Βίας και της ειρήνης, για παράδειγμα, εξακολουθώντας να είναι βίαιοι στη ζωή τους.

Όταν ένας συνάνθρωπος σου πεινάει δεν έχει καμία αξία να του περιγράφεις πως είναι ένα πιάτο με φαγητό.
Η κοινωνία μας δεν είναι προσανατολισμένη στο να λύνει προβλήματα.
Η κοινωνία μας κινείται με βάση ένα πολύ περιορισμένο κίνητρο,
το προσωπικό όφελος, το κέρδος
και με ένα τέτοιο κίνητρο, μια τέτοια ψεύτικη αξία δεν θα λύσει ποτέ κανένα πρόβλημα…
Είναι ανοησία να πιστεύει κανείς ότι μπορεί το μέρος να ευτυχεί όταν το όλον δυστυχεί…
Όλα είναι ένα στον κόσμο μας και καλό θα ήτανε να το επανεξετάσουμε σοβαρά αυτό αν πραγματικά ενδιαφερόμαστε να αλλάξει ριζικά εικόνα αυτός ο κόσμος.
Για να λύσεις ένα πρόβλημα χρειάζεσαι να έχεις τη μέθοδο και τα «εργαλεία» να το κάνεις.
Ο κόσμος μας σήμερα, μας δίνει ένα πλήθος από εναλλακτικούς τρόπους και μεθόδους για να λύσουμε τα προβλήματά μας, οι γνώσεις μας γι αυτόν και τα «εργαλεία» που διαθέτουμε είναι εξαιρετικά. Το βιοτικό επίπεδο όλων των ανθρώπων της γης θα μπορούσε να είναι πολύ υψηλό.
Και τούτο δεν είναι μια ακόμα προσδοκία ή προβολή γιατί βασίζεται σε πραγματικά και υπαρκτά δεδομένα.
Δυστυχώς όμως, όπως προαναφέρθηκε, ο κόσμος μας δεν είναι προσανατολισμένος στο να λύνει προβλήματα.
Οι άνθρωποι δεν είναι αποφασισμένοι βαθειά και ριζικά να αλλάξουν.
Όλοι οι εναλλακτικοί τρόποι, οι γνώσεις μας και τα «εργαλεία» που διαθέτουμε σήμερα σπαταλούνται για τα περιορισμένα οφέλη της παγκόσμιας ολιγαρχίας που εξουσιάζει τον κόσμο μας.
Ένας άλλος, πιο δίκαιος και ασφαλής κόσμος, υπάρχει μονάχα στις προσδοκίες και τα όνειρά τους και με αυτό τον τρόπο τίποτα δεν αλλάζει ουσιαστικά!!
Κανείς δεν ξέρει πραγματικά το πόσο ακόμα χρειάζονται οι άνθρωποι να δυστυχήσουν και να υποφέρουν για να αποφασίσουν να αλλάξουν ριζικά.

Υ.Γ. Το κείμενο αποτελεί ελεύθερη μετάφραση και ανάπτυξη από σκέψεις του Jacque Fresco

Τάσος Πετρίδης – Πανγαία – Venus Project

Πηγή: http://www.ramnousia.com/
Αντικλείδι , http://antikleidi.com/

George Orwell & Aldοus Huxley

Τα γεγονότα που βιώνουμε στον πλανήτη μας, απέδειξαν περίτρανα πως η φαντασία ενός συγγραφέα είναι μόλις ένα ψήγμα προφητείας μπροστά στην πραγματικότητα. Ακόμα και μυαλά που προέβλεπαν ένα δυσοίωνο μέλλον, όπως του Όργουελ και του Χάξλεϊ δεν μπορούσαν με τίποτα να συλλάβουν πως η κατηγοριοποίηση του πληθυσμού σε ομάδες θα ήταν πολύ πιο απλή υπόθεση απ’ την εικασία των ίδιων.

Οι δύο τους εκτιμούσαν πως: Στην περίπτωση του Χάξλεϊ θα δημιουργούνται άνθρωποι-ομάδες τυποποιημένες μέσω εργαστηρίων και με την υποβοήθηση ουσιών μελλοντικά θα υπήρχε πλήρης έλεγχος και του Όργουελ μέσω βασανιστηρίων, απειλών και γενικευμένου φόβου κατά ζωής.
Η τυποποίηση και η κατεύθυνση στον πραγματικό κόσμο όμως δίνεται πολύ πιο απλά και με μηδαμινή άσκηση βίας. Με πλύση εγκεφάλου μέσω των media, της μόδας, της οικογένειας, της εργασίας, της περιθωριοποίησης (αν δεν ανήκεις σ’ αυτό που επιτάσσουν οι κοινωνικοί κανόνες που έχουν οριστεί) και πάει λέγοντας. Το ζήτημα όμως είναι αλλού, απ’ τη μια ναι μεν οι κυβερνώντες με χαρά θα ήθελαν έναν εκπαιδευμένο λαό με μια νοητική κατεύθυνση για να χειραγωγούν μάζες(πράγμα που πιθανότατα γίνεται ήδη) κι όχι έναν έναν ξεχωριστά, απ’ την άλλη όμως κι ο ίδιος  ο άνθρωπος έχει την ανάγκη να ανήκει κάπου. Σε μια ομάδα συγκεκριμένη που τον κάνει να νιώθει ασφάλεια κι ενός τύπου αγάπης που δεν την πήρε όταν έπρεπε(;). Καταντήσαμε ολιγαρκείς και αποστασιοποιημένοι από κάθε τι εκτός κύκλου ζωής μας. Ότι δεν συμβαίνει σπίτι μας-στην ομάδα μας, δεν μας αφορά.
 Η ανθρωπιά χάνεται με τον καιρό και η κακία πολλαπλασιάζεται γιατί δεν υπάρχει νοητική ανεκτικότητα στον διαφορετικό κοινωνικό προσανατολισμό. Η κάθε ομάδα θεωρεί πάντα την εγκεφαλική της λειτουργία ανώτερη απ’ της απέναντι, η απέναντι το ίδιο και πάει λέγοντας. Η κάθε κουλτούρα απομονώνετε και λειτουργεί ανεξάρτητα, πολλές φορές με ολέθριες συνέπειες για την συνολική τύχη της ανθρωπότητας.
Ο καθένας παίρνει απ’ τις προβολές που δέχεται ότι του αρέσει περισσότερο στο μάτι και διαλέγει στρατόπεδο. Επιτηδευμένα πλέον δεν δίνεται καμία δυνατότητα στον απλό άνθρωπο για κριτική και σύνθετη σκέψη, πράγμα που στην Ελλάδα συμβαίνει απ’ το σχολείο κιόλας. Σου λέει ο ¨Ύψιστος¨ πως οι επιλογές σου είναι Α,Β,Γ, διάλεξε και βγάλε τα μάτια σου. Ελάχιστοι είναι οι άνθρωποι που θα δουν θετικά κι αρνητικά και στα τρία και θα πάρουν απ’ όλα. Όσο για αυτούς που δεν επέλεξαν τίποτα  τους έχει καταπιεί η βίαιη πραγματικότητα. Τους εξαφάνισε.
Η δομή του πλανήτη έχει αρχίσει να σκοτεινιάζει επικίνδυνα. Οι κατευθύνσεις γεννούν από ανθρώπους ζόμπι μέχρι οντότητες που διψούν για αίμα και θάνατο. Το μυαλό όσο πάει και φθίνει και τα σώματα που θα σκότωναν στον βωμό της εξυγίανσης,  γίνονται ολοένα και περισσότερα.
Σε μια εποχή παγκόσμιου ψεύδους, το να λες την αλήθεια είναι μια πράξη επαναστατική. George Orwell               
Εμπειρία δεν είναι αυτό που σου συμβαίνει. Είναι αυτό που κάνεις σε σχέση με αυτό που σου συμβαίνει. Aldοus Huxley

 ****

Αλέξανδρος Παύλου
Συγγραφέας
Αντικλείδι , http://antikleidi.com

ΦΟΡΟΣ ΑΝΕΡΓΙΑΣ*

Αρκάς.

Φωτογραφία του χρήστη ARKAS -The Original Page.

Κυριακή, 28 Μαΐου 2017

Gregg Allman - "Midnight Rider"



Μα πως ζούσαμε τότε…

Μα πως ζούσαμε τότε…χωρίς κανάλια…χωρίς τάμπλετ…χωρίς πλέιστέισον…χωρίς άιφον…χωρίς εορτοδάνεια…ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ !!


Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...



Παλιότερα δεν υπήρχαν τηλεοράσεις, στερεοφωνικά, ή τηλεοπτικά παιχνίδια, δεν υπήρχαν χρήματα για ακριβά παιχνίδια και οι γονείς μας ήταν πολύ απασχολημένοι για να ασχοληθούνε μ΄εμάς.

Ευτυχώς η κίνηση στους δρόμους ήταν μικρή η δεν υπήρχε, οπότε ο δρόμος ήταν η παιδική χαρά μας

Οι δρόμοι, τα πεζοδρόμια, καθώς και στους μικρούς κήπους μπροστά

Παίζαμε έξω έως ότου βράδιαζε και δεν βλέπαμε πια.

Απο τα χαρακτηριστικά στοιχεία της παλιότερης εποχής ήταν ότι τα πιό αγαπημένα παιχνίδια ήταν αυτά που τα φτιάχναμε μόνοι μας αφού η κατασκευή τους, η συνεχής τροποποίηση και τελειοποίησή τους αποτελούσε απο μόνη της το μεγαλύτερο ίσως παιχνίδι.

Είχαμε, το παιχνίδι με τα τσέρκια.Υπήρχαν ξύλινα σε διάφορα μεγέθη για τα κορίτσια με τα ραβδιά τα κιλούσαν στα πεζοδρόμια.Τα αγόρια είχαν σιδερένια τσέρκια.Κέρδιζε το παιδί που θα έφτανε πρώτο στο προκαθορισμένο σημείο.



Το πατίνι είναι ένα όχημα χωρίς μηχανή, χωρίς πεντάλ και χωρίς σέλα ή άλλο κάθισμα, στο οποίο ο οδηγός στέκεται όρθιος η» καθιστός τοποθετώντας το ένα πόδι του στον πεπλατυσμένο άξονα που ενώνει τους δυο τροχούς ενώ με το άλλο δίνει ώθηση με συνεχείς παλινδρομικές κινήσεις εκκρεμούς ώστε να μετακινηθεί το όχημα
 
.
ΠΕΡΝΑ, ΠΕΡΝΑ Η ΜΕΛΙΣΣΑ
Τα παιδιά, από 6 και πάνω, διαλέγουν από τα πιο μεγάλα, δυο μάνες και η κάθε μια παίρνει με λάχνισμα τον ήλιο ή το φεγγάρι. Οι 2 μάνες σχηματίζουν με τα χέρια τους μια καμάρα και στέκονται όρθιες στη μέση. Τα υπόλοιπα παιδιά σχηματίζουν μια γραμμή, το ένα πίσω απ’ το άλλο, κρατημένα απ’ τη μέση ή απ’ τη ζώνη τους. Όπως έχουν σχηματίσει τη σειρά προχωρούν προς την καμάρα τραγουδώντας:Περνά, περνά η μέλισσα Με τα μελισσόπουλα Και με τα παιδόπουλα!


 
ΔΕΝ ΠΕΡΝΑΣ ΚΥΡΑ ΜΑΡΙΑ
Πιάνονται απ’ το χέρι και σχηματίζουν κύκλο, ενώ ένα κορίτσι απ’ τα μεγαλύτερα, η κυρα-Μαρία, στέκεται στη μέση. Αρχίζουν να γυρίζουν γύρω γύρω και τραγουδούν, ενώ η κυρα-Μαρία προσπαθεί να περάσει ανάμεσά τους.

Εκείνη την εποχή, τα παιδιά είχαν απαραίτητα μαζί τους και από μία ξύλινη σφεντόνα ( τέγκαλα ) για το κυνήγι των πουλιών και για το σημάδι διαφόρων στόχων.


 
Κρυφτό
Μετά από κλήρο , ένας παίκτης τα «φυλούσε» (δηλ. μετρούσε μέχρι ένα αριθμό με κλειστά μάτια) . Σ’ αυτό το χρονικό διάστημα , οι άλλοι παίκτες κρυβόντουσαν . Αυτός που τα φύλαγε είχε σκοπό να βρεί έναν παίκτη . Μόλις τον έβρισκε , τα φύλαγε αυτός.

 
Τυφλόμυγα
Η τυφλόμυγα παίζεται από δύο παιδιά και πάνω. Στην αρχή όλοι τραβάνε έναν κλήρο για να δούνε ποιος θα τα φυλάει. Αυτός κλείνει τα μάτια του με ένα μαντήλι . Την ώρα που τα έχει κλειστά τα παιδιά ανακατεύονται. ΄Οποιο παιδί πιάσει πρέπει να βρει πως το λένε δηλαδή ποιο είναι. Αν το αναγνωρίσει τότε αυτό το παιδί κάνει τη τυφλόμυγα. Και έτσι αυτό συνεχίζεται.

 
Το Μπιζζζ!
Μαζεύονται τα παιδιά και αποφασίζουν ποιος θα τα «φυλάει». Αυτός λοιπόν κάθεται σ’ ένα σκαμνί ή στέκει σκυφτός και βάζει το δεξί του χέρι κάτω από την αριστερή του μασχάλη, κρατώντας την παλάμη ανοιχτή προς τα επάνω, ενώ με το αριστερό του χέρι κρατάει κλειστά τα μάτια του.
Οι άλλοι παίκτες στέκονται προς τ’ αριστερά του και ένας απ’ αυτούς τον πλησιάζει, του χτυπάει την ανοιχτή παλάμη και ύστερα απομακρύνεται μαζί με τους άλλους. Όλοι χοροπηδούν γύρω του και στρυφογυρίζουν το δάχτυλο τους φωνάζοντας «Μπιζζ!» όπως κάνει η μέλισσα. Αυτός που τα φυλάει πρέπει να μαντέψει ποιος τον χτύπησε. Αν τον ανακαλύψει, τότε αυτός παίρνει τη θέση του αλλιώς το παιχνίδι συνεχίζεται κατά τον ίδιο τρόπο.


 
Τα αγόρια έπαιζαν «βόλους» έστρωναν τους βόλους σε μια σειρά, και τα παιδιά έριχναν το καθένα το δικό του βώλο από κάποια καθορισμένη απόσταση, προσπαθώντας να πετύχουν κάποιον απο τους «στρωμένους» βώλους. Οποιο βώλο πετύχαινε το παιδί, τον κέρδιζε.
Το είδαμε εδω