BLACK GUITAR

BLACK GUITAR

Δευτέρα, 30 Ιουνίου 2014

Έκαμαν το χρέος τους.

Έκαμαν το χρέος τους. Κλέψαν, αδικήσανε, σκοτώσανε, χόρτασαν και...

Το όνειρο τελείωσε...Με ψηλά το κεφάλι φεύγει η Εθνική από το Μουντιάλ



Τον αποκλεισμό στα πέναλτι γνώρισε η Ελλάδα από την Κόστα Ρίκα, ωστόσο η υπερπροσπάθεια των παικτών του Σάντος και η κατάθεση ψυχής που έκαναν στο «Αρένα Περναμπούκο» του Ρεσίφε μόνο υπερηφάνεια προκαλεί στους Έλληνες.

Ηρωική προσπάθεια της Ελλάδας που έχασε την πρόκριση στη ρωσική ρουλέτα των πέναλτι

Η Εθνική Ελλάδος δεν κατάφερε να προκριθεί στην επόμενη φάση του Παγκοσμίου Κυπέλλου, καθώς ηττήθηκε από την Κόστα Ρίκα στη διαδικασία των πέναλτι με 5-3.

Μοιραίο πρόσωπο της διαδικασίας ήταν ο Φάνης Γκέκας, ο οποίος δεν κατόρθωσε να βρει τα δίχτυα με τον τερματοφύλακα της Κόστα Ρίκα, Νάβα, να αποκρούει.

Ο κανονικός αγώνας και η παράταση έληξαν 1-1, με την ελληνική ομάδα να βρίσκεται πίσω στο σκορ στο 52΄, από γκολ του Μπράιαν Ρουίς, και να ισοφαρίζει στο πρώτο λεπτό των καθυστερήσεων με τον Σωκράτη Παπασταθόπουλο.

Οι Κοσταρικανοί, οι οποίοι θα αντιμετωπίσουν πλέον το Σάββατο την Ολλανδία, αγωνίζονταν με δέκα παίκτες από το 66΄, λόγω αποβολής του Ντουάρτε με δεύτερη κίτρινη κάρτα.

Το ματς

Πρώτα τα παιδιά του Σάντος άφησαν την Κόστα Ρίκα να δείξει… τι αξίζει. Πόσο μπορεί ν’ απειλήσει. Κι όσο έβλεπαν τον Παπασταθόπουλο να βγαίνει στην μπάλα πριν τον Κάμπελ -και σε αντίθετη περίπτωση να τον καταπίνει- τόσο συνειδητοποιούσαν ότι αυτός ήταν ο μόνος πραγματικός κίνδυνος. Άρχισαν, έτσι, ν’ ανεβαίνουν. Να κυριαρχούν και τελικά να αναγκάζουν το Νάβα στην απόκριση της ζωής του στην προβολή του Σαλπιγγίδη.

Όσο αδιανόητο φάνηκε, όμως, το κατόρθωμα του κοσταρικανού γκολκίπερ, τόσο αδιανόητο ήταν αυτό που συνέβη -μετά την ανάπαυλα- στην ίδια εστία. Όταν ομαδικό μπλακ-άουτ της άμυνας και του Καρνέζη επέτρεψε σ' ένα αδύναμο σουτ να καταλήξει στα δίχτυα.

Η Εθνική ωστόσο δεν απογοητεύτηκε. Έστω κι αν χρειάστηκε χρόνο, ξαναβρήκε την ψυχραιμία της. Κι ανταμείφθηκε γρήγορα για την πίεση που άσκησε, με το αριθμητικό πλεονέκτημα απ’ την αποβολή του Ντουάρτε. Αυτό ήταν. Παίκτες και Σάντος άρχισαν ξανά να πιστεύουν. Ο Πορτογάλος τα ‘παιξε όλα για όλα, ρίχνοντας στη μάχη Κατσουράνη και Γκέκα. Και δικαιώθηκε! Γιατί ήταν μια ενέργεια του δεύτερου που ‘φερε την μπάλα στο πιάτο του Παπασταθόπουλου. Και του επέτρεψε -σε νεκρό σχεδόν χρόνο- να θυμίσει ότι οι Έλληνες παραείναι σκληροί για να πεθάνουν.

Ωστόσο, ο Νάβας απαγόρευσε στον Μήτρογλου να γίνει ήρωας και να χαρίσει τον καλύτερο πανηγυρισμό στην ιστορία των Παγκοσμίων Κυπέλλων. Έτσι, οι Λατινοαμερικάνοι πήραν... παράταση ζωής. Κέρδισαν ένα ημίωρο, ασφυκτικής έστω πίεσης. Και δυστυχώς για την Εθνική μας, επιβίωσαν.

Γιατί οι αμυντικοί τους έκοβαν «στο τσακ» τον Κατσουράνη. Ο τερματοφύλακάς τους παρέμενε σταθερός. Οι διεθνείς μας (σε φάσεις όπως η αντεπίθεση «5 με 2» που τέλειωσε άσχημα ο Χριστοδουλόπουλος) δεν πίστεψαν στο χρυσό γκολ. Και ο Μήτρογλου -στην τελευταία φάση πριν τα πέναλτι- έγινε τροφοδότης μιας ακόμα μεγάλης απόκρουσης του γκολκίπερ. Μιας απόκρουση που δυστυχώς δεν ήταν η τελευταία…

Διότι οι Μήτρογλου, Χριστοδουλόπουλος και Χολέμπας νίκησαν τον Νάβας από τα έντεκα βήματα. Ο Γκέκας ωστόσο δεν μπόρεσε να κάνει το ίδιο. Κι η εκνευριστική ευστοχία που έδειχναν παράλληλα οι Κοσταρικανοί συνεχιζόταν. Ως το τελευταίο του Ουμάνια. Που υπέγραψε τη μεγάλη πρόκριση της ομάδας του και το «γαμώτο» μιας τσάμπα χαμένης ευκαιρίας να γράψουμε ιστορία…

Οι συνθέσεις των ομάδων

ΚΟΣΤΑ ΡΙΚΑ (Χοσέ Λουίς Πίντο): Νάβας, Ντίας, Γκαμπόα (77’ Ακόστα), Γκονζάλες, Ντουάρτε, Ουμάνια, Μπόρχες, Τεχέδα (66’ Κουμπέρο), Μπολάνιος (84’ Μπρένες), Ρουίς, Κάμπελ

Στον πάγκο έμειναν οι: Καμπρονέρο, Μίριε, Μπαράντες, Φράνσις, Γρανάδος, Μίλερ, Κάλβο, Ουρένια

ΕΛΛΑΔΑ (Φερνάντο Σάντος): Καρνέζης, Χολέμπας, Παπασταθόπουλος, Μανωλάς, Τοροσίδης, Μανιάτης (78’ Κατσουράνης), Καραγκούνης, Σάμαρης (58’ Μήτρογλου), Χριστοδουλόπουλος, Σαλπιγγίδης (69’ Γκέκας), Σαμαράς

Στον πάγκο έμειναν οι: Καπίνο, Γλύκος, Τζαβέλλας, Μόρας, Τζιόλης, Κονέ, Βύντρα, Φετφατζίδης, Ταχτσίδης

ΔΙΑΙΤΗΤΗΣ: Μπέντζαμιν Γουίλιαμς (Αυστραλία)
ΓΗΠΕΔΟ: «Αρένα Περναμπούκο», Ρεσίφε

οι 5 μεγαλύτερες απειλές της ανθρωπότητας

Αυτές είναι οι 5 μεγαλύτερες απειλές της ανθρωπότητας: Τι φοβούνται οι επιστήμονες
 
Οι άνθρωποι ανέκαθεν ασχολούνταν με θεωρίες και σενάρια καταστροφής και εξέφραζαν φόβους για ενδεχόμενη καταστροφή και εξαφάνιση της ανθρωπότητας. Για πρώτη φορά, οι ερευνητές συγκεντρώνουν τα 5 μεγαλύτερα σενάρια καταστροφής που έχουν συζητηθεί ανα τους αιώνες.
Οπως αναφέρει σε σχετική μελέτη ο ερευνητής Ανταμ Σαντμπεργκ από το Ινστιτούτο μέλλοντος της ανθρωπότητας στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, αυτές είναι οι 5 μεγαλύτερες απειλές εξάλειψης του είδους μας που έχουν εκφραστεί τα τελευταία χρόνια
1. Πυρηνικός πόλεμος
Αν και έχουν μόνο δύο κατεγραμμένες επιθέσεις με πυρηνικά όπλα μέχρι τώρα, στη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι κατά τον Β ‘Παγκόσμιο Πόλεμο, είναι λάθος να πιστεύουμε ότι ο πυρηνικός πόλεμος είναι ένα απίθανο σενάριο. Ενας πλήρους κλίμακας πυρηνικός πόλεμος μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων θα σκοτώσει εκατοντάδες εκατομμύρια ανθρώπων άμεσα ή από τις παρενέργειες της καταστροφής. Η πραγματική απειλή ωστόσο είναι ο πυρηνικός χειμώνας, δηλαδή μία κάλυψη στη στρατόσφαιρα που θα προκαλέσει πολυετή ψύξη και ξηρασία του πλανήτη.
2. Βιοτεχνολογική Πανδημία
Ιστορικά στοιχεία δείχνουν ότι οι πανδημίες έχουν σκοτώσει περισσότερους ανθρώπους από ό,τι οι πόλεμοι. Ωστόσο, οι φυσικές πανδημίες είναι απίθανο να είναι υπαρξιακή απειλή: υπάρχουν συνήθως κάποια άτομα ανθεκτικά στο παθογόνο, και οι απόγονοι των επιζώντων θα είναι πιο ανθεκτικοί. Δυστυχώς όμως η επιστήμη μπορεί να εξελίξει και τις ασθένειες. Ενα από τα πιο διάσημα παραδείγματα είναι το πώς η εισαγωγή επιπλέον γονιδίων στο μικρόβιο της mousepox – ένα είδος ευλογιάς σε ποντίκια- έκανε την ασθένεια πολύ πιο θανατηφόρα επιτρέποντάς της να μολύνει ακόμα και εμβολιασμένα άτομα. Πρόσφατες μελέτες για τη γρίπη των πτηνών έχει αποδείξει ότι η μεταδοτικότητα της νόσου μπορεί να ενισχυθεί σκόπιμα, ωστόσο οι περισσότερες εργασίες σε βιολογικά όπλα έχουν γίνει από τις κυβερνήσεις που ψάχνουν για κάτι ελεγχόμενο, επειδή ο αφανισμός της ανθρωπότητας σίγουρα δεν είναι στρατιωτικά χρήσιμο.
3. Υπερ-νοημοσύνη
Η αύξηση στην ικανότητα επίλυσης προβλημάτων και ο συντονισμός της ομάδας είναι ο λόγος που αφήσαμε πίσω μας τους πιθήκους. Το να είσαι έξυπνος είναι ένα πραγματικό πλεονέκτημα για τους ανθρώπους και τις οργανώσεις κι έτσι γίνεται μεγάλη προσπάθεια για την εξεύρεση τρόπων για τη βελτίωση της ατομικής και συλλογικής νοημοσύνης μας: από αναβολικά μέχρι λογισμικό τεχνητής νοημοσύνης. Το πρόβλημα είναι ότι τα ευφυή όντα θα μπορούν να επιτύχουν ευκολότερα τους στόχους τους, αλλά αν οι στόχοι είναι καταστροφικοί για την ανθρωπότητα αυτό θα είναι σίγουρα ένα πρόβλημα
4. Νανοτεχνολογία
Η νανοτεχνολογία είναι ο έλεγχος πάνω στην ύλη με ατομική ή μοριακή ακρίβεια. Αυτό από μόνο του δεν είναι επικίνδυνο – αντ ‘αυτού, θα ήταν πολύ καλά νέα για τις περισσότερες εφαρμογές. Το πρόβλημα είναι ότι, όπως η βιοτεχνολογία, η αύξηση της δύναμης αυξάνει επίσης τις δυνατότητες για παραβιάσεις που είναι δύσκολο να αντικρούσει κανείς. Ο πιο προφανής κίνδυνος είναι η φθηνή κατασκευή όπλων, όπου κάθε κυβέρνηση θα μπορούσε να «εκτυπώσει» τον δικό της στρατιωτικό εξοπλισμό εντελώς ανεξέλεγκτα.
5. Αγνωστο
Η πιο ανησυχητική θεωρία για την ανθρωπότητα είναι η περίπτωση να υπάρχει κάτι εκεί έξω που είναι πολύ πιο θανατηφόρο, και δεν έχουμε καμία ιδέα γι ‘αυτό επειδή δεν το έχουμε ανακαλύψει ακόμα. Η σιωπή στον ουρανό μπορεί να είναι απόδειξη για αυτό. Μήπως η απουσία των εξωγήινων δείχνει ότι η ευφυής ζωή τείνει να εξαφανιστεί;

Πέμπτη, 26 Ιουνίου 2014

5 μαθήματα ζωής

Πέντε μαθήματα που αργούμε να αφομοιώσουμε, αλλά όταν το κάνουμε θα αλλάξει η ζωή μας!
Αναγνώριση, επαγγελματική επιτυχία, οικονομική εξασφάλιση. Όποιες και αν είναι οι προσωπικές μας φιλοδοξίες, υπάρχει ένας πλούτος γνώσης για να μας βοηθήσει να τις κατακτήσουμε. Αν, ωστόσο, ο υπέρτατος στόχος μας είναι να έχουμε μια ισορροπημένη και ήρεμη ζωή, το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε είναι να αναζητήσουμε τη σοφία που θα μας βοηθήσει να καλλιεργήσουμε στενές και υγιείς σχέσεις.
Οι άνθρωποι που απολαμβάνουν στενούς κοινωνικούς δεσμούς
με τους φίλους και την οικογένειά τους είναι πιο ευτυχισμένοι, έχουν λιγότερα προβλήματα υγείας και διαχειρίζονται καλύτερα το άγχος των καιρών μας. Οι καλές κοινωνικές σχέσεις είναι σημαντικές σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής μας, αφού όταν στερούμαστε ένα σταθερό και υποστηρικτικό περιβάλλον αυξάνονται οι πιθανότητες να αντιμετωπίσουμε προβλήματα, όπως η κατάθλιψη, που μπορούν να μας επηρεάζουν σε κάθε τομέα.
15639676_eytyxia.limghandler
Επιπλέον, οι κοινωνικοί δεσμοί προσφέρουν ευκαιρίες για εξέλιξη και προσωπική ανάπτυξη, αφού κάθε σχέση μπορεί να αποτελέσει μια ευκαιρία για να πειραματιστούμε και να μάθουμε κάτι για τον εαυτό μας, τον σύντροφό μας και τις δυνατότητες που υπάρχουν μεταξύ μας.

Όταν, λοιπόν, χρειαζόμαστε συμβουλές για σχέσεις, καλό είναι να μην περιοριζόμαστε σε βιβλία αυτοβοήθειας και τηλεοπτικές εκπομπές. Η σοφία που προκύπτει μέσα από την πραγματική ζωή είναι πιο πολύτιμη και καλό είναι να αντιμετωπίζουμε με κριτικό μάτι τις διάφορες κοινοτοπίες που ακούγονται. Ας δούμε, λοιπόν, τα μαθήματα που μας διδάσκει η καθημερινότητά μας. 

Μάθηµα #1Ισχυροί κοινωνικοί δεσµοί

«Η δύναµη των διαπροσωπικών σχέσεων είναι τόσο σηµαντική για την υγεία µας όσο και οι επιλογές που κάνουµε στον τρόπο ζωής µας» 

Έχουμε όλοι ακούσει τις κλασικές συμβουλές των γιατρών για να ζήσουμε περισσότερο: τακτική άσκηση, διακοπή καπνίσματος, ισορροπημένη διατροφή. Όμως, οι ισχυρές διαπροσωπικές σχέσεις παίζουν εξίσου σημαντικό ρόλο και όσο μεγαλύτερη είναι η ποσότητα και η ποιότητα των σχέσεών μας, τόσο περισσότερο ζούμε. 

Η δημιουργία ενός δικτύου που μας στηρίζει είναι δύσκολη στον σύγχρονο κόσμο, αλλά αξίζει να το κάνουμε. Υπάρχουν έρευνες που λένε ότι οι άνθρωποι με ενεργό κοινωνική ζωή έχουν λιγότερες πιθανότητες να πεθάνουν από οποιαδήποτε αιτία σε σχέση με τους λιγότερο κοινωνικούς ανθρώπους. Μάλιστα, το χαμηλό επίπεδο κοινωνικής αλληλεπίδρασης φαίνεται να έχει τις ίδιες αρνητικές επιπτώσεις με το κάπνισμα και την έλλειψη άσκησης. 

Έρευνα έδειξε ότι όσο περισσότερες κοινωνικές συνδέσεις έχουμε τόσο μεγαλύτερη είναι η ικανότητά μας να καταπολεμάμε τις λοιμώξεις. Οι ερευνητές έδωσαν σε υγιή άτομα σταγόνες που περιείχαν ιό γρίπης και είδαν ότι όσοι είχαν ευρύτερο κοινωνικό δίκτυο είχαν και λιγότερες πιθανότητες να αρρωστήσουν. Ωστόσο, σημασία έχει και το είδος των σχέσεων που διατηρούμε. Έτσι, οι στενές φιλίες, που μας παρέχουν ενθάρρυνση και υποστήριξη, μπορεί να έχουν προστατευτική επίδραση στο καρδιαγγειακό μας σύστημα, ιδιαίτερα σε περιόδους στρες. Οι ειδικοί εικάζουν ότι το άγχος, που συνδέεται με χαμηλή κοινωνική υποστήριξη, πυροδοτεί μια σειρά αντιδράσεων που επηρεάζουν αρνητικά το σώμα, συμπεριλαμβανομένων της καρδιαγγειακής λειτουργίας και του ανοσοποιητικού συστήματος. 

Μάθηµα #2: Δραστική αποδοχή

«Δεν µπορείς να αλλάξεις αυτούς που αγαπάς, γι’ αυτό εστίασε στο να αλλάξεις τον εαυτό σου» 

Η ιδέα ότι μπορούμε να διορθώσουμε τα «στραβά» των συνεργατών, των φίλων, των γονέων, των παιδιών μας, κάνοντάς τους να συμπεριφέρονται με τον τρόπο που εμείς θέλουμε, υπάρχει πάντα στο βάθος του μυαλού μας. Το Εγώ μας συχνά μας πείθει ότι ο τρόπος που εμείς βλέπουμε τα πράγματα είναι ο σωστός και ότι εμείς έχουμε μια βαθύτερη γνώση για το τι είναι καλύτερο. Η αλήθεια όμως είναι ότι το να προσπαθούμε να διορθώσουμε τα ελαττώματα κάποιου άλλου συνήθως γυρίζει μπούμερανγκ ή αποτυγχάνει και το άλλο πρόσωπο μπορεί να πάρει το μήνυμα ότι δεν είναι αρκετά καλό, να αγανακτήσει και τελικά να δημιουργηθεί μια ατμόσφαιρα που μας φέρνει σε απόσταση. 

Η καλύτερη λύση είναι να κοιτάξουμε μέσα μας και να διορθώσουμε το δικό μας πρόβλημα, αντί να προσπαθούμε να αλλάξουμε τους άλλους. Βέβαια, ορισμένες φορές αυτό σημαίνει ότι απλώς αποδεχόμαστε μια κατάσταση. Αν π.χ. γνωρίζουμε ότι ο σύντροφός μας μισεί τις μεγάλες συγκεντρώσεις, μπορούμε να πάμε μόνοι στο επόμενο πάρτι. Έτσι, αυτός δεν θα πιεστεί και εμείς δεν θα αναγκαστούμε να φύγουμε νωρίς. 

Κάνοντας υποχωρήσεις, ουσιαστικά αναγνωρίζουμε το γεγονός ότι υπάρχουν θέματα για τα οποία δεν πρόκειται ποτέ να συγχρονιστούμε με τους γύρω μας και ότι είμαστε πρόθυμοι αυτό να το αποδεχθούμε, προκειμένου ο άλλος να διατηρήσει την αυτονομία του. Με όλους θα έχουμε μόνιμες διαφορές, αλλά πρέπει να μάθουμε να ζούμε με αυτές. Ανεξάρτητα από το αν το άλλο πρόσωπο θα αλλάξει, η αποδοχή δείχνει τον σεβασμό μας απέναντί του. 

Μάθηµα #3: Το πάθος µειώνεται, η αγάπη µένει

«Το να είµαστε εξοικειωµένοι µε τον σύντροφό µας δεν είναι το ίδιο µε το να µην τον αγαπάµε» 

Πολλές είναι οι παρανοήσεις που υπάρχουν αναφορικά με τις σχέσεις, π.χ. ότι το πάθος μένει από μόνο του ζωντανό. Έτσι, συχνά οι άνθρωποι υποθέτουν ότι μια σχέση έχει υποστεί μόνιμη ζημιά όταν η περίοδος του σεξουαλικού ενθουσιασμού περάσει και αρχίσουν οι τσακωμοί. Μέρος του προβλήματος προκύπτει από την πεποίθηση ότι είναι πιο εύκολο να κόψουμε τους δεσμούς παρά να παλέψουμε για την επίλυση των διαφωνιών. Το ανώριμο μέρος του εαυτού μας δεν θέλει να αντιμετωπίσει την περιορισμένη ικανότητά μας να επενδύσουμε στον άλλον και αγαπά την ιδέα ότι οι «συμβατοί» άνθρωποι δεν συγκρούονται. Σε μια καλή σχέση, όμως, τα ζευγάρια διαφωνούν, τα παράπονα ακούγονται και οι άνθρωποι αναλαμβάνουν την ευθύνη για τα λάθη τους. 

Είναι, επίσης, φυσιολογικό μετά το αρχικό στάδιο μιας σχέσης η σεξουαλική επιθυμία να υποχωρεί. Αυτό όμως προσφέρει μια ευκαιρία να εμβαθύνουμε στη σχέση μας με τρόπους που θα ήταν αδύνατο αρχικά. Η βαθιά αγάπη έρχεται μετά τη συναισθηματική εμπειρία της πρώτης περιόδου, όπου βλέπουμε πόσο ατελής είναι ο άλλος και παρ’ όλα αυτά δεχόμαστε να δεσμευτούμε. 

Αν θέλουμε να οικοδομήσουμε μια σχέση, πρέπει να είμαστε έτοιμοι να βιώσουμε ένα ευρύ φάσμα συναισθημάτων. Η μόνη λύση για να ξεπεράσουμε τις δυσκολίες είναι να μιλήσουμε ανοιχτά για ό,τι μας απασχολεί και αντί να αναρωτιόμαστε αν είμαστε ακόμα ερωτευμένοι με τον σύντροφό μας, να ψάχνουμε τι μπορούμε να κάνουμε για να αποκατασταθεί η σχέση μας. Τέλος, ας θυμόμαστε ότι μια σχέση απαιτεί συνεχή προσπάθεια. Οι περισσότεροι από εμάς γνωρίζουμε τι είναι αυτό που κάνει τον σύντροφό μας να νιώθει καλύτερα, αλλά συνήθως είμαστε πολύ κουρασμένοι ή νευριασμένοι για να το κάνουμε. 

a_new_life

Μάθηµα #4: Καλοπροαίρετη αµέλεια

«Μερικές φορές λίγη αδιαφορία είναι καλύτερη από την υπερπροστασία» 

Τηλεφωνούν καθημερινά στους δάσκαλους για να μάθουν πώς τα πάει το παιδί τους ή βρίσκονται συνεχώς μαζί του. Ο λόγος για τους υπερπροστατευτικούς γονείς, που προσκολλώνται στα παιδιά τους για να τα κρατήσουν ασφαλή και χαρούμενα ή επειδή πιστεύουν ότι έτσι δημιουργούν ισχυρούς οικογενειακούς δεσμούς. 

Μια τέτοια νοοτροπία φαίνεται λογική σε έναν αβέβαιο κόσμο, γεμάτο κινδύνους (πραγματικούς ή όχι) και έντονο ανταγωνισμό. Ωστόσο, οι γονείς αυτοί συχνά υπερεκτιμούν την επίδρασή τους, δεν εμπιστεύονται τις ικανότητες του παιδιού και φαίνεται να μην καταλαβαίνουν ότι οι ισχυροί δεσμοί χτίζονται πάνω στην καθημερινή φροντίδα του. Μάλιστα, η ανάγκη τους για εμπλοκή γίνεται μεγαλύτερη όταν βλέπουν το παιδί τους ως υποκατάστατο για την εκπλήρωση των δικών τους ονείρων. 

Όμως, η παρέμβαση αυτή μπορεί μακροπρόθεσμα να επιδράσει αρνητικά. Με το να μην αφήνουν τα παιδιά να «σκοντάψουν» σε μικροπράγματα, δεν τα αφήνουν να αναπτύξουν την ικανότητα να αντιμετωπίζουν δύσκολες καταστάσεις, τους στερούν την αυτοπεποίθηση που χρειάζονται και ενισχύουν τη εξάρτηση από τους ίδιους. Επιπλέον, τα παιδιά που συνηθίζουν να παίρνουν ό,τι χρειάζονται, χωρίς να κάνουν οποιαδήποτε προσπάθεια, μπορεί μελλοντικά να απογοητευτούν, αφού ο υπόλοιπος κόσμος δεν τους αναγνωρίζει αυτό το αυτονόητο δικαίωμα. Κάνοντας, όμως, ένα βήμα πίσω, μαθαίνουμε στα παιδιά να σηκώνονται όταν πέφτουν, να αντιλαμβάνονται εσωτερικά το γονικό δέσιμο και να αναγνωρίζουν τις δικές τους ικανότητες. Η δουλειά μας ως γονέων είναι να καταστήσουμε τα παιδιά μας αυτάρκη. 

Μάθηµα #5: Τα αντίθετα δεν έλκονται για πάντα 

Το «κλειδί» για μια ευτυχισμένη και υγιή σχέση είναι η επιλογή ενός συντρόφου που μας μοιάζει αρκετά, ενός προσώπου που επικυρώνει τις υπάρχουσες απόψεις και τις συνήθειές μας, αντί να προσπαθεί να μας αλλάξει. Αυτό μπορεί να ακούγεται παράξενο, αλλά τα αντίθετα δεν έλκονται για μεγάλο χρονικό διάστημα. Ο ρόλος που παίζουν τα κοινά στοιχεία στις αξίες, τα χαρακτηριστικά της προσωπικότητας, το οικονομικό υπόβαθρο, τη θρησκεία είναι ιδιαίτερα σημαντικός για την επιτυχία μιας σχέσης. Όσο περισσότερο ένα ζευγάρι μοιράζεται μια παρόμοια προοπτική, τόσο μειώνονται οι πιθανές συγκρούσεις στη σχέση των δύο συντρόφων. Είναι ζωτικής σημασίας για την επιτυχία της σχέσης το ζευγάρι να βρει κοινό έδαφος όσον αφορά τις προσωπικές του αξίες. 

Ωστόσο, η συμβατότητα είναι η μία πλευρά του νομίσματος που λέγεται υγιής σχέση, καθώς η σπίθα της έλξης προέρχεται από τις μικρές μας διαφορές. Η κοινή βάση είναι σημαντική για τη διατήρηση μιας σχέσης σε βάθος χρόνου, αλλά η συμπληρωματικότητα κάνει πραγματικά τη διαφορά όσον αφορά το σεξουαλικό πάθος. Τα ζευγάρια που είναι υπερβολικά όμοια καταλήγουν να έχουν μια σχέση αδελφική, προβλέψιμη, χωρίς εκπλήξεις και νέα στοιχεία. 

Ποια είναι, λοιπόν, η χρυσή τομή; Το να έχουμε έναν σύντροφο του οποίου τα πάθη διαφέρουν αρκετά από τα δικά μας, ώστε να επεκτείνουν τις εμπειρίες μας, αλλά με τον οποίο να είμαστε σε συμφωνία για τα σημαντικά θέματα, όπως π.χ. το πώς να μεγαλώσουμε τα παιδιά μας. 
____________

  ~ Μαρία Σταματάκη, ψυχοθεραπεύτρια, οικογενειακή θεραπεύτρια.
  Πηγή: vita.gr
Αντικλείδι , http://antikleidi.com

Ροκ σταρ και ναρκωτικά

Εκείνοι που καβάλησαν τον διάβολο και "έφυγαν" νωρίς

 
Παγκόσμια Ημέρα σήμερα κατά των Ναρκωτικών. Θυμόμαστε τα μεγαλύτερα αστέρια της ροκ που χάθηκαν νωρίς
"Sex, drugs and rock'n'roll". Το τρίπτυχο που συνδυάστηκε με την κυριαρχία της ροκ μουσικής από τη δεκαετία του '60 και μετά.
"It's better to burn out than to fade away", έγραφε ο Neil Young στο ιστορικό του Hey Hey, My My (Into the Black).
Κάποιοι "κάηκαν" από τις ουσίες και έφυγαν νωρίς, άλλοι ζουν ακόμα, όπως ευτυχώς για εμάς, ο ίδιος ο Neil Young αλλά και άλλοι αστέρες της ροκ που έμπλεξαν με τη λευκή σκόνη. Iggy Pop, David Bowie, Ozzy, ζουν ακόμα και δίνουν το στίγμα τους.
Μεγάλα ταλέντα όμως, έφυγαν πριν προλάβουν να ξεδιπλώσουν όπως θα μπορούσαν τις πολυδιάστατες ικανότητες τους και να μας αφήσουν, παρακαταθήκη για το μέλλον και τις επόμενες γενιές, ακόμη περισσότερα τραγούδια.
Είναι η επωδός του "Live Fast, Die Young", του αδικοχαμένου James Dean αλλά και ο πειραματισμός που συνδέθηκε με τη δημιουργία την εποχή της ψυχεδέλειας.
"One pill makes you larger, and one pill makes you small
and the ones that mother gives you, don’t do anything at all
Go ask Alice, when she’s ten feet tall",
οι στίχοι του "white rabbit" των Jefferson Airplane που έκανε αναφορές στο LSD.
 
Τα ροκ τραγούδια που "μιλούσαν" για τα ναρκωτικά έμειναν στην ιστορία από την εποχή της σεξουαλικής και ιδεολογικής απελευθέρωσης. Οι Beatles έγραφαν για τη Lucy in the sky with diamonds (L-S-D), οι Eagles για το "Hotel California", για τη "μεγάλη ζωή" του Λος Άντζελες και της "ροκ σταρ" νοοτροπίας των καταχρήσεων που με τον καιρό γινόταν και μόδα.
Ο Eric Clapton έγραψε για την κοκαίνη, οι Red Hot Chili Peppers για την αποτοξίνωση και ο Παύλος Σιδηρόπουλος για την ώρα του stuff.
"Παραμονεύει στη σκιά, με μια καρδιά και μια παντιέρα
είν” η ηρωίνη φίλε και ίσως να ξεχαστείς
μας λες πως την ελέγχεις
πως ξέρεις τι ζητάς και το γιατί".

Janis Lyn Joplin

Η Janis Lyn Joplin ήταν Αμερικανίδα μουσικός, τραγουδίστρια, στιχουργός, ζωγράφος, χορεύτρια και ενορχηστρωτής μουσικής. Ήλθε στο προσκήνιο στα τέλη της δεκαετίας του 1960, αρχικά ως τραγουδίστρια των Big Brother and the Holding Company και αργότερα με σόλο καριέρα, με συγκροτήματα όπως οι Kozmic Blues Band και οι Full Tilt Booie Band. Κυκλοφόρησε μόλις τέσσερα στούντιο άλμπουμ (εκ των οποίων ένα μετά θάνατον).

  Θεωρείται η καλύτερη, ίσως ερμηνεύτρια του μπλουζ και μία από τις μεγαλύτερες τραγουδίστριες της ροκ μουσικής. Γεννήθηκε στις 19 Ιανουαρίου 1943 στο Τέξας των Η.Π.Α.. Η ζωή της ήταν σύντομη, μιας και στις 4 Οκτωβρίου 1970 απεβίωσε από υπερβολική δόση ναρκωτικών, μόλις στα 27 της χρόνια.
H Joplin έδειξε ότι οι γυναίκες μπορούν να γίνουν rock τραγουδίστριες. Ήταν η πρώτη γυναίκα superstar του rock, η Blue Mama όπως λεγόταν. Ο θρύλος της J. Joplin άλλαξε την ιστορία του Rock ‘n’ roll.
Η τελευταία της εμφάνιση ήταν προγραμματισμένη για τις 12 Αυγούστου του 1970 στο Harvard Stadium με πάνω από 40.000 οπαδούς αλλά δυστυχώς, δεν έγινε ποτέ.
 
Οι μεγαλύτερες τις επιτυχίες είναι:
Piece of My Heart
Summertime
Try (Just a Little Bit Harder)
Cry Baby
Me and Bobby McGee
 

Jimi Hendrix

Πραγματικό όνομα Τζέιμς Μάρσαλ Χέντριξ. Γεννήθηκε στις 27 Νοεμβρίου 1942 και πέθανε 18 Σεπτεμβρίου 1970.
Ήταν Αφροαμερικάνος κιθαρίστας, τραγουδιστής και συνθέτης. Γεννήθηκε στο Σιάτλ, στην Ουάσιγκτον, από πατέρα μαύρο και μητέρα Ινδιάνα. Ήταν αυτοδίδακτος και πέθανε σε ηλικία μόλις 27 ετών.

  Θεωρείται από πολλούς ως ο κορυφαίος κιθαρίστας στην ιστορία της ροκ μουσικής. Ξεκίνησε το 1961 να παίζει διάφορους ρυθμούς μπλουζ της εποχής. Το 1966 μετέβη στο Λονδίνο όπου και δημιούργησε ως Τζίμι Χέντριξ, μαζί με τους Μιτς Μίτσελ (στα κρουστά) και τον Νόελ Ρέντιγκ (στο μπάσο), το φημισμένο συγκρότημά του The Jimi Hendrix Experience που γνώρισε τεράστια επιτυχία ξεκινώντας τις μεγάλες του εμφανίσεις από τη Γαλλία συνεχίζοντας σε άλλες πόλεις της Ευρώπης, με επιτυχίες τα τραγούδια "Hey, Joe'", "Purple Haze" και "The Wind Cries Mary'", που είχαν φθάσει στη κορυφή πωλήσεων. Αυτά μέχρι το 1968 όπου το συγκρότημα αυτό διαλύθηκε. Το αμέσως επόμενο χρόνο, 1969, συνέχισε με το συγκρότημα Band of Gypsys με το οποίο και θριάμβευσε. Μια από τις πιο γνωστές του εμφανίσεις ήταν αυτή στο φεστιβάλ του Γούντστοκ, στις 18 Αυγούστου του 1969, όπου, μεταξύ άλλων, παρουσίασε μια αυτοσχεδιαστική διασκευή του Αμερικανικού Εθνικού Ύμνου.
 
Ο Τζίμι Χέντριξ άνοιξε νέους ορίζοντες στο είδος αυτό της μουσικής με συνέπεια και να καθιερωθεί πολύ γρήγορα εξαιτίας του τρόπου που έπαιζε που ήταν κάτι εντελώς ριζοσπαστικό για την εποχή του.
Βρέθηκε νεκρός στις 18 Σεπτεμβρίου του 1970 στο ξενοδοχείο Samarkand στο Λονδίνο όπου διέμενε. Αν και ως αιτία θανάτου προσδιορίστηκε ως "αναρρόφηση τροφών", οι συνθήκες που οδήγησαν στο θάνατό του οφείλονταν σε υπερβολική λήψη βαρβιτουρικών. Ο τελευταίος άνθρωπος που ήταν μαζί του ήταν η Γερμανίδα σύντροφός του Μόνικα Ντάνεμαν.

Jim Morrison

Ο Τζέημς "Τζιμ" Ντάγκλας Μόρισον (James "Jim" Douglas Morrison) (8 Δεκεμβρίου 1943 - 3 Ιουλίου 1971) ήταν Αμερικανός τραγουδιστής, τραγουδοποιός, συγγραφέας και ποιητής. Γεννήθηκε στη Μελβούρνη της Φλόριντα και ήταν ο τραγουδιστής και στιχουργός του δημοφιλούς αμερικάνικου ροκ συγκροτήματος "The Doors". Θεωρείται ένας από τους πιο χαρισματικούς ερμηνευτές στην ιστορία της ροκ μουσικής. Έγραψε επίσης αρκετά βιβλία ποίησης, ένα μικρό ντοκιμαντέρ και σκηνοθέτησε δύο βίντεο κλιπ ("The Unknown Soldier" και "People are Strange").
Ο θάνατός του σε ηλικία 27 ετών στο Παρίσι της Γαλλίας άφησε εμβρόντητους τους εκατομμύρια ανά τον κόσμο θαυμαστές του. Οι συνθήκες κάτω από τις οποίες πέθανε και ο μυστικός ενταφιασμός του έγιναν αφορμή για ατελείωτες φήμες και παίζουν σημαντικό ρόλο στο μυστήριο που εξακολουθεί να τον περιβάλλει.

  Η επίσημη εκδοχή για τον θάνατο του, είναι ότι η σύντροφος του, Πάμελα Κούρσον τον βρήκε νεκρό στη μπανιέρα. Δεν έγινε αυτοψία, γιατί ο γιατρός που τον εξέτασε είπε ότι δεν βρήκε στοιχεία εγκληματικής ενέργειας. Η απουσία αυτοψίας έδωσε λαβή για πολλές εικασίες σχετικά με την αιτία θανάτου.
 
Ο Ντάνυ Σάγκερμαν διηγείται ότι όταν η Κούρσον επέστρεψε στις ΗΠΑ, του είπε ότι ο Μόρισον είχε πεθάνει από υπερβολική δόση ηρωίνης, την οποία είχε εισπνεύσει νομίζοντας πως είναι κοκαΐνη. Ο Σάγκερμαν σημειώνει ότι η Κούρσον έδινε διαφορετικές εκδοχές του θανάτου κατά καιρούς, τη μια λέγοντας ότι εκείνη τον είχε σκοτώσει και την άλλη ότι ο θάνατός του ήταν λάθος της.
Η ιστορία με την αθέλητη λήψη ηρωίνης υποστηρίζεται από τη διήγηση του Αλέν Ρονέ, που έκανε παρέα με το ζευγάρι στο Παρίσι. Ο Ρονέ είχε γράψει ότι ο Μόρισον πέθανε από αιμορραγία αφού εισέπνευσε ηρωίνη της Κούρσον κι ότι εκείνη άθελά της αποκοιμήθηκε, αφήνοντάς τον να πεθάνει αντί να καλέσει για ιατρική βοήθεια. Στον τάφο του Τζιμ Μόρισον υπάρχει η ελληνική επιγραφή ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΔΑΙΜΟΝΑ ΕΑΥΤΟΥ.

Sid Vicious

Ο Σιντ Βίσιους (Sid Vicious) (ψευδώνυμο του John Simon Ritchie (10 Μαΐου 1957 Λονδίνο - 2 Φεβρουαρίου 1979 Νέα Υόρκη) ήταν Άγγλος μουσικός της πανκ, μπασίστας των Sex Pistols.
Ο Βίσιους έγινε μέλος των Σεξ Πίστολς στις αρχές του 1977 ως αντικαταστάτης του Glen Matlcok, ο οποίος είχε χάσει την εμπιστοσύνη της υπόλοιπης μπάντας. Λόγω της ενδοφλέβιας χρήσης ναρκωτικών ουσιών, ο Βίσιους νοσηλεύτηκε με Ηπατίτιδα κατά τη διάρκεια των ηχογραφήσεων του πρώτου άλμπουμ των Σεξ Πίστολς με τίτλο Never Mind the Bollocks.
Ως συνέπεια, το μπάσο του Βίσιους ακούγεται αποσπασματικά σε ένα μόνο τραγούδι από το "Never Mind the Bollocks". Ο Βίσιους αργότερα έκανε την εμφάνισή του ως τραγουδιστής στο συγκρότημα, ερμηνεύοντας τρία κόβερ, για το σάουντρακ του "The Great Rock 'n' Roll Swindle" , ενός μυθοπλαστικού ντοκιμαντέρ για τους Σεξ Πίστολς. Παραγωγοί του ντοκιμαντέρ ήταν ο πρώην μάνατζερ του συγκροτήματος, Malcolm McLaren, και ο σκηνοθέτης Julien Temple.

  Tο βράδυ της 1ης Φεβρουαρίου 1979, διοργανώθηκε μια μικρή συνάθροιση προκειμένου να γιορταστεί η αποφυλάκιση του Βίσιους με εγγύηση στο σπίτι της νέας κοπέλας του, Μισέλ Ρόμπινσον,με την οποία είχε αρχίσει να βγαίνει από την ημέρα που που βγήκε από το Bellevue Hospital, τον προηγούμενο Οκτώβρη. Ο Βίσιους ήταν "καθαρός", αφού είχε κάνει αποτοξίνωση στο Rikers Island. Όμως, κατά τη διάρκεια του δείπνου, η μητέρα του (η οποία ήταν εθισμένη και αυτή στην ηρωίνη), έφερε μέσω του τότε φίλου της ναρκωτικά, παρά τις διαμαρτυρίες της κοπέλας του Σίντ.
Ο Βίσιους έκανε υπερβολική χρήση εκείνο το βράδυ και όλοι οι παρευρεσκόμενοι προσπάθησαν να τον βοηθήσουν να συνέλθει. Στις 3:00 π.μ. ο Σιντ και η Μισέλ πήγαν μαζί για ύπνο. Η μητέρα του,Άνν, εκμυστηρεύτηκε στον δημοσιογράφο Άλαν Πάρκερ πως αυτή έδωσε τη μοιραία δόση στον Σίντ,όταν η Μισέλ έφυγε από το δωμάτιο.Σύμφωνα με το δημοσιογράφο, η μητέρα του Σίντ το έκανε αυτό προκειμένου να τον προστατέψει από την φρίκη της επιστροφής στη φυλακή. Ο Σίντ βρέθηκε νεκρός το επόμενο πρωί. Λίγες μέρες μετά την αποτέφρωση του Βίσιους, η μητέρα του ισχυρίζεται πως βρήκε ένα σημείωμα αυτοκτονίας στην τσέπη του σακακιού του.

Amy Jade Winehouse

Βρετανίδα τραγουδίστρια και συνθέτρια, θεωρήθηκε η μεγαλύτερη σύγχρονη φωνή της ροκ και της  Rhythm n Blues μουσικής. Γεννήθηκε στις 14 Σεπτεμβρίου 1983 και πέθανε στις 23 Ιουλίου του 2011.

  Το ντεμπούτο άλμπουμ της, Frank, απέσπασε θετικές κριτικές στο Ηνωμένο Βασίλειο και προτάθηκε για βραβείο Mercury. To επόμενο άλμπουμ της Back To Black, που κυκλοφόρησε το 2006, προτάθηκε για έξι υποψηφιότητες των βραβείων Γκράμι και κέρδισε πέντε βραβεία, κατακτώντας το ρεκόρ για τις περισσότερες νίκες από γυναίκα καλλιτέχνιδα σε μία βραδιά, και κάνοντας έτσι την Γουάινχαουζ την πρώτη Βρετανίδα καλλιτέχνιδα η οποία κέρδισε πέντε βραβεία Γκράμι, συμπεριλαμβανομένων τριών βραβείων της κατηγορίας ''Μπιγκ Φορ'' (Big Four, μουσικός όρος για τα τέσσερα πιο σημαντικά βραβεία Γκράμι: βραβείο για τον ''Δίσκο Της Χρονιάς'', βραβείο για την ''Ερμηνεία Της Χρονιάς'', βραβείο για τον ''Καλύτερο Πρωτοεμφανιζόμενο Καλλιτέχνη'' και βραβείο για το ''Τραγούδι Της Χρονιάς'').
 
Η Γουάινχαουζ βρέθηκε νεκρή στις 23 Ιουλίου 2011 στο σπίτι της στο Λονδίνο. Αιτία του θανάτου ήταν υπερβολική κατανάλωση αλκοόλ σε συνδυασμό με ναρκωτικές ουσίες, μετά από περίοδο αποτοξίνωσης.

Ο Βασιλιάς, Elvis Aaron Presley

8 Ιανουαρίου 1935 - 16 Αυγούστου 1977
Γνωστός και με το προσωνύμιο "Βασιλιάς της Ροκ εν Ρολ" και "Βασιλιάς" (αγγ. "The King"), ήταν τραγουδιστής, μουσικός και ηθοποιός ενώ θεωρείται από πολλούς ως ένας από τους μεγαλύτερους καλλιτέχνες των τελευταίων 50 ετών.

  Ο Έλβις Πρίσλεϊ κυκλοφόρησε 75 άλμπουμ από το 1956 ως το 1977. Υπολογίζεται πως μέχρι σήμερα έχουν πουληθεί πάνω από 1 δισεκατομμύριο αντίτυπα, περισσότερα από κάθε άλλο καλλιτέχνη. Πολλά από αυτά έγιναν χρυσά ή πλατινένια, ακόμη και περισσότερες από μια φορές. Εκτός αυτών, τιμήθηκε με 14 υποψηφιότητες για βραβείο Γκράμι, εκ των οποίων τρεις φορές ήταν νικητής. Στην ηλικία των 36 ετών τιμήθηκε με το Grammy Lifetime Achievement Award για το σύνολο της καριέρας του.
Εκτός από την καριέρα του στη μουσική, ο Πρίσλεϊ εμφανίστηκε και σε 33 κινηματογραφικές ταινίες. Αν και δεν είχαν καλή υποδοχή από τους κριτικούς, ήταν ιδιαίτερα κερδοφόρες. Ακόμη, ιστορικές έχουν μείνει οι τηλεοπτικές εμφανίσεις του και τα ειδικά αφιερώματα.
Πέθανε πρόωρα το 1977 σε ηλικία 42 ετών από καρδιακή αρρυθμία, κυρίως λόγω της κακής διατροφής, των εξαντλητικών ωραρίων αλλά και των φαρμάκων που χρησιμοποιούσε σε μεγάλες ποσότητες.
Στις 16 Αυγούστου 1977 στο Μέμφις του Τενεσί, ο Πρίσλεϊ βρέθηκε ξαπλωμένος στο πάτωμα από τη μνηστή του Τζίντζερ Όλντεν, στο σπίτι του, τη βίλα "Γκρέις λαντ", στο Μέμφις του Τενεσί.
Μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο Baptist Memorial όπου και στις 3:30 μ.μ. ανακοινώθηκε ο θάνατος του. Ο Πρίσλεϊ έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 42 ετών. Σε μια συνέντευξη τύπου που δόθηκε αργότερα, οι γιατροί ανακοίνωσαν πως ο θάνατος επήλθε από καρδιακή αρρυθμία η οποία προκλήθηκε από μεγάλη δόση ναρκωτικών.
Η κηδεία του Πρίσλεϊ ήταν εθνικό γεγονός, ενώ την παρακολούθησαν εκατοντάδες χιλιάδες φίλοι του, θαυμαστές και δημοσιογράφοι. Η ταφή του Πρίσλεϊ αρχικά έγινε στο νεκροταφείο του Φόρεστ Χιλ στο Μέμφις, δίπλα από τη μητέρα του, αλλά για λόγους ασφαλείας οι σωροί μεταφέρθηκαν στη Γκρέις λαντ. Μετά το θάνατο του άρχισαν να κυκλοφορούν διάφορες φημολογίες, από τον τρόπο με τον οποίο πέθανε μέχρι και το αν βρίσκεται ακόμη στη ζωή.
 
Η λίστα βέβαια δεν τελειώνει εδώ.
Ο Kurt Cobain έζησε και έφυγε γρήγορα συνδέοντας τα χρόνια του με τις ναρκωτικές ουσίες. Επίσημα, πέθανε αυτοκτονώντας με την καραμπίνα του. O Μάικλ Χάτσενς (Michael Hutchence) των INXS αυτοκτόνησε μετά από κατανάλωση αλκοόλ και ναρκωτικών ουσιών στα 37 του. Ανάμεσα στα θύματα του "λευκού θανάτου" είναι οι Keith Moon των Who, ο Tim Buckley, ο Nick Drake, ο Zeke Zettner των Stooges, ο Alan Wilson των Canned Heat, ο Hillel Slovak των Red Hot Chili Peppers, ο Johnny Thunders των New York Dolls, ο Dee Dee Ramone των Ramones, ο Paul Gray των Slipknot, ο Mike Starr των Alice in Chains αλλά και ο Bon Scott των AC/DC.
 NEWS 247

Τετάρτη, 25 Ιουνίου 2014

Μουντιάλ 2014: Η Ελλάδα είχε... αρ@@@@@

Μην μας ξυπνάτε ΟΝΕΙΡΕΥΟΜΑΣΤΕ!


Μουντιάλ 2014: Η Ελλάδα είχε... αρ@@@@@ - Η φωτό που τα `σπάει` στο twitter

 

Ό,τι ονειρευόμασταν, ό,τι περιμέναμε, ό,τι θέλαμε ΕΓΙΝΕ. Πεθάναμε αλλά έγινε! Η Ελλάδα είναι στους "16" του Μουντιάλ . Η Ελλάδα ΠΕΡΑΣΕ. Η ποδοσφαιρική ΕΛΛΑΔΑ δεν πεθαίνει! (2-1 την Ακτή). 
Έπος γραμμένο από ελληνικά πόδια. Από ελληνικές ψυχές. Ο αθλητισμός λένε ότι είναι μια διαρκής προσπάθεια και κάποια στιγμή σε ανταμοίβει. Όταν στην τέλεια ποδοσφαιρική βραδιά όλα έμοιαζαν χαμένα, μια θεϊκή παρέμβαση και η μπάλα στην άσπρη βούλα. Ο Σαμαράς παρά τα 100 κιλά βάρους της δερμάτινης σφαίρας εκείνη την ώρα, την κλώτσησε στο βάθος της εστίας του Αφρικανού τερματοφύλακα. Αυτό ήταν! Το όνειρο της πρόκρισης! Η Ελλάδα είναι στους 16 και ..Κόστα Ρίκα ΕΡΧΟΜΑΣΤΕ. Ένα έπος γραμμένο από Έλληνες για Έλληνες...
Α' Ημίχρονο: Ο Σάντος επέλεξε τον Σαμαρά για την κορυφή της επίθεσης, έβαλε τον Χριστοδολούπολο αριστερά και τον Σαλπιγγίδη δεξιά. Εντάξει, δεν αποτελεί είδηση, το ματς δεν διεκδικούσε δάφνες ποιότητας. Το άλλο κομμάτι ήταν η τύχη. Η εν λόγω κυρία μας αγνόησε επιδεικτικά. Καλά καλά δεν είχαν συμπληρωθεί 25 λεπτά αγώνα και η Εθνική μετρούσε δύο αναγκαστικές αλλαγές. Ο Σάμαρης μπήκε στη θέση του Κονέ που ένιωσε τράβηγμα (11'), ενώ λίγο αργότερα ο Σάντος άλλαξε και τερματοφύλακα μετά τον τραυματισμό του Καρνέζη. Ο Γλύκος έκανε την πρώτη του συμμετοχή. Την τύχη λένε ότι καμιά φορά την αλλάζεις μόνος σου. Ο Χολέμπας το πίστεψε μα το σουτ από την υποδειγματική αντεπίθεση της Εθνικής το δοκάρι, καλά τοποθετημένο στη θέση του, έκανε την απόκρουση! Ε, δεν γινόταν να μη φωνάξουμε την ιαχή «γκολ» σε αυτό το Παγκόσμιο Κύπελλο. Σαμαράς και Σάμαρης πίεσαν ψηλά, ο ψηλός έκανε την πάσα στον λιγότερο ψηλό (γιατί κοντό δεν τον λες) κι αυτός με ψυχραιμία ...Ντρογκμπά την έστειλε στο βάθος της εστίας. «Γκοοοοοοοολ» που να πάρει.
Τακτικά οι Αφρικανοί έδειξαν ευάλωτοι από την αρχή. Προσπαθούσαν να βγάλουν επιθέσεις με τρεις παίκτες (Ζερβίνιο, Τουρέ, Ντρογκμπά) ενώ κρατούσαν πίσω πολυπρόσωπη άμυνα. Η Εθνική το πίστεψε και μέχρι τα 45 λεπτά βίωσε την απόλυτη δικαίωση. Εφ' όσον εξάλειψε τους κινδύνους στην άμυνα, έφτασε σε δύο σούπερ φάσεις. Μία στο δοκάρι και άλλη μία στα δίχτυα.
Β' Ημίχρονο: Τι να γράψεις, τρέμουν τα χέρια! Μια Εθνική σκάλες ανώτερη από τους Αφρικανούς. Μια Εθνική που άξιζε 100% το δεύτερο γκολ, που έβγαινε κατά κύματα στην κόντρα επίθεση. Ο Λάζαρος; Το ματς της ζωή του. Ο Σάμαρης; Το ίδιο. Ο Καργκούνης; Σταθερή αξία. Μα γιατί δεν το είχαμε βάλει. Ο (ποδοσφαιρικός) Θεός μέχρι το 90+ ήταν Αφρικανός. Η Εθνική, όσο ροντέο και να έμοιαζε το ματς, ναι μεν δεχόταν πίεση, αλλά ουσιαστική φάση δεν είχαν βγάλει οι παίκτες της Ακτής. Αντιθέτως, οι δικές μας αντεπιθέσεις ήταν φαρμακερές. Παραμείναμε ωστόσο πιστοί στο φλερτ με τα δοκάρια. Η βολίδα του Καραγκούνη προσέκρουσε στο οριζόντιο δοκάρι, ενώ το σουτ του Χριστοδουλόπουλου πέρασε ελάχιστα άουτ. Κάπου εκεί «χτύπησαν» οι Αφρικανοί με το γκολ του Μπόνι από την εξαιρετική ασίστ του Ζερβίνιο. Δεν ήταν δυνατόν. Κι όμως και έπρεπε και βρήκαμε τα αποθέματα να αντιδράσουμε. Αυτή η μάχη με την τύχη κατέλληξε σε εκ νέου ήττα στη σέντρα σουτ του Τοροσίδη. Νέο δοκάρι! Στις καθυστερήσεις η μπάλα έφτασε στην περιοχή ο Σαμαράς έπεσε όπως έπρεπε για να ξεγελάσει τον διαιτητή. Το πέναλτι ήταν η θεία δίκη του ματς. Σιγά μην το έχανε. Θα τον σκότωναν. Γκοοοοοοοοοοοοοολ και Κόστα Ρίκα ερχομαστε.
Που κρίθηκε: Στο πέναλτι στις καθυστερήσεις. Ότι και να πεις, η αλήθεια είναι αυτή. Αρκετά τραβηγμένη απόφαση, αλλά αυτό ποσώς μας ενδιαφέρει. Και κάτι προσωπικό. Αυτή είναι η καλύτερη Εθνική (σύμφωνα με τις ανάγκες του αγώνα) που έχουμε δει μετά το 2004. Επομένως το πέναλτι που μετέτρεψε σε γκολ ο Γιώργος Σαμαράς ήταν μια κάποια μορφή δικαιοσύνης για την πολύ μεγάλη εμφάνιση.
Παίκτης από χρυσάφι: ΌΛΟΙ. Εντάξει, λίγο παραπάνω ο Σάμαρης με ολίγη από Σαμαρά. Να μην ξεχάσουμε να τον ρωτήσουμε πόσο ζύγιζε η μπάλα εκείνη την ώρα.
Η σφυρίχτρα: Ο διαιτητής από το Εκουαδόρ, Κάρλος Βέρα, έδειξε ...άντερα στη φάση του 90'. Προφανώς αν δεν σφύριζε το πέναλτι δεν θα πανηγυρίζαμε τώρα, όσο τεράστια εμφάνιση (που ήταν τεράστια) κι αν έχουν κάνει οι διεθνείς. Ήταν ο (μοναδικός) παράγοντας που πήγε με το μέρος μας την κατάλληλη στιγμή. 

Τα πράγματα είναι απλά! Η Ελλάδα νίκησε την Ακτή Ελεφαντοστού και στο παρά... 5 πήρε την πρόκριση για τους 16 του Μουντιάλ της Βραζιλίας γιατί είχε ψυχή. Ή αλλιώς... cojones!

Μια φωτογραφία που "κυκλοφορεί" στο twiiter από τη στιγμή που ο Γιώργος Σαμαράς σκόραρε από το σημείο του πέναλτι και χάρισε τη νίκη και την πρόκριση στην Εθνική, κάποιος είχε την ιδέα να αποκαλύψει το... συστατικό της επιτυχίας της Ελλάδας.

Πήρε λοιπόν μια φωτογραφία της Εθνικής από παλιότερο αγώνα και έγραψε στα ισπανικά: "Πως προκρίθηκε η Ελλάδα; 1% ποδόσφαιρο, 99% αρχ@@@@ (cojones)".




Απλά πράγματα...

Ένα ματς με ένταση, αγωνία και πολλές εναλλαγές συναισθημάτων. Ένα ματς που κέρδισε η Εθνική, γράφοντας ιστορία. Η Ελλάδα πέρασε στους "16" του Μουντιάλ της Βραζιλίας με το 2-1 επί της Ακτής Ελεφαντοστού και μας έκανε όλους υπερήφανους!

Δείτε τις πιο δυνατές στιγμές που κατέγραψε ο φακός του Reuters