BLACK GUITAR

BLACK GUITAR

Τρίτη, 31 Μαΐου 2016

Αρκάς.

Καλό Μήνα.

ΠΑΡΑΔΟΣΕΙΣ ΚΑΙ ΠΑΡΟΙΜΙΕΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΜΗΝΑ ΙΟΥΝΙΟ.

138707-MediterraneanWindmill_ani
.

ΠΑΡΑΔΟΣΕΙΣ ΚΑΙ ΠΑΡΟΙΜΙΕΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΜΗΝΑ ΙΟΥΝΙΟ..

… τον Θεριστή όπως λέγαμε στα χωριά μας!… 
ΕΙΝΑΙ γνωστό ότι ο Ιούνιος είναι ο έκτος μήνας του έτους. Πιθανό να ονομάστηκε έτσι προς τιμή του υπάτου της Ρώμης Λευκίου Ιουνίου Βρούτου ή από τη ρωμαϊκή θεά Juno, αντίστοιχη της ελληνικής Ήρας. Είναι ο μήνας Πάναμος των αρχαίων Μακεδόνων.

Από λαογραφικής πλευράς ο μήνας Ιούνιος λέγεται Θεριστής, γιατί τότε σε πολλά μέρη θερίζουν τα σπαρτά, Αϊ-Γιάννης και Αϊγιαννίτης και Κλήδονας, γιατί τότε (24 Ιουνίου) είναι η γιορτή του Αϊ-Γιάννη, που γίνεται ο Κλήδονας. Άλλα ονόματά του: Κερασάρης, γιατί τότε ωριμάζουν τα κεράσια, Ορνιαστής, στην Άνδρο, γιατί τότε γίνεται η επικονίαση-γονιμοποίηση (όρνιασμα) των σύκων.
Επειδή μοιάζουν τα ονόματα του Ιουνίου και του Ιουλίου, ο λαός τον πρώτο τον ονομάζει Πρωτογιούλη και το δεύτερο Δευτερογιούλη.

Οι μέρες του Ιουνίου είναι μεγάλες (η 22η είναι η μεγαλύτερη μέρα του έτους) και η δουλειά είναι πολύωρη και κοπιαστική για τους αγρότες.
Ευκαιρία, λοιπόν, να διαβάσουμε ορισμένες παροιμίες που λένε για τον μήνα Ιούνιο ή Θεριστή:

• Από την αρχή του Θεριστή*, του δρεπανιού μας η γιορτή.
• Από το θέρος ως τις ελιές, δεν απολείπουν οι δουλειές.
• Γενάρη πίνουν το κρασί, το Θεριστή το ξίδι. [δηλ. Το κρασί που μπαίνει στα βαρέλια τον Οκτώβρη , ωριμάζει το Γενάρη αλλά τον Ιούνιο έχει γίνει πια ξίδι]
• «Θέρος, τρύγος, πόλεμος» [έγεται για κάτι που δεν επιδέχεται αναβολή].
Θέρος , τρύγος , πόλεμος ….και στο αλώνισμα χαρές!
• Θέρος, τρύγος, πόλεμος, αποσταμό δεν έχουν.
• Θέρος, τρύγος, πόλεμος, στασιό δεν έχουν. [δηλ. Ο θερισμός, ο τρύγος και ο πόλεμος δεν επιτρέπουν ξεκούραση, μέχρι να τελειώσουν]
• Μάρτης έβρεχε, Θεριστής εχαίρονταν.
• Μάρτης έβρεχε, Θεριστής τραγούδαγε.
• Μη σε γελάσει ο βάτραχος και το χελιδονάκι, αν δε λαλήσει ο τζίτζικας, δεν είν’ καλοκαιράκι.
• Πρωτόλη (Ιούνιε), Δευτερόλη (Ιούλιε) μου, φτωχολογιάς ελπίδα.
• Το τραγούδι του Θεριστή, η χαρά του Αλωνιστή.
• Τον Ιούνιο αφήνουν το δρεπάνι και σπέρνουν το ρεπάνι.

——————————–
* θεριστής
ο, θηλ. θερίστρια και θερίστρα (ΑΜ θεριστής) [θερίζω]· αυτός που θερίζει, που εκτελεί τον θερισμό· || (νεοελλ.) 1. αυτός που φονεύει ομαδικά, που κάνει αθρόες εκτελέσεις, ο εξολοθρευτής («ο χάρος ο θεριστής»)· 2. λαϊκή ονομασία τού μήνα Ιουνίου, επειδή κατ’ αυτόν γίνεται ο θερισμός· || (αρχ.) (στον πληθ.) Θερισταί· τίτλος σατυρικού έργου τού Ευριπίδη.
(το κείμενο και η φωτο από pankalavritinos.gr )

https://antexoume.wordpress.com

Etta James - I Just Want To Make Love To You

(Live at Montreux 1993)

 

 

Η πρώτη μεγάλη αντικυβερνητική συγκέντρωση μέσω διαδικτύου


pkksokayΚινηματικά χαρακτηριστικά φαίνεται ότι λαμβάνει η πρώτη αντικυβερνητική συγκέντρωση που οργανώνεται στις 15 Ιουνίου στο Σύνταγμα, από πολίτες που κινητοποιούνται μέσω των κοινωνικών δικτύων.

Κεντρικό σύνθημα των οργανωτών είναι το «Παραιτηθείτε» ενώ στις αναρτήσεις τους στα κοινωνικά δίκτυα αναφέρουν ότι διαμαρτύρονται για όλα όσα συνέβησαν κατά την διάρκεια της διακυβέρνησης της χώρας από τον Αλέξη Τσίπρα, δηλαδή για τα Capital Controls, τους υψηλούς φόρους, την αποεπένδυση της χώρας, τις μειώσεις μισθών και συντάξεων, τις προσλήψεις κομματικών φίλων στο Δημόσιο, τον ευτελισμό της παιδείας, τον ταξικό διαχωρισμό των πολιτών ανάλογα με την ψήφο τους στο δημοψήφισμα, τις διατάξεις για τη νομιμοποίηση των offshore πολιτικών, και για όλα τα ψέματα που ειπώθηκαν πριν και μετά τις εκλογές.
Οι διοργανωτές τονίζουν στις αναρτήσεις τους ότι «έφτασε η ώρα της οργανωμένης αντίδρασης της μεσαίας τάξης που βλέπει να συνθλίβεται από τις κυβερνητικές πολιτικές της υπερφορολόγησής της», ζητούν μεταρρυθμίσεις, λιγότερο κράτος και αποδοκιμάζουν τις «πρακτικές αναξιοκρατίας και το βόλεμα του κομματικού στρατού».
Ήδη μέσα σε λίγες ώρες, στη σελίδα των διοργανωτών στο Facebook έχουν δηλώσει συμμετοχή περισσότεροι από 5.000 πολίτες, ενώ το hashtag της εκδήλωσης στο twitter παραμένει δημοφιλέστερο με περισσότερες από 5.500 ημερήσιες αναφορές!
Σύμφωνα με τις πρώτες ενδείξεις, οι δηλώσεις συμμετοχής στην εκδήλωση πολλαπλασιάστηκαν μετά τις περίφημες δηλώσεις του Βουλευτή του Σύριζα Γ. Κυρίτση περί ταξικού διαχωρισμού των φορολογουμένων σε φιλοευρωπαίους και μη, ενώ πολλοί παρομοιάζουν την εκδήλωση της 15ης Ιουνίου με τις εκδηλώσεις του κινήματος «Μένουμε Ευρώπη» του περσινού Ιουνίου.
Στην κυβέρνηση δεν υποδέχτηκαν με ενθουσιασμό την σχετική πρωτοβουλία των πολιτών. Ήδη ο φιλοκυβερνητικός τύπος και τα site που πρόσκεινται στην κυβέρνηση σε μια προσπάθεια να αποδομήσουν την σχετική πρωτοβουλία, είδαν «εισαγόμενο σχέδιο πόλωσης από την αντιπολίτευση και επιχειρηματίες προκειμένου να αποδομήσουν την κυβέρνηση» παρομοιάζοντας μάλιστα το συγκεκριμένο κάλεσμα με τις αντικυβερνητικές διαδηλώσεις της Βενεζουέλας, ενώ θεωρούν ότι «δεν είναι τυχαία η χρονική σύμπτωση της εκδήλωσης με τον διαγωνισμό για τις τηλεοπτικές άδειες». Παράλληλα, πίσω από την μεγάλη διαδικτυακή δυναμική της πρωτοβουλίας των πολιτών βλέπουν οργανωμένα «troll του διαδικτύου» που πρόσκεινται στη Ν.Δ. και αναδεικνύουν ειδήσεις που δεν βολεύουν την κυβερνητική πλειοψηφία.
Πάντως σε ανάρτησή τους οι διοργανωτές, απορρίπτουν όλες αυτές τις κατηγορίες που τους αποδίδονται, δηλώνοντας ότι η εκδήλωση «δεν αφορά ούτε χρώματα, ούτε κόμματα ή συνδικάτα παρά μόνον ενεργούς πολίτες».
Στη σελίδα των διοργανωτών στο facebook https://www.facebook.com/events/1140739289325214/ μπορούν οι πολίτες να αναζητήσουν όλες τις σχετικές πληροφορίες.
L.
Πηγή liberal.gr

Μοιάζουν απίστευτα, είναι όμως πέρα για πέρα αληθινά.


Το συνεργείο των ελεγκτών της εφορίας μπήκε αιφνιδιαστικά στο καφέ μπαρ για να ελέγξει να...
έχουν εκδοθεί αποδείξεις σε όλα τα τραπέζια. Διαπίστωσε ότι δεν είχαν εκδοθεί 10 αποδείξεις συνολικής αξίας 150 ευρώ.
Οι ελεγκτές έγραψαν τις παραβάσεις και ο ιδιοκτήτης της επιχείρησης ρώτησε το ύψος της λυπητερής που θα έπρεπε να πληρώσει. Οι ελεγκτές του απάντησαν ότι το συνολικό πρόστιμο που θα πρέπει να πληρώσει είναι μόλις 14 ευρώ! Η απάντηση προκάλεσε την έκπληξη του παραβάτη που τους είπε να σταματήσουν το καλαμπούρι και του πουν πόσα πραγματικά πρέπει να πληρώσει. Οι ελεγκτές του ξεκαθάρισαν ότι δεν κάνουν πλάκα και ότι αυτό είναι το πρόστιμο που προβλέπει ο νόμος για τη μη έκδοση αποδείξεων. Μετά από αυτά τους ευχαρίστησε που τον ενημέρωσαν καθώς ενώ έκοβε που και που καμιά απόδειξη, πλέον θα κλείσει την ταμειακή μηχανή και δεν θα κόβει ούτε μία!

Το περιστατικό είναι πέρα για πέρα αληθινό και είναι ένα από τα δεκάδες αντίστοιχα περιστατικά που γίνονται όταν οι ελεγκτές του υπουργείου Οικονομικών βγαίνουν για ελέγχους προκειμένου να χτυπήσουν τη φοροδιαφυγή και να καλλιεργήσουν φορολογική συνείδηση στην αγορά.

Μάλιστα, τα έστω πενιχρά πρόστιμα επιβάλλονται στις περιπτώσεις των επιχειρήσεων και επαγγελματιών που υπάγονται σε καθεστώς ΦΠΑ. Για τους επαγγελματίες που απαλλάσσονται νόμιμα από τον ΦΠΑ όπως είναι οι γιατροί, τα φροντιστήρια και οι επιχειρήσεις με ετήσια ακαθάριστα έσοδα έως 10.000 ευρώ δεν προβλέπεται καν η επιβολή προστίμων για μη έκδοση αποδείξεων!

Μπορεί όλα τα παραπάνω να μοιάζουν απίστευτα, είναι όμως πέρα για πέρα αληθινά. Είναι το αποτέλεσμα των αλλαγών που επέβαλαν τα τεχνικά κλιμάκια των θεσμών το περασμένο φθινόπωρο στο ποινολόγιο της εφορίας. Με βάση τη διαπίστωση ότι τα πρόστιμα που επιβάλλονταν δεν πληρώνονταν καθώς ήταν υπέρογκα επεβλήθη ο ουσιαστικός μηδενισμός των προστίμων στις περισσότερες περιπτώσεις. Το αποτέλεσμα, όμως, δεν είναι άλλο από το να έχει δημιουργηθεί κλίμα ασυδοσίας στην αγορά με ότι αυτό συνεπάγεται για τα κρατικά έσοδα. Ειδικά τώρα που έχουν αυξηθεί οι φόροι, έχει επιβληθεί μια νέα αύξηση του συντελεστή ΦΠΑ και γενικά από την πορεία των φορολογικών εσόδων τους επόμενους πολύ κρίσιμους μήνες θα εξαρτηθεί αν θα πετύχει το τρίτο ελληνικό μνημόνιο.

Οι διατάξεις που οδήγησαν στον ουσιαστικό μηδενισμό των προστίμων περιέχονται στον νόμο 4337/2015 που δημοσιεύτηκε στις 17 Οκτωβρίου 2015 και, μεταξύ άλλων, προβλέπουν ότι "για κάθε παράβαση μη έκδοσης ή ανακριβούς έκδοσης αποδείξεων λιανικής πώλησης ή επαγγελματικών στοιχείων, ανεξαρτήτως αξίας, για πράξη που επιβαρύνεται με Φ.Π.Α., και η οποία (παράβαση) διαπράττεται από την 17.10.2015 (έναρξη ισχύος ν. 4337/2015) και μετά, επιβάλλεται πρόστιμο ποσοστού πενήντα τοις εκατό (50%) επί του ποσού Φ.Π.Α. που θα προέκυπτε από το μη εκδοθέν στοιχείο ή επί της διαφοράς αντίστοιχα".

Δηλαδή αν δεν εκδοθεί μια απόδειξη στην οποία εμπεριέχεται ΦΠΑ, το πρόστιμο είναι ίσο με το 50% του ΦΠΑ που εμπεριέχεται στη συναλλαγή. Αν για παράδειγμα εντοπισθεί ότι δεν κόπηκε μια απόδειξη τελικής αξίας 123 ευρώ, όπου 100 ευρώ είναι η αξία της υπηρεσίας και άλλα 23 ευρώ ο ΦΠΑ, τότε το πρόστιμο για τη μη έκδοσή της είναι το μισό των 23 ευρώ, δηλαδή 11,5 ευρώ.

Με την έναρξη ισχύος του νόμου αυτού καταργήθηκαν τα αυτοτελή πρόστιμα των 250 έως 500 ευρώ ανά απόδειξη που δεν έχει εκδοθεί και τα οποία επιβάλλονταν στο παρελθόν.

Η ηγεσία του υπουργείου Οικονομικών έχει πλήρη γνώση των καταστάσεων που δημιουργούνται στην αγορά κατά τη διενέργεια των ελέγχων και σκοπεύει να προχωρήσει σε παρεμβάσεις που θα διορθώσουν την κατάσταση. Σχετικές παρεμβάσεις αναμένονται μετά την ολοκλήρωση της πρώτης αξιολόγησης.


Του Σπύρου Δημητρέλη
Πηγή

Lumpen


Lumpen, στα γερμανικά, σημαίνει τα κουρέλια. Ο Μαρξ χρησιμοποίησε τον όρο για να περιγράψει το τμήμα εκείνο του ...
προλεταριάτου, (λούμπεν προλεταριάτο = κουρελοπρολεταριάτο), το οποίο ζώντας μέσα σε συνθήκες εξαθλίωσης και περιθωριοποίησης, έχασε, μέσα από συγκεκριμένες οικονομικές και πολιτικές διεργασίες, την ταξική του συνείδηση.

Εδώ, ένα είναι βασικά το κυρίαρχο χαρακτηριστικό που προσδιορίζει αυτή τη διακριτή τάξη-«κουρέλι».

Η απώλεια της ταξικής της συνείδησης και της αποστολής της.

Ας έρθουμε λοιπόν στη δική μας σύγχρονη πραγματικότητα.

Μήπως η αναφορά σε «κουρέλια» μας είναι οικεία;

Μήπως έτυχε κάπου, κάποτε, ν’ ακούσουμε κάτι για το Σύνταγμα, που έγινε, λέει, «κουρελόχαρτο»;

Μήπως έτυχε κάπου, κάποτε, ν’ ακούσουμε κάτι για συνταγματικούς θεσμούς, που έγιναν, λέει, «κουρέλια», αναπόφευκτη συνέπεια, όταν το Σύνταγμα γίνεται «κουρελόχαρτο»;

Μήπως έτυχε κάπου, κάποτε, ν’ ακούσουμε κάτι για τους δημοκρατικούς μας θεσμούς, που έγιναν, λέει, «κουρέλια», αναπόφευκτη συνέπεια όταν το Σύνταγμα γίνεται «κουρελόχαρτο» που παράγει κουρελοσυνταγματικούς κουρελοθεσμούς;

Μήπως έτυχε κάπου, κάποτε, ν’ ακούσουμε κάτι για τους πολιτικούς μας θεσμούς, που έγιναν, λέει, «κουρέλια», αναπόφευκτη συνέπεια όταν το Σύνταγμα γίνεται «κουρελόχαρτο» που παράγει κουρελοσυνταγματικούς κουρελοθεσμούς που με τη σειρά τους παράγουν κουρελοδημοκρατίες;

Μήπως έτυχε κάπου, κάποτε, ν’ ακούσουμε κάτι για την απώλεια της εθνικής μας κυριαρχίας, που έγινε κι αυτή «κουρέλι», αναπόφευκτη συνέπεια όταν το Σύνταγμα γίνεται «κουρελόχαρτο» που παράγει συνταγματικούς κουρελοθεσμούς που με τη σειρά τους παράγουν κουρελοδημοκρατίες που οδηγούν σε εθνικές κουρελοκυριαρχίες;

Μήπως έτυχε κάπου, κάποτε, ν’ ακούσουμε κάτι για την κατάργηση ευρωπαϊκών δημοκρατικών και κοινωνικών κεκτημένων στη χώρα μας, που έγιναν κι αυτά «κουρέλια», αναπόφευκτη συνέπεια όταν το Σύνταγμα γίνεται «κουρελόχαρτο» που παράγει συνταγματικούς κουρελοθεσμούς που με τη σειρά τους παράγουν κουρελοδημοκρατίες που οδηγούν σε εθνικές κουρελοκυριαρχίες κι αυτές σε ευρωπαϊκά κουρελοκεκτημένα;

Όπου κι αν στρέψουμε το βλέμμα μας λοιπόν, σ’ αυτή τη πραγματικότητα που μας περιγράφεται, δεν βλέπουμε τίποτα άλλο εξόν από στοίβες κουρέλια που κοντεύουν να μας πνίξουν, αν αυτό δεν έχει γίνει ήδη.

Ανάμεσα στα κουρέλια αυτά, φυσικά, υπάρχει και η αναγκαία εκείνη πολιτική τάξη, το λούμπεν διαχειριστικό προλεταριάτο, το οποίο έχει αναλάβει να μας πείσει για το πόσο αναπόφευκτα, αναγκαία, και εν τέλει σωτήρια για την οικονομική, κοινωνική και πολιτική μας υγεία είναι όλα τούτα τα κουρέλια, που έχουν γεμίσει τον εξωτερικό μας χώρο, τον αέρα που αναπνέουμε, το φαγητό που τρώμε, και κυρίως, τη ψυχή μας.

Τούτο το «λούμπεν διαχειριστικό προλεταριάτο», είναι ένα μίγμα λούμπεν προλεταρίων, στο κέντρο του οποίου βρίσκεται ένα λούμπεν πολιτικό προλεταριάτο, και περικεντρικά αναπτύσσονται διάφορες άλλες λούμπεν υποκατηγορίες, όπως ένα λούμπεν πνευματικό προλεταριάτο, ένα λούμπεν μιντιακό προλεταριάτο, και βεβαίως, ομάδες λούμπεν οπαδών τους.

Κοινό χαρακτηριστικό τους, σύμφωνα με τους επικριτές τους, η απώλεια της εθνικής και πατριωτικής συνείδησής τους, ΓΕΝΙΚΩΣ.

Βεβαίως, οι ίδιοι, δεν αποδέχονται αυτές τις κατηγορίες, και ΓΕΝΙΚΏΣ τις ανταποδίδουν.

Αν κάποιοι έχασαν τη συνείδησή τους, κυρίως λόγω ιδεολογικής τύφλωσης, είναι όλοι εκείνοι που βλέπουν τα μνημονιακά «φάρμακα», ως αίτια παραγωγής «κουρελιών» και όχι ως τη μόνη οδό που τελικά θα αποτρέψει τη κυριαρχία ακριβώς αυτών των κουρελιών, δέσμιοι της κουρελο-ιδεολογικής τύφλωσής τους, στους οποίους αρμόζει «γάντι» η περιγραφή του ίδιου του Μαρξ για το λούμπεν προλεταριάτο, όταν σ’ αυτό περιλαμβάνει τέτοιους τύπους όπως τους «τσαρλατάνους», τους «διαφθαρμένους», τα «αποβράσματα», τους «απατεώνες», τους «προαγωγούς», τα «κοινωνικά κατακάθια», τη «ξεχαρβαλωμένη μάζα», κ.λπ.

Φυσικά, οι ενάντιοι, θα αντιστρέψουν και πάλι τη κατηγορία, λέγοντας «κοίτα ποιοι μιλάν», και η διελκυστίνδα, ή καλύτερα το γαϊτανάκι των αλληλοκατηγοριών θα δίνει και θα παίρνει, μπρος στον «Τελικό του Κριτή», το λαό και τη κοινωνία.

Και ιδού λοιπόν που φτάνουμε στο προκείμενο.

Ποια είναι η άποψη τούτου του λαού και τούτης της κοινωνίας, για τούτα τα «κουρέλια»;

Κατ’ αρχήν τα βλέπει;

Το ερώτημα δεν οδηγεί σε ενδιαφέρουσα απάντηση, όποια κι αν ήταν αυτή, δηλαδή, ένα «ναι» ή ένα «όχι».

Το ενδιαφέρον ερώτημα είναι : Ο λαός, έχει συνειδητοποιήσει ότι υπάρχουν τέτοια «κουρέλια» κι ότι κινδυνεύει να πνιγεί μέσα σ’ αυτά;

Δεν γνωρίζω. (Δηλαδή, την άποψή μου την έχω, όμως, ενδιαφέρον έχει ο καθείς ν’ απαντήσει για τον εαυτό του).

Ένα άλλο ενδιαφέρον ερώτημα είναι : Ο λαός, έχει συνειδητοποιήσει τι παράγει αυτά τα «κουρέλια», ποιοι υποθάλπουν την «παραγωγή» τους και ποιοι την καταπολεμούν;

Δεν γνωρίζω. (Δηλαδή, την άποψή μου την έχω, όμως, ενδιαφέρον έχει ο καθείς ν’ απαντήσει για τον εαυτό του).

Ένα άλλο ενδιαφέρον ερώτημα είναι : Ο λαός, έχει συνειδητοποιήσει αν το ΔΙΑΘΕΣΙΜΟ ΠΑΛΑΙΟΚΟΜΜΑΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ που όχι μονάχα μας οδήγησε στη Κρίση αλλά είναι και το μόνο που μετέτρεψε τη Κρίση σε ευκαιρία, ΣΤΗ ΔΙΚΗ ΤΟΥ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΝΑ ΣΥΝΕΧΙΣΕΙ ΝΑ ΖΕΙ ΚΑΙ ΚΥΡΙΩΣ ΝΑ ΒΑΣΙΛΕΥΕΙ, είναι αυτό στα χέρια του οποίου έχει εναποθέσει και εξακολουθεί και σήμερα να εναποθέτει τις τύχες του;

Δεν γνωρίζω. (Δηλαδή, την άποψή μου την έχω, όμως, ενδιαφέρον έχει ο καθείς ν’ απαντήσει για τον εαυτό του). Βέβαια εδώ, θα πρέπει να σημειώσουμε, ότι ουσιαστικά η «απώλεια συνείδησης» υπήρξε σύντομη και πρόσκαιρη, διότι, ο Παλαιοκομματισμός αναστηθείς κυριολεκτικά από τη τέφρα του, ή λίγο πριν αποτεφρωθεί, ανέστησε ΑΥΤΟΥΣΙΑ και την παλιά του συνείδηση, ή, έστω τη διέσωσε την έσχατη στιγμή.

Αυτό όμως που γνωρίζω, είναι ότι αυτό που όλο και πιο σπάνια πια μπορεί να απαντήσει κανείς στη καθημερινότητά του, είναι η συνείδηση του τι μας συνέβη, τι μας συμβαίνει και τι κάνουμε για να μη μας συμβαίνει ό,τι υποτίθεται πως δεν θέλουμε να μας συμβαίνει.




















 Γράφει ο Βασίλης Δημ. Χασιώτης
 http://tro-ma-ktiko.blogspot.gr

Η Δύναμη και η Εξουσία


Η Δύναμη και η Εξουσία δεν είναι το ίδιο πράγμα...

Δύναμη σημαίνει να μπορείς να πετύχεις άμεσα αυτό που πιστεύεις, αυτό που οραματίζεσαι και σχεδιάζεις.

Εξουσία σημαίνει ότι μπορείς να δώσεις εντολή για την επίτευξη ενός στόχου.

Διατάζεις για να γίνει αυτό που θέλεις.

Για να γίνει πράξη όλο αυτό όμως, δεν εξαρτάται από σένα.

Αλλά πότε και πως θα φτάσει αυτή η εντολή, στο χωράφι, στο σχολείο, στον ελεύθερο επαγγελματία, στον δημόσιο υπάλληλο.

Στην παντοδυναμία του ΠΑΣΟΚ την εξουσία μπορεί να την είχε η κυβέρνηση του Σημίτη, την δύναμη όμως την είχε το μπουμπούκι ο Φωτόπουλος και ο Τσουκαλάς. Ναι ο σημερινός του ΣΥΡΙΖΑ.

Η εξουσία με εκφραστή τον υπουργό εργασίας Γιαννίτση είχε την πρόθεση να κάνει μεταρρυθμίσεις στο ασφαλιστικό, την δύναμη όμως την είχαν τα συνδικάτα,που όχι μόνο δεν επέτρεψαν τις αλλαγές, αλλά ήταν τόση η δύναμη τους που έστειλαν τον εκπρόσωπο της εξουσίας Γιαννίτση σπίτι του.

Το ίδιο συνέβη και πιο παλιά με την προσπάθεια πάλι για το ασφαλιστικό του Σιούφα επι Ν.Δ.

Και αν στα χρόνια των μνημονίων οι αντιστάσεις του κόσμου δεν ήταν τόσο δυνατές ώστε να αποτρέψουν την ψήφιση των μέτρων, είχαν όμως την δύναμη να αποτρέψουν την εφαρμογή τους.

Ακόμα και σήμερα, 5 χρόνια μετά την ψήφισή τους δεν έχουν εφαρμοστεί πολλές από της μεταρρυθμίσεις στο δημόσιο ούτε και το άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων.

Αυτή την διαφορά δεν μπόρεσαν να την αντιληφθούν ούτε στον ΣΥΡΙΖΑ.

Νόμιζαν ότι μαζί με την εξουσία απέκτησαν και την δύναμη.

Δεν μπορούσαν να καταλάβουν ότι ο βασιλιάς είναι γυμνός.

Λαλίστατοι φαφλατάδες υπουργοί και βουλευτές υπόσχονταν ό,τι ανοησία κατέβαζε η κούτρα τους με την βεβαιότητα ότι είχαν και την δύναμη να την εφαρμόσουν.

Απέκτησαν την εξουσία και σε ένα παραλήρημα ενθουσιασμού πίστεψαν ότι είχαν και την δύναμη να υποκύψουν όλοι απέναντι τους ντόπιοι και ξένοι.

Δεν ήταν σε θέση να καταλάβουν ότι δεν είμαστε εμείς οι κυρίαρχοι που θα αποφασίσουμε για το μέλλον μας. Υπάρχουν πολλά εξωθεσμικά κέντρα που αποφασίζουν για μας.

Πήρε έξι μήνες στον Αλέξη να καταλάβει ότι η εξουσία δεν βαδίζει δίπλα-δίπλα με την δύναμη αλλά με την υποτέλεια.

Η εξουσία δεν πάει αγκαλιά με την δύναμη αλλά με την υποταγή.

Αυτό συνέβαινε πάντα στην Ελλάδα.

Υποταγή στα ντόπια συμφέροντα στην διαπλοκή και φυσικά τα 6 τελευταία χρόνια στους δανειστές.

Έτσι για να μην αυταπατάσαι για άλλη μια φορά βρε Αλέξη.

Και αυτές τις αυταπάτες δεν τις είχε μόνο ο Αλέξης αλλά και οι οπαδοί του ΣΥΡΙΖΑ.

Ένα ντελίριο ενθουσιασμού κατέλαβε τους οπαδούς, φαντάστηκαν ότι μαζί με τον ΣΥΡΙΖΑ μπήκαν και αυτοί στην αίθουσα του θρόνου.

Πανηγυρισμοί, συγκεντρώσεις, λάβαρα και συνθήματα σε ημερήσια διάταξη.

Τι απέμεινε σήμερα από όλα αυτά;

Οι ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ να έχουν χωριστεί σε τρεις κατηγορίες.

Στους οργισμένους

Σε αυτή την κατηγορία ανήκουν εκείνοι που θεωρούν ότι αυτό που είναι σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει καμία σχέση με αυτό που διακήρυττε χθες, έχει απομακρυνθεί από τις αρχές και την ιδεολογία του και πιστεύουν ότι έχει αποκτήσει πια, συνήθειες, συμπεριφορές και παθογένειες του σάπιου πολιτικού συστήματος που ήθελε να ανατρέψει.

Είναι όλοι εκείνοι που νοιώθουν μια τεράστια οργή μέσα τους, γιατί πιστεύουν ότι κάποιοι τους πρόδωσαν το όνειρο, την ελπίδα, τις αρχές, τις αξίες και τα ιδανικά τους.

Είναι οι 320.160 λιγότεροι ψηφοφόροι των εκλογών της 20ης Σεπτέμβρη συν κάποιες άλλες χιλιάδες που έχουν απομακρυνθεί από τότε μέχρι σήμερα.

( εκλογές 25ης Ιανουαρίου 2.246.064 - 1.925.904 εκλογές 20ης Σεπτέμβρη)

Είναι εκείνοι που δεν μπορούν να «χωνέψουν» ότι έπεσαν θύματα ανίκανων τσαρλατάνων.

Είναι θυμωμένοι περισσότερο με τον εαυτό τους που επέτρεψαν σε έναν δημαγωγό της δεκάρας να τους εξαπατήσει.

Δεν συγχωρούν στον εαυτό τους, που δεν μπόρεσαν να αντιληφθούν πόσο ανέφικτες και έκτος πραγματικότητας ήταν οι υποσχέσεις του.

Είναι όλοι αυτοί που νοιώθουν εκτεθειμένοι και ντροπή απέναντι σε φίλους και γνωστούς για τις θέσεις που υπερασπίζονταν τότε και ψάχνουν σήμερα να βρουν νέα κομματική στέγη.

Στους ενάρετους .

Γιατί ευτυχώς υπάρχουν και τέτοιοι στον ΣΥΡΙΖΑ.

Σε αυτή την δεύτερη, μικρή και αυτή, αλλά μεγαλύτερη από την πρώτη κατηγορία, είναι όλοι αυτοί που σιωπούν.

Που δεν παίρνουν θέση και απέχουν από οποιαδήποτε πολιτική κουβέντα.

Είναι οι άνθρωποι που εντάχτηκαν στις γραμμές του ΣΥΡΙΖΑ όχι λόγω των αριστερίστικων ρητορειών του, αλλά από την επιθυμία τους να αλλάξει το σάπιο πολιτικό σύστημα εξουσίας, αλλά και την ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο.

Είναι εκείνοι που προσδοκούσαν μια καλύτερη διαπραγμάτευση μέσα στα πλαίσια της ΕΕ με λιγότερο επώδυνα μέτρα.

Και νοιώθουν ότι έσπασαν τα μούτρα τους.

Στέκονται αμήχανα, απέναντι στο θέαμα μιας κυβέρνησης που τα υποσχέθηκε όλα και τα αρνήθηκε όλα!

Είναι εκείνοι που παρακολουθούν προβληματισμένοι τα γεγονότα από απόσταση, δεν παραδέχονται δημόσια τα λάθη τους και συνεχίζουν να δίνουν ακόμα και τώρα την σιωπηρή τους υποστήριξη στον Αλέξη.

Και υπάρχει και η Τρίτη κατηγορία η πιο μεγάλη.

Οι μεταλλαγμένοι.

Αυτοί που ζούνε την δική τους παράκρουση.

Εδώ πραγματικά σηκώνεις τα χέρια ψηλά.

Είναι οι άνθρωποι που συνεχίζουν να υπερασπίζονται τον μνημονιακό ΣΥΡΙΖΑ σαν να μην συμβαίνει τίποτα.

Με ηλίθια και σαχλά επιχειρήματα προσπαθούν να δικαιολογήσουν και τις δικές τους «πιρουέτες» και τις «κωλοτούμπες» του Αλέξη.

Είναι οι άνθρωποι που έχουν ένα τεράστιο κενό μνήμης και είναι και επικίνδυνα αφελείς.

Είναι όλοι εκείνοι που χωρίς καμία διάθεση αυτοκριτικής συνεχίζουν να χειροκροτούν ό,τι λέει ο αρχηγός αν και είναι κόντρα σε όλα εκείνα που χθες χειροκροτούσαν.

Δούλοι. Χωρίς προσωπική άποψη και θέση.

Ό,τι πει ο αφέντης. Πετάει ο γάιδαρος; Πετάει.

Το έλεγε ο Αριστοτέλης στα «Πολιτικά»

«Ώστε από τη φύση, γίνεται δούλος εκείνος που είναι κατάλληλος να γίνει το κτήμα ενός άλλου ανθρώπου, και για αυτόν τον λόγο γίνεται δούλος».

Είναι αυτοί, ανώριμοι και ασταθείς, που υπερασπίζονται τώρα αυτό που πολεμούσαν χθες και είναι πιο μνημονιακοί σήμερα από αυτούς που έβριζαν σαν μνημονιακούς χθες.

Είναι εκείνοι που πρωτοστατούσαν στις κινητοποιήσεις για έξοδο από τα μνημόνια, στο ΟΧΙ του δημοψηφίσματος βρίζοντας και απειλώντας όποιον είχε αντίθετη άποψη, κρατώντας ψηλά το λάβαρο της αντιμνημονιακής επανάστασης.

Είναι όλοι εκείνοι που υπερασπίζονται τον ακροδεξιό Καμένο όχι ως αναγκαίο κακό για την κυβερνητική πλειοψηφία, αλλά τον ίδιο και τις θέσεις του σαν ένα κομμάτι του ΣΥΡΙΖΑ.

Είναι αυτοί που επιχειρούν να προσαρμόσουν την πραγματικότητα στην άποψη τους και όχι να διαμορφώσουν άποψη με βάση την πραγματικότητα.

Είναι οι υπερασπιστές της παρατεταμένης παρωδίας του κλεισίματος της αξιολόγησης, που στο μέλλον θα διδάσκεται σε όλα τα πανεπιστήμια «πως μπορείς να χάσεις σε μια διαπραγμάτευση», και του ξεπουλήματος των πάντων για 99 χρόνια, χωρίς αγανακτισμένους στις πλατείες και καμένες τράπεζες.

Είναι όλοι αυτοί που σήμερα μάλλον νοιώθουν περηφάνια για τα καλά λόγια, το χειροκρότημα, τα εύσημα και τα μπράβο των λαών της «Ευρώπης των τοκογλύφων».

Και αναρωτιέται κανείς; Ποια είναι σήμερα τα κίνητρα τους;

Είναι ταξικά; Είναι ιδιοτελή και συντεχνιακά; Είναι προσωπικές προσδοκίες; Τι;
 
Γράφει ο Χρήστος Μπουσιούτας 
http://tro-ma-ktiko.blogspot.gr 

Offshore ?

Πρώτη φορά αριστερά !




Η εκπαίδευση του γραναζιού

Θα σου πω κάποια γεγονότα – δεδομένα τα οποία πρέπει να τα θυμάσαι :
1)Κανένας ολύμπιος , κανείς αρχηγός , κανείς Καποδίστριας , κανένας μαρμαρωμένος βασιλιάς , κανένας έψιλον , κανένας Σείριος , κανένα ξανθό – μπλε – πράσινο γένος , κανένας πούτιν και καμιά θρησκεία δεν θα σε σώσει , ούτε θα σε ελευθερώσει .
2)Εσύ επαναστάτη ( επιστάτη ) του καναπέ , της φραπεδιάς και της καλοπέρασης , ο γλεντζές που φαντάζεται τον εαυτό του να ηγείται σε μάχες ή να εξοντώνει εχθρούς , εσύ που με θράσος αποκαλείσαι Έλληνας , θα έπρεπε να ντρέπεσαι , θα έπρεπε να ντρέπεσαι τόσο πολύ ώστε να φτάσεις εκεί που πρέπει
3)Στην ουσία όμως δεν φταις εσύ , η εκπαίδευση του γραναζιού είναι φαύλος κύκλος

Τώρα πάμε σε κάποιες στατιστικές τα οποία είναι τα παράδοξα του «πολιτισμού» της βλακείας
1) Κατά μέσο όρο κάθε χρόνο έχουμε χιλιάδες θανάτους παιδιών από υποσιτισμό στον κόσμο
2) 168 εκατομμύρια παιδιά στον κόσμο δουλεύουν με πλήρη απασχόληση ενώ από την άλλη 200 εκατομμύρια ενήλικοι είναι άνεργοι
3)Στην Ελλάδα από το 2010 έως τώρα μετράμε 24 000 αστέγους και 12 000 αυτοκτονίες

Τώρα έχεις τεράστιες ευθύνες και θα πρέπει να ανταποκριθείς …
Το ξέρω ότι δεν θα πάρεις την λύση στα σοβαρά έως ότου θα είναι πολύ αργά…
Θα ζήσεις καταστάσεις που θα σου μείνουν αξέχαστες…


Μάντις….

Η ΕΛΛΑΔΑ ΠΩΛΕΙΤΑΙ

http://www.newsit.gr

Καίγεται η Γαλλία !

Φωνάζουν οι Γάλλοι: Eδώ είναι Γαλλία δεν είναι Ελληναρία !

Παραλύει η Γαλλία, κινδυνεύει το Euro;

Παραλύει η Γαλλία, κινδυνεύει το Euro;
Η κοινωνική αναταραχή στη Γαλλία θα σταματήσει πριν από το Euro 2016;
Έντεκα ημέρες πριν από την έναρξη της ποδοσφαιρικής διοργάνωσης, οι νέες απεργίες που έχουν εξαγγελθεί στον τομέα των μεταφορών προκαλούν αγωνία και έντονη ανησυχία.


Το κλίμα δυσαρέσκειας που επικρατεί στη χώρα οφείλεται στη μεταρρύθμιση του εργασιακού νόμου που εννοεί να φέρει εις πέρας η κυβέρνηση του Σοσιαλιστικού Κόμματος, την ώρα που τα ποσοστά δημοφιλίας της βρίσκονται στο ναδίρ.
Οι συνδικαλιστικές διεκδικήσεις συνοδεύουν αυτό το κίνημα διαμαρτυρίας που εκδηλώνεται με απεργίες από σήμερα στους γαλλικούς σιδηροδρόμους, από την Πέμπτη στο μετρό της γαλλικής πρωτεύουσας και σύντομα από τους πιλότους της αεροπορικής εταιρείας Air France.

  Η επιτροπή Τουρισμού του Παρισιού και της περιφέρειας της γαλλικής πρωτεύουσας εξέπεμψε τη Δευτέρα σήμα κινδύνου για τις συνέπειες αυτών των «κοινωνικών γεγονότων» στην εικόνα της χώρας.

«Οι σκηνές των συγκρούσεων στην καρδιά του Παρισιού, που μεταδίδονται σε ολόκληρο τον κόσμο, ενισχύουν το αίσθημα του φόβου και της σύγχυσης των επισκεπτών σε μία ήδη αγχωτική συγκυρία» προειδοποίησε ο πρόεδρος της Επιτροπής, Φρεντερίκ Βαγετού.

Μετά την αρχή της χρονιάς, που σημαδεύτηκε από τις επιθέσεις του Νοεμβρίου στο Παρίσι, «υπάρχει ακόμη χρόνος για να σωθεί η τουριστική σεζόν με την άρση των αποκλεισμών» πριν από το Euro 2016 (10 Ιουνίου-10 Ιουλίου).


Έπειτα από σειρά διαδηλώσεων σε ολόκληρη τη Γαλλία, το κίνημα διαμαρτυρίας κατέλαβε πρόσφατα τον πετρελαϊκό τομέα. Για να αποφύγει τη γενικευμένη έλλειψη καυσίμων, η κυβέρνηση έδωσε εντολή για την αποδέσμευση των στρατηγικών αποθεμάτων της χώρας.

Παρά τις προσπάθειες, έξι από τα οκτώ διυλιστήρια της χώρας δεν λειτουργούν ή υπολειτουργούν, σύμφωνα με τη γαλλική Ένωση Πετρελαϊκών Βιομηχανιών, ενώ ο τομέας της τροφοδοσίας σε δομικά υλικά πλήττεται επίσης από ελλείψεις.
Το απεργιακό κίνημα στρέφεται πλέον προς τις μεταφορές, στρατηγικό τομέα για τις εκατοντάδες χιλιάδες των φαν του ποδοσφαίρου που αναμένονται για το Euro 2016.

Στους γαλλικούς σιδηροδρόμους, όπου οι διαπραγματεύσεις για τον χρόνο εργασίας βρίσκονται στην τελική τους φάση, η απεργία που εξαγγέλθηκε θα αρχίσει απόψε.

Από τη μεριά τους, οι πιλότοι του μεγαλύτερου συνδικάτου της Air France ψήφισαν χθες υπέρ μιας 6ήμερης απεργίας διαμαρτυρόμενοι για την προσεχή μείωση των αμοιβών τους. Αν και δεν έχει οριστεί ακριβής ημερομηνία, «θα υπάρχει οπωσδήποτε κινητοποίηση εντός του Ιουνίου», προειδοποίησε ο εκπρόσωπος του συνδικάτου των πιλότων.


«Είμαστε η μοναδική χώρα όπου παρατηρείται αυτό το φαινόμενο, να τα κάνουμε ρημαδιό ακριβώς την ώρα που θέλουμε να έρθει ο κόσμος» δήλωσε ο βουλευτής της αντιπολίτευσης Λυκ Σατέλ, ενώ ο πρόεδρος της Medef, της μεγαλύτερης εργοδοτικής ένωσης, Πιερ Γκατάζ, κατηγόρησε τους συνδικαλιστές ότι συμπεριφέρονται «λίγο σαν αλήτες, σαν τρομοκράτες».

Ο πρόεδρος της CGT, της μεγάλης γαλλικής συνδικαλιστικής συνομοσπονδίας, ο αμφιλεγόμενος Φιλίπ Μαρτινές, χαρακτήρισε «σκανδαλώδεις» τις δηλώσεις αυτές και αναφερόμενος στο Euro 2016 έστειλε την μπάλα στο κυβερνητικό στρατόπεδο. «Εμείς δεν θα εμποδίσουμε τους ανθρώπους να πάνε να παρακολουθήσουν τους αγώνες, αλλά πρέπει επίσης η κυβέρνηση να θελήσει να συζητήσει».

Και πίνω μπίρες ....

Δευτέρα, 30 Μαΐου 2016

Dweezil Zappa and Eric Johnson

Dweezil Zappa and Eric Johnson in Austin, Nov. 19, 2009




Ο ΚΥΡ έχει κέφια...

KYR-1
gsdfsdsΓια περισσότερο ΚΥΡ ...εδώ

7 καλλιτέχνες που μισούν τα τραγούδια που τους καθιέρωσαν

Η Sinead O'Connor πρόσφατα δήλωσε ότι δεν σκοπεύει να ξανά-ερμηνεύσει ζωντανά το πιο γνωστό τραγούδι της «Nothing Compares 2 U» γιατί πλέον δεν ταυτίζεται μαζί του συναισθηματικά και ας το συνέθεσε και ο μακαρίτης ο Prince. Αλλά η ιδιόρρυθμη Sinead δεν είναι ο πρώτος καλλιτέχνης που άρχισε να σιχαίνεται το τραγούδι που τον ή την καθιέρωσε.
Από τα περήφανα 70s μέχρι και σήμερα δεκάδες καλλιτέχνες έχουν να πουν μόνο τα χειρότερα για τα τραγούδια που βασικά χρωστάνε μεγάλο κομμάτι της καριέρας τους.

Radiohead - Creep

Δεν είναι καν μυστικό πόσο μισούν οι Radiohead το Creep, την μεγαλύτερη επιτυχία τους δηλαδή από το 1992. Ο Thom Yorke έχει χαρακτηρίσει το τραγούδι απλά ως "κουράδα" και θεωρεί ότι με αυτό η μπάντα ξεπουλήθηκε.

Ο κιθαρίστας Jonny Greenwood το μισούσε από τις ηχογραφήσεις ακόμα και προσπαθούσε να το σαμποτάρει. Για αυτό το λόγο παρόλο που το κοινό το απαιτούσε, σταματήσαν να το παίζουν στις εμφανίσεις τους τελείως για πολλά χρόνια. Όταν μάλιστα ένας οπαδός το ζήτησε σε μια συναυλία στο Montreal ο York του είπε: "F**k off, we 're tired of it".

Oasis - Wonderwall

Μία από τις μεγαλύτερες επιτυχίες των 90s που εκτόξευσε τους Oasis σε δυσθεώρητα ύψη επιτυχίας και έκανε πολλούς να τους συγκρίνουν με τους Beatles. Παρόλα αυτά ο Liam Gallagher έχει κάνει ξεκάθαρο ότι δεν αντέχει αυτό το απαίσιο τραγούδι και όποτε πρέπει να το ερμηνεύσει ζωντανά του έρχεται να ξεράσει. Πάντα χαριτωμένος ο Liam.

Επίσης έχει δηλώσει ότι θέλει να δείρει τους οπαδούς που του το ζητάνε στις συναυλίες και δεν έχει χειρότερο όταν στην Αμερική ειδικά τον φωνάζουν Mr Wonderwall. Ο αδερφός του Liam, Noel, που συνέθεσε το τραγούδι το μισεί και αυτός τόσο που προτιμάει πλέον την διασκευή του Ryan Adams από το 2003. Γενικά αυτά τα αδέρφια πάντα έβγαζαν πολύ χολή βρε παιδάκι μου.

Lorde - Royals

Η νεαρή Lorde από την Νέα Ζηλανδία επίσης μισεί το τραγούδι που της χάρισε παγκόσμια αναγνωρισιμότητα. Θεωρεί βασικά ότι ακούγεται σαν τα ringtones από τις παλιές συσκευές της Nokia. Καμία μελωδία δεν είναι ωραία ή καλή.

Παρόλα αυτά της αρέσει να ακούει εκτελέσεις άλλων καλλιτεχνών σε αυτό το τραγούδι. Εμείς πάλι πιστεύουμε ότι το αδικεί και δεν συμφωνούμε καθόλου μαζί της. Το κομμάτι είναι χειρότερο από τα ringtones της Nokia.

REM - Shiny Happy People

Η εταιρεία τους ζήτησε κάτι χαρούμενο για το ράδιο. Τα παιδιά από την Αθήνα (της Georgia βρε) τους έστειλαν αυτό και περίμεναν την απόρριψη. Η εταιρεία αλλά και το κοινό το λάτρεψε. Ο Michael Stipe έχει δηλώσει επανειλημμένα ότι το μισεί, όπως και όλη η μπάντα. Βρίσκουν το τραγούδι περίεργο και το βίντεο τελείως γελοίο.

Το χαρακτηρίζουν ως την επιτομή του ξεπουλήματος μια και ήταν κατά παραγγελία από την εταιρεία, αλλά χαίρονται γιατί το Losing My Religion, έγινε τελικά το σήμα κατατεθέν τους.

Led Zeppelin - Stairway To Heaven

Αν και ένα από ωραιότερα τραγούδια στην ιστορία της μουσικής, ο τραγουδιστής Robert Plant έχει δηλώσει το 1988 ότι θα έβγαζε σπυριά αν έπαιζε σε κάθε συναυλία του αυτό το τραγούδι. Αν και αρχικά το θεωρούσε σημαντικό, μερικά χρόνια μετά δεν του έβρισκε κάτι και το χαρακτηρίζει καλό τραγούδι μόνο για γάμους. Φήμες μάλιστα λένε ότι ο Plant δεν άντεχε τα ατελείωτα και ασταμάτητα κιθαριστικά σόλο του Jimmy Page στο τέλος του τραγουδιού.

Μάλιστα στο θρυλικό reunion των Zeppelin πριν μερικά χρόνια στο Λονδίνο, ο Plant απαίτησε να μην το παίξουν τελευταίο για να μαζευτεί ο Page και να μην ξεφύγει και κάποιο φλύαρο επιδεικτικό σόλο. Ο θρύλος λέει ότι ο Plant κάποτε έδωσε 10.000 δολάρια σε ένα σταθμό για να μην το ξαναπαίξει. Δεν μπορεί να το μισεί και τόσο πολύ όμως, γιατί ακόμα αποφέρει στους Zeppelin σημαντικά ποσά από τα δικαιώματα και τις πωλήσεις.

Madonna - Like A Virgin

Δεν υπάρχει ποσό που μπορεί να δελεάσει αρκετά την Madonna ώστε να ξαναπαίξει ζωντανά το κομμάτι που την έβαλε στο παγκόσμιο χάρτη της μουσικής το 1984. Το 2008 μάλιστα δήλωσε σε ένα ραδιοφωνικό σταθμό της Νέα Υόρκης, πως κάποιος θα πρέπει να της δώσει ένα πολύ σοβαρό ποσό, ας πούμε της τάξεως των 30 εκατομμυρίων δολαρίων, ώστε να σκεφτεί να το ξανατραγουδήσει. 

Ένα από τα χειρότερα πράγματα, μάλιστα, που μπορεί να της συμβεί, είναι να μπει σε ένα μαγαζί και να παίζει αυτό το τραγούδι. Πραγματικά, δεν μπορούμε να φανταστούμε και εμείς το μέγεθος της οδύνης.

Nirvana - Smells Like Teen Spirit

Ο Kurt Cobain δεν πολύ-εκτιμούσε αυτό το τραγούδι. Αλλά ήταν και λίγο ψιλό-περίεργος οπότε τι να του πεις. Το 1993 έχει δηλώσει στο περιοδικό Rolling Stone ότι πλέον ντρέπεται να το παίζει ζωντανά, όλοι περιμένουν αυτό και ο μόνος λόγος που έχει ο κόσμος αυτή την αντίδραση είναι επειδή το έχουν δει στο MTV ένα εκατομμύριο φορές.

Έχει εντυπωθεί στα μυαλά τους. Κάποιες βραδιές οριακά αντέχω να το παίξω ζωντανά, κάποιες στιγμές απλά θέλω να πετάξω την κιθάρα μου κάτω και να φύγω. Τελικά στις 5 Απριλίου του 1994 κάτι τέτοιο έκανε περίπου.

http://www.pathfinder.gr

Έρημος

Μπορεί με τη λέξη έρημος να μας έρχονται στο μυαλό μόνο εικόνες απο αμμόλοφους και πολύ υψηλές θερμοκρασίες αλλά ο πλανήτης μας, μας προσφέρει ακόμη περισσότερες συναρπαστικές εικόνες. Από τις ερήμους με άμμο μέχρι την μεγαλύτερη παγωμένη έρημο της Ανταρκτικής.
Δείτε εικόνες μερικές από τις πιο συναρπαστικές...

1. Σαχάρα

desert1 desert2
Αποτελεί αδιαμφισβήτητα την πιο δημοφιλή έρημο ενώ και το ίδιο της όνομα στην πραγματικότητα σημαίνει έρημος. Καλύπτει το μεγαλύτερο μέρος της βόρειας Αφρικής και εκτός από αμμώδεις εκτάσεις έχει επίσης πετρώδη τμήματα και βραχώδη όρη. Διαθέτει επίσης λίμνες και ανάμεσα στις πιο γνωστές οάσεις της είναι η Σίουα, η Αρέγκ και η Φαράφρα.

2. Ατακάμα

desert3 desert4
Η έρημος Ατακάμα βρίσκεται στη βόρεια Χιλή και αποτελεί μια άνυδρη έκταση αποτελούμενη από λεκάνες αλάτων, άμμου και ξερής λάβας. Έχει έκταση 181.300 τετραγωνικά χιλιόμετρα και είναι τόσο ξηρή ώστε έχουν καταγραφεί περίοδοι ως και 400 έτη χωρίς βροχή. Τα τοπία της είναι τόσο εντυπωσιακά ώστε έχουν χρησιμοποιηθεί και για προσομοιώσεις του πλανήτη Άρη.

3. Ανταρκτική

desert5 desert6
Καλυμμένη εξ’ ολοκλήρου με πάγο και είναι εκείνη με το περισσότερο νερό (λόγω των πάγων) αλλά και η ξηρότερη έρημος λόγω της έλλειψης βροχής. Έχει έκταση πάνω από 14 εκατομμύρια τετραγωνικά χιλιόμετρα και οι εικόνες που προσφέρει είναι άκρως εντυπωσιακές και βέβαια... παγωμένες.

4. Έρημος Ναμίμπια

desert7 desert8
Στη συγκεκριμένη έρημο μπορεί να δει κανείς σπάνιες και εντυπωσιακές εικόνες. Διαθέτει μερικούς από τους ψηλότερους αμμόλοφους ενώ σε κάπιοια σημεία της φτάνει μέχρι τον Ατλαντικό Ωκεανό δίνοντας συγκλονιστικές εικόνες. Σε εκείνο το σημείο, το ξανθό και πορτοκαλί χρώμα της έρχεται σε απόλυτη αντίθεση με το μπλε της θάλασσας.

http://www.newsbeast.gr

Η κατάρα των 27

Τι συνέβη και "έφυγαν" έτσι άδοξα;


Τζίμι Χέντριξ, Τζάνις Τζόπλιν, Τζιν Μόρισον αλλά και... η πιο πρόσφατοι Κερτ Κομπέιν και Έιμι Γουάινχάουζ. Τι συνέβη και έφυγαν έτσι άδοξα στα 27 τους;
Υπάρχει κάποια κατάρα στους καλλιτέχνες ή μήπως οι καταχρήσεις, η απότομη επιτυχία και η κορυφή φέρνει τον πρόωρο θάνατο;

Αυτό είναι ένα μυστήριο για το οποίο πολλά έχουν γραφτεί κατά καιρούς αφού άλλοι λένε πως οι καλλιτέχνες δεν αντέχουν την πίεση και την παραμονή στην κορυφή και άρα με ένα τέτοιο τέλος αφήνουν ιστορία, άλλοι λένε πως δεν υπάρχει καμία κατάρα αλλά όσοι έφυγαν είχαν εξάρτηση από ποτό και ναρκωτικά - έναν σίγουρα θανάσιμο συνδυασμό - και άρα πεθαίνουν με λογικά αίτια.

http://tro-ma-ktiko.blogspot.gr/

Ψεύτες.



Φωτογραφία: Μάριος Λώλος

Ο πόλεμος που διεξάγεται σήμερα είναι οικονομικός, όχι συμβατικός.

Τι φοβόμαστε άραγε σε ένα ενδεχόμενο ρήξης; Το ήδη χρεοκοπημένο, ιδεολογικά-κούφιο χρηματοπιστωτικό σύστημα και τα νήματα που αυτό το παραπαίον, νεκροζώντανο οικοδόμημα κινεί;
Τις κυρώσεις που θα υποστούμε αν αντισταθούμε;
Έναν ακόμη δριμύτερο οικονομικό πόλεμο;
Μήπως αυτός έχει ήδη κηρυχθεί εδώ και 6 χρόνια και αυξάνει σε ένταση διαρκώς, παρά τις συνεχείς υποχωρήσεις;
Τι φοβόμαστε τόσο πολύ λοιπόν; Στρατιές τραπεζιτών που θα μας επιτεθούν με απειλητικές επιστολές και συρραπτικές μηχανές ή μήπως απλούστατα, παρασυνηθίσαμε στο καθεστώς δουλοπαροικίας και τείνει να μας γίνει δεύτερη φύση;
Μήπως εντέλει καλλιεργούμε σε ένα υποσυνείδητο επίπεδο, την ίδια μαζική ψευδαίσθηση που καλλιεργούσαν οι Εβραίοι στη διάρκεια του 3ου Ράιχ, ότι δηλ. αν δεν ταράξουμε τα νερά, ίσως και να επιβιώσουμε;
Μήπως όταν θα πάψουμε να είμαστε στον παραμικρό βαθμό «χρήσιμοι» στους εταίρους μας, έχοντας απολέσει το σύνολο κινητής και ακίνητης περιουσίας, τότε θα γίνουν πιο ευμενείς απέναντί μας; Ή απλώς θα εξαφανιστούν και τα τελευταία προσχήματα και θα μας ρίξουν στον ...Καιάδα;
Μήπως πάλι κάποιοι εναποθέτουν τις ελπίδες τους στο αντιφατικό ΔΝΤ που από τη μία επιθυμεί ελάφρυνση του ελληνικού χρέους, αλλά από την άλλη σκληρότερα μέτρα που προσβλέπουν σε μία επιτάχυνση της μεταβίβασης περιουσιακών στοιχείων σε διεθνείς χρηματοπιστωτικούς οργανισμούς; Εκείνοι σίγουρα επιθυμούν μία μελλοντική σταθεροποίηση της ελληνικής οικονομίας. Εξάλλου, πως αλλιώς θα πιάσει τόπο η «επένδυσή» τους;
Ή το θέμα μας είναι πώς θα παραμείνουμε σε ένα «κοινό» νόμισμα (συγχέοντας την έννοια του κοινού νομίσματος με την έννοια της πανευρωπαϊκής συσπείρωσης και αλληλεγγύης) φοβούμενοι σε αντίθετη περίπτωση τις διαθέσεις γειτονικής χώρας; Ωσάν εκείνο που καθορίζει τη γεωπολιτική σταθερότητα είναι η συμμετοχή ή όχι σε ένα άκρως αποτυχημένο (για όλους πλην συγκεκριμένων που επιδίδονται σε ένα εικονικό, οικονομικό τάκα-τάκα) νομισματικό εγχείρημα.
Ή τέλος [κι αυτό είναι το πλέον ευτελές] ότι με ένα εθνικό νόμισμα θα καταστεί ενδεχομένως πιο δαπανηρή η αγορά του τελευταίου γκάτζετ κινεζικής κατασκευής;
Αντιλαμβάνομαι συνεχώς, ότι υποτιμάμε τη νοημοσύνη μας και τις ικανότητές μας. Αν μη τι άλλο, διαθέτουμε γενιές με ένα από τα μεγαλύτερα, αν όχι το μεγαλύτερο, κατά κεφαλήν ποσοστό πτυχιούχων στην ιστορία της ανθρωπότητας.
Η δυναμική που ενυπάρχει σε αυτή την απλή διαπίστωση είναι τεράστια κι ούτε καν την αντιλαμβανόμαστε. Αντί αυτού, αναλωνόμαστε διαρκώς στο αν μία ομάδα συμπολιτών μας έχει ευνοϊκότερη μεταχείριση από μία άλλη, μέσα σε ένα πλαίσιο απόλυτης δουλοπαροικίας.
Και θέτω στο σημείο αυτό το εξής, απλούστατο δίλημμα:
Νερό η ευρώ; (βλέπετε μεταβίβαση ΕΥΔΑΠ, ΕΥΑΘ μεταξύ άλλων, στο Υπερταμείο).
«Ευρώ φυσικά!» θα απαντήσει ο πολίτης που πάνω από όλα διαθέτει «ευρωπαϊκή συνείδηση» (ο κατεξοχήν ευφημισμός ενός λανθάνοντα, ημιμαθούς, κομπλεξικού συνδρόμου).
Η επιλογή «ευρώ» όμως, συνεπάγεται μία κατάσταση αντίστοιχη με το να βρίσκεσαι καταμεσής της ερήμου, ψυχή ζώσα προς πάσα κατεύθυνση, σε ακτίνα 400χλμ. Τουλάχιστον, έχεις στα χέρια σου μία βαλίτσα με ευρώ. Μόνο που η βαλίτσα αυτή είναι κενή περιεχομένου. Γιατί η επιλογή ευρώ δεν συνεπάγεται διαθεσιμότητα σε ευρώ. Τουλάχιστον αν είσαι Έλληνας. Ή και απλός Ευρωπαίος πολίτης.

 
 
Συντάκτης: Ιάσονας Γκιώνης
Οικονομικός αναλυτής
ΠΗΓΗ: efsyn

teleytaiaexodos

Κυριακή, 29 Μαΐου 2016

Ευρωζώνη

Κυοφορείται η διάλυση της Ευρωζώνης, από πολλές χώρες-μέλη της μαζί

Η έξοδος της Βρετανίας απασχολεί από αρκετές ημέρες τα ΜΜΕ, ειδικά τα γερμανικά – τα οποία φοβούνται αφενός μεν τις ζημίες που θα υποστεί η χώρα τους, αφετέρου τη διάλυση της Ευρωζώνης, η οποία αποτελεί για τη Γερμανία την κότα με τα χρυσά αυγά.
Η αιτία είναι το ότι, της εξασφαλίζει τεράστια πλεονεκτήματα τόσο εντός του ευρώ, αφού απομυζεί όλους τους εταίρους της, όσο και εκτός – επειδή η κρίση χρέους, με κορωνίδα την Ελλάδα, διατηρεί ανταγωνιστικά χαμηλή την ισοτιμία του ευρώ, στηρίζοντας τη συνεχή αύξηση των εξαγωγών της σε τρίτες χώρες και ειδικά στις Η.Π.Α.
Εν τούτοις, δεν είναι μόνο η Βρετανία αυτή που φλερτάρει με την έξοδο της από την ΕΕ – αφού πολλές άλλες χώρες αναρωτιούνται εάν είναι καλύτερα για την οικονομία τους μία ανάλογη έξοδος. Ειδικότερα, σε μία δημοσκόπηση από τον Απρίλιο του ινστιτούτου IPSOS MORI, τέθηκαν τα εξής ερωτήματα σε 11.000 Ευρωπαίους διαφορετικών χωρών:
(α)  Επιθυμείτε να διεξαχθεί στη χώρα σας ένα δημοψήφισμα, όσον αφορά τη συμμετοχή της στην ΕΕ;
(β)  Εάν ναι, τότε θα ψηφίζατε υπέρ της εξόδου της;
Τα αποτελέσματα της δημοσκόπησης φαίνονται στο γράφημα που ακολουθεί – όπου οι Ιταλοί έρχονται πρώτοι με 58%, όσον αφορά αυτούς που θα ήθελαν ένα δημοψήφισμα (μπλε στήλες), ενώ το 48% θα ψήφιζε υπέρ της εξόδου (κίτρινες στήλες).
Κυοφορείται η διάλυση της Ευρωζώνης, από πολλές χώρες-μέλη της μαζί
Αμέσως μετά έρχονται οι Γάλλοι, με ελάχιστες διαφορές – το 55% θα ήθελε να διεξαχθεί δημοψήφισμα, ενώ το 41% θα ψήφιζε υπέρ της εξόδου. Ακολουθούν οι Σουηδοί, οι Βέλγοι, οι Πολωνοί, οι Γερμανοί, οι Ισπανοί και οι Ούγγροι – χώρες δηλαδή που, σε αντίθεση με την Ελλάδα, έχουν πράγματι τη δυνατότητα να αποχωρήσουν. Ειδικά η Ιταλία θεωρεί το ευρώ ως το νόμισμα των σκλάβων (άρθρο), πιστεύοντας τα εξής:
“Το ευρώ δεν είναι ένα νόμισμα, αλλά μία μορφή διακυβέρνησης, με στόχο την κατάργηση της εθνικής κυριαρχίας των χωρών που το έχουν υιοθετήσει – καθώς επίσης την καταστροφή των κοινωνικών επιτευγμάτων. Αυτό που δεν κατάφερε η Γερμανία με τα τανκ πριν από 70 χρόνια, προσπαθεί να το επιτύχει σήμερα μέσω των δεσμών του ευρώ” (πηγή).  (26.05.16 / analyst team)

TO ΕΥΡΩ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ

Γράφει η Μαρία Νεγρεπόντη-Δελιβάνη-Άρθρο που θα δημοσιευθεί τον προσεχή Σεπτέμβριο, στα γαλλικά, σε συλλογικό Τόμο για την αποτυχημένη Ευρώπη, από τον παρισινό οίκο Rocher
Εισαγωγή
Η αποτυχία της ενοποιημένης Ευρώπης, που τελικά δεν μπόρεσε να πραγματοποιήσει ούτε μία από τις αρχικές της υποσχέσεις, προς τους πολίτες της, οφείλεται σε σοβαρές παραβλέψεις βασικών οικονομικών θεωριών, στην εφαρμογή συντηρητικών ιδεολογιών, αλλά και σε απρόβλεπτα συγκυριακά αίτια. Καταρχήν οι ιδρυτές της υπέκυψαν στις πιο ακραίες νεοκλασικές ιδεολογίες, σχετικά με την οικονομική ολοκλήρωση, σύμφωνα με τις οποίες οι αγορές λειτουργούν σε καθεστώς
τέλειου ανταγωνισμού και, συνεπώς, ισορροπίας. Υποθέσεις παντελώς ασυμβίβαστες με το καθεστώς των αποκλίσεων και των σοβαρών διαρθρωτικών διαφορών, που επικρατούσαν την στιγμή της ευρωπαϊκής ενοποίησης στους κόλπους της Ευρώπης.
Oι πρωτεργάτες του ευρωπαϊκού οικοδομήματος υπέκυψαν στο μοιραίο λάθος να αγνοήσουν παλαιότερες σχετικές προειδοποιήσεις σύμφωνα με τις οποίες σε μια τέτοια περίπτωση λειτουργούν ταυτόχρονα δύο φαινόμενα: το πρώτο διευρύνει τις αρχικές αναπτυξιακές διαφορές ενώ το δεύτερο δημιουργεί πόλους έλξης, που διαχωρίζουν αυτόματα τις οικονομίες σε κυρίαρχες και υποτελείς[1]. Η εισβολή της παγκοσμιοποίησης, ταυτόχρονα με τη μετάβαση του καπιταλισμού στο μεταβιομηχανικό στάδιο ανάπτυξης, καθώς και ο ανταγωνισμός των αναδυόμενων αγορών οδήγησαν σε αδιέξοδο το ευρωπαϊκό αναπτυξιακό μοντέλο, εντείνοντας ακόμη περισσότερο τις ασύμβατες πλευρές του[2].
Το μοντέλο αυτό, τελικά εξυπηρετούσε αποκλειστικά οικονομίες, με έντονη εξαγωγική κατεύθυνση, όπως κατεξοχήν είναι η περίπτωση της Γερμανίας, και έτσι παγίωσε τις ανισορροπίες αφενός των ελλειμμάτων στα ισοζύγια των κρατών-μελών του ευρωπαϊκού Νότου, και αφετέρου τα τεράστια πλεονάσματα κυρίως της Γερμανίας.
Ο Jacques Delors, προσπαθώντας να διασώσει το εγχείρημα της ευρωπαϊκής ενοποίησης και να καταστήσει στενότερους τους δεσμούς μεταξύ των κρατών-μελών, πρότεινε τη δημιουργία του κοινού ευρωπαϊκού νομίσματος. Ο ίδιος και οι συνεργάτες του, με το τολμηρό αυτό εγχείρημα, έτρεφαν την ελπίδα ότι η ευρωπαϊκή νομισματική ενοποίηση θα ήταν ικανή να οδηγήσει σε οικονομική σταθεροποίηση, αλλά ταυτόχρονα και να υλοποιήσει, επιτέλους, τις αρχικές υποσχέσεις της Ευρώπης.
Δυστυχώς, σε πείσμα του αρχικού ενθουσιασμού για το κοινό νόμισμα, η δημιουργία του όχι μόνον δεν δικαίωσε τις φιλόδοξες προσδοκίες των δημιουργών του, αλλά και βύθισε στο χάος και την απόγνωση την Ευρωζώνη, κορυφώνοντας τα προβλήματα, που ήδη αντιμετώπιζε η ΕΕ, και πριν από το ευρώ. Όπως δήλωσε εκ των υστέρων ο Jacques Delors «Η Οικονομική και Νομισματική Ένωση υπήρξε θύμα του χρηματοπιστωτικού καπιταλισμού και είχε μια ήττα που προκλήθηκε από την ανευθυνότητα των ηγετών μας, οι οποίοι θέλησαν να κάνουν νομισματική ένωση, χωρίς οικονομική ένωση»[3].
Ποια, όμως, είναι τα κυρίαρχα αίτια αυτής της δραματικής αποτυχίας του ευρώ; Και είναι ή όχι αντιστρέψιμη αυτή η αποτυχία; Η απάντηση στο πρώτο ερώτημα δίνεται μέσα από την ανάλυση που ακολουθεί στο κύριο σώμα του παρόντος άρθρου, ενώ στο δεύτερο, ακόμη και πριν εμφανιστεί το εκρηκτικό μεταναστευτικό πρόβλημα, η απάντηση θα ήταν σαφώς αρνητική, Και τούτο, διότι η διαδικασία που θα έσωζε πιθανότατα το ευρώ, θα ήταν η εμβάθυνση της ενοποίησης με την εισαγωγή της οικονομικής ενοποίησης.
Ωστόσο, αυτή η διάσταση που οπωσδήποτε δεν θα γινόταν δεκτή από τη Γερμανία, είναι πια εκτός τόπου και χρόνου, δεδομένου ότι η ΕΕ και η Ευρωζώνη έχασαν οριστικά την έξωθεν καλή μαρτυρία. Και τούτο οφείλεται πρώτον στην παντελή έλλειψη στοιχειώδους αλληλεγγύης μεταξύ των κρατών-μελών, δεύτερον στην αποφασιστική πια επικράτηση των εθνικών συμφερόντων επί των κοινοτικών, τρίτον στον τραυματικό τρόπο αντιμετώπισης των προβλημάτων χρέους του ευρωπαϊκού Νότου και ιδιαιτέρως της Ελλάδας, και τέλος στην εμμονή των αξιωματούχων της να συνεχίζουν απαρέγκλιτα τις ίδιες αποτυχημένες επιλογές οικονομικής πολιτικής.
Στο Μέρος Ι αυτής της εισήγησης θα αναφερθώ στην ολοκληρωτική καταστροφή που υπέστη η ελληνική οικονομία από το ευρώ, ενώ στο Μέρος ΙΙ θα προσπαθήσω να εξηγήσω το γιατί η επιστροφή στο εθνικό νόμισμα αποτελεί τη μοναδική οδό σωτηρίας της Ελλάδας.
Μέρος Ι. Τι έκανε το ευρώ στην Ελλάδα Α. Η πρόωρη δημιουργία του ευρώ
Η δημιουργία του ευρώ βασίζεται σε αναπόδεικτες υποθέσεις, δεν διαθέτει ιστορικό προηγούμενο και ο καταποντισμός του ευρωπαϊκού Νότου αποτελεί απτή απόδειξη της αρνητικής συμβολής του στην εξέλιξη των λιγότερο προηγμένων οικονομιών-μελών της ΕΕ. Πράγματι, η Ευρώπη, παρότι ήταν ανέτοιμη να βάλει γερές βάσεις στο κοινό της νόμισμα, θεώρησε όμως αναγκαίο να το θέσει εσπευσμένα σε κυκλοφορία, γι’ αυτό εφεύρε το Σύμφωνο Σταθερότητας, που υποκαθιστά τον ρυθμιστικό ρόλο της ανύπαρκτης, στην περίπτωσή της Ευρωζώνης ανεξάρτητης εθνικής κυβέρνησης. Η έλλειψη αυτή αποδεικνύεται εξαιρετικά επικίνδυνη, καθώς ένα σχετικά μικρό έλλειμμα κράτους-μέλους της Ευρωζώνης οδηγεί πολύ εύκολα σε χρεοκοπία, αν δεν εξασφαλιστεί άμεση χρηματοδότησή του από τις αγορές. Ακόμη, η κατάργηση των εθνικών νομισμάτων, που υποκαθίστανται από το ευρώ, αποκλείει τη δυνατότητα υποτίμησης της εξωτερικής αξίας των κρατών-μελών, που σε περίπτωση μείωσης της ανταγωνιστικότητάς τους θα έκανε φθηνότερες τις εξαγωγές και ακριβότερες τις εισαγωγές.
Η μοναδική, συνεπώς, διέξοδος οικονομίας, που αντιμετωπίζει επιδείνωση της ανταγωνιστικότητάς της, εντός της Ευρωζώνης, είναι η προσφυγή της στην εσωτερική υποτίμηση, με όλες τις δραματικές συνέπειες, κατακόρυφης πτώσης του συνόλου των εισοδημάτων της[4]. Το Σύμφωνο Σταθερότητας εφευρέθηκε, κάτω από αυτές τις συνθήκες, για να χρησιμεύσει ως δεκανίκι του ανάπηρου ευρώ, που αδυνατεί να διαδραματίσει το ρόλο του ως κοινό ευρωπαϊκό νόμισμα, αν δεν υποστηρίζεται από αυτό. Τα αυστηρά, ισοπεδωτικά και εξωπραγματικά κριτήρια αυτού του Συμφώνου, αποτελούν μόνιμη τροχοπέδη στην ανάπτυξη της Ευρώπης και κυρίως των οικονομικά ασθενέστερων χωρών της. Το Σύμφωνο Σταθερότητας επιβάλλει ένα στυγνό μονεταριστικό περιβάλλον, του οποίου η μοναδική επιτρεπτή θέση είναι αυτή της νομισματικής σταθερότητας, στο βωμό της οποίας θυσιάζονται άλλοι, πολύ πιο σπουδαίοι στόχοι, όπως αυτός της ταχύρρυθμης ανάπτυξης, της πλήρους απασχόλησης και της δικαιότερης κατανομής του εισοδήματος.
Και πιο συγκεκριμένα οι ιδρυτές του φρόντισαν να θωρακίσουν το ευρώ απέναντι στον πληθωρισμό, αφήνοντάς το ωστόσο παντελώς ανοχύρωτο απέναντι στην ύφεση. Με το ίδιο, αναγκαστικά, κοστούμι για όλες τις χώρες-μέλη, χωρίς συνεπώς να λαμβάνονται υπόψη οι ιδιαιτερότητες και προτεραιότητες των επί μέρους οικονομιών τους, η ΟΝΕ επιβάλλει ανελαστικούς και εξωπραγματικούς όρους στα κράτη-μέλη. Οι φανατικοί νεοφιλελεύθεροι, παρότι είχαν πλήρη συνείδηση των διαφορών, που εμφάνιζαν οι επί μέρους οικονομίες της Ευρωζώνης, ήταν ωστόσο πεπεισμένοι ότι η σύγκλιση τους ήταν απλώς θέμα χρόνου, υπό την προϋπόθεση ότι θα προχωρούσαν σε δραστικές μεταρρυθμίσεις, οι οποίες θα εξασφάλιζαν την πλήρη ελαστικότητα στις αγορές εργασίας, αγαθών και υπηρεσιών.
Η σύγκλιση, ωστόσο, όχι μόνο δεν υλοποιήθηκε, αλλά επιπλέον διευρύνθηκε η απόκλιση μεταξύ των κρατών-μελών. Επιπλέον, το ευρώ δεν εξελίχθηκε σε ισχυρό και σταθερό νόμισμα, σύμφωνα με τις προβλέψεις των ιδρυτών του, αλλά με συνεχείς διακυμάνσεις απέναντι στο δολάριο. Και το χειρότερο, βέβαια, σενάριο είναι η μόνιμη υποαπασχόληση και η αναιμική ανάπτυξη στην Ευρωζώνη. Με το ξέσπασμα της ελληνικής κρίσης, το 2009, συνειδητοποιήθηκε το πόσο παράλογο σχήμα ήταν αυτό της ΟΝΕ, που εξασφάλιζε κοινό νόμισμα στα κράτη-μέλη, αλλά όχι και κοινή πολιτική για την αντιμετώπιση χρέους και ελλειμμάτων τους.
Με την ελληνική κρίση έγινε, ακόμη, ξεκάθαρο ότι οικονομίες των οποίων το νόμισμα στηρίζεται από ανεξάρτητες κυβερνήσεις είναι σε θέση να διατηρούν σε μακρόχρονη βάση, τεράστια ελλείμματα και χρέη, όπως η Ιαπωνία και οι ΗΠΑ, όχι όμως και οι οικονομίες της Ευρωζώνης. Αυτή η νομισματική ψευδοκατασκευή, επάνω στην οποία κτίστηκε το ευρώ, ήταν εκ των προτέρων βέβαιο ότι θα κατέληγε στην πλήρη αθέτηση όλων των αρχικών υποσχέσεων της ΕΕ. Η καταστροφή της Ελλάδας, και σε μικρότερο βαθμό ολόκληρου του Νότου, εξηγείται από την αδυναμία του κοινού νομίσματος να εξυπηρετήσει τόσο διαφορετικά επίπεδα ανάπτυξης, και τόσο διαφορετικές διαρθρώσεις. Πρόκειται για την αδυναμία της πραγματικής οικονομίας να ακολουθήσει τη νομισματική σύγκλιση.
Μετά την καταστροφή, είναι εύκολο πια να υποστηριχθεί ότι η Ελλάδα ουδέποτε θα έπρεπε να επιδιώξει την τόσο πρόωρη, όσο και τόσο επικίνδυνη ένταξή της στο ευρώ, και ακόμη περισσότερο ουδέποτε θα έπρεπε να επιτρέψει την είσοδό της στην Ευρωζώνη με τόσο καταστρεπτικά υψηλή ισοτιμία δραχμής-ευρώ, που εκμηδένισε την ανταγωνιστικότητά της[5]. Να υπογραμμιστεί, ωστόσο, ότι το ελληνικό πρόβλημα ήταν, στην αρχή τουλάχιστον, εύκολα αντιστρέψιμο, αλλά ο πανικός των αξιωματούχων της ΕΕ και η παντελής έλλειψη στοιχειώδους προετοιμασίας τους για την αντιμετώπιση κρίσεων επιδείνωσε σοβαρά την κατάσταση.
Οι αμήχανοι, αναποτελεσματικοί και συχνά πολύ επικίνδυνοι χειρισμοί των αρμοδίων της ΕΕ, στην ελληνική κρίση, ήταν κυρίως απόρροια του τρόμου τους για το ότι η Ελλάδα, αν και τόσο μικρή, θα μπορούσε να θέσει σε κίνδυνο τη βιωσιμότητα του ευρώ. Κάτω από αυτό το πρίσμα η ΕΕ ζήτησε για πρώτη φορά τη βοήθεια του ΔΝΤ για να αντιμετωπίσει προβλήματα κράτους-μέλους της, για πρώτη φορά εκπονήθηκε πρόγραμμα δήθεν διάσωσης οικονομίας, με βάση την εσωτερική υποτίμηση, και για πρώτη φορά ένα πρόγραμμα που αναγνωρίστηκε επισήμως ως τραγικά λανθασμένο[6], εξακολούθησε ωστόσο να επιβάλλεται αναλλοίωτο, από την ΕΕ, το ΔΝΤ και την ΕΚΤ, ολοκληρώνοντας έτσι την καταστροφή της Ελλάδας, που χρησιμοποιήθηκε, εν ψυχρώ από την ΕΕ, ως πειραματόζωο.
Δεν είναι, λοιπόν, διόλου υπερβολική η διαπίστωση, ότι ένα ολόκληρο Έθνος 10 εκατομμυρίων κατοίκων θυσιάστηκε, για να μην τεθεί σε κίνδυνο το ευρώ. Ωστόσο, η απεγνωσμένη προσπάθεια παράτασης ζωής αυτού του εκ γενετής άρρωστου νομίσματος, εκτός από το ότι κατάστρεψε την Ελλάδα, καταδικάζει και ολόκληρη την Ευρώπη σε κοινωνικό και οικονομικό μαρασμό.
Β. Οι καταστροφές που προκάλεσε το ευρώ στην Ελλάδα
Η εφαρμογή των Μνημονίων επιδείνωσε όλους ανεξαιρέτως τους βασικούς οικονομικούς, κοινωνικούς και ψυχολογικούς δείκτες της Ελλάδας. Η χώρα ψυχορραγεί, όπως αναμφίβολα προκύπτει από τα δεδομένα που ακολουθούν, έτσι που η ανόρθωσή της να αποτελεί όνειρο θερινής νύκτας. Σε πρόσφατη δήλωσή του ο πρόεδρος των Ελλήνων βιομηχάνων είπε ότι θα χρειαστούν γύρω στα 100 δις ευρώ για να στηθεί και πάλι στα πόδια της η οικονομία. Αδίστακτα θα υποστηρίξω ότι θεωρώ ανεπαρκή τα 100 αυτά δις ευρώ, γιατί δυστυχώς η ελληνική οικονομία εμφανίζεται πλήρως διαλυμένη, και χρειάζεται να ξαναγεννηθεί.
1.Μακροοικονομικά δεδομένα
Πριν από την κρίση το χρέος αντιπροσώπευε περίπου 100% του τότε ΑΕΠ, και ήταν βιώσιμο, ενώ τώρα έφθασε ήδη στο 187,8% αντίστοιχα.. Δηλαδή, παρά το αποτυχημένο «κούρεμα» του χρέους, που οφείλεται στην ανεπίτρεπτη αργοπορία υλοποίησής του, πάντοτε για να μην τεθεί σε κίνδυνο το ευρώ,[7] το ποσοστό του χρέους έχει περίπου διπλασιαστεί, στο ΑΕΠ. Και συνεχίζει να σκαρφαλώνει ακάθεκτο έτσι που σε απόλυτους αριθμούς, από 324 δις ευρώ το 2014, προβλέπεται στα 337,6 για το 2016 αντίστοιχα.
Για την περίοδο 2007-2015 διαπιστώνεται δραματική και χωρίς προηγούμενο, για οικονομία σε ειρήνη, πτώση του κατά κεφαλή ΑΕΠ κατά 27,6%, που αντιστοιχεί σε 70 δις ευρώ και σε απώλεια εισοδήματος, για κάθε Έλληνα πολίτη, ίση με 6.100 ευρώ το χρόνο. Το ελληνικό κατά κεφαλή ΑΕΠ αναλογούσε στο 84,4% του αντίστοιχου Μ.Ο. των κρατών-μελών της ΕΕ, και τώρα εκτιμάται μόνο στο 53,6%[8]. 3.800.000 Έλληνες βρίσκονται στα όρια της φτώχειας. Η επίσημη ανεργία έφθασε στο 27%, ενώ η ανεπίσημη αγγίζει εφιαλτικά ύψη, αν ληφθεί υπόψη και η σημαντική υποχώρηση της πλήρους απασχόλησης προς όφελος αβέβαιων και ανασφαλών μορφών της.
Πριν από την έναρξη της κρίσης η ανεργία ήταν μόνο 7.8%. Η ιδιωτική κατανάλωση, που αποτελεί την ατμομηχανή της οικονομικής ανάπτυξης έχει δραματικά συρρικνωθεί κατά περίπου 47 δισεκατομμύρια ευρώ. Ούτε και οι φετινές γιορτές μπόρεσαν να την ανακάμψουν, αφού ο τζίρος έπεσε κατά 8% σε σχέση με τον αντίστοιχο περυσινό, και σε σύγκριση με την έναρξη της κρίσης κατά περίπου 50%. Εικόνα πανωλεθρίας εμφανίζει η επένδυση δημόσια και ιδιωτική, αφού οι επενδύσεις παγίου κεφαλαίου από 57,2 δις ευρώ πριν από την κρίση, ελαχιστοποιήθηκαν στα 18,7 δις ευρώ. Μισθοί και συντάξεις έχουν καταποντιστεί. Και στο χώρο των επιχειρήσεων η τελευταία έκθεση της Price Water House Coopers (PwC) που αφορά σε 2.824 ελληνικές επιχειρήσεις με έσοδα άνω των 10 εκατομμυρίων ευρώ, καταλήγει στο εφιαλτικό συμπέρασμα ότι το 40%, περίπου, από αυτές είναι υπερδανεισμένες, χωρίς καμιά πιθανότητα επιβίωσης. Το 2015 καταγράφεται μείωση των αγοραπωλησιών ακινήτων, κατά 20%, και υπολείπονται κατά 10% σε σύγκριση με τις αντίστοιχες του 200
7. Η οικονομική κρίση αποκτά γρήγορα και κοινωνική διάσταση. Αυξάνονται δραματικά οι αυτοκτονίες και περιορίζονται οι γεννήσεις. Από την αρχή της κρίσης ο πληθυσμός της χώρας έχει μειωθεί κατά 250.000, εξαιτίας όχι μόνο της μείωσης των γεννήσεων αλλά και της μετανάστευσης[9] .
Όπως θα ήταν αναμενόμενο, το 44% των Ελλήνων κατακλύζονται από αρνητικά συναισθήματα, όπως φόβο, ανασφάλεια, αγωνία, απογοήτευση, αγανάκτηση και θυμό[10]. Οι Έλληνες εμφανίζονται να είναι οι πιο απαισιόδοξοι στην ΕΕ, αναφορικά με το μέλλον της, αφού 7 στους 10 πιστεύουν ότι βαδίζει προς λάθος κατεύθυνση[11]. Αλλά και η υγεία των Ελλήνων με χαμηλά εισοδήματα εμφανίζει τάση επιδείνωσης, αφού το 25% αδυνατεί να εξασφαλίσει τα φάρμακα και τη θεραπεία που έχει ανάγκη[12]. 42% των ερωτηθέντων αντιμετωπίζουν χρόνια νοσήματα. Η πιο καταστρεπτική, γιατί γενικά μη αντιστρέψιμη εξέλιξη της κρίσης είναι, αναμφίβολα, η μαζική φυγή εγκεφάλων, προς αναζήτηση καλύτερης τύχης. Το κόστος αυτής της φυγής εκτιμάται στο αστρονομικό ποσό των 170 δισεκατομμυρίων ευρώ.[13]
2. Δημοσιονομικά και χρηματοπιστωτικά δεδομένα
Προκειμένου να ικανοποιηθούν οι ολοένα πιο απάνθρωπες απαιτήσεις των δανειστών, η προσφυγή σε μια πραγματική φοροκαταιγίδα κρίθηκε αναπότρεπτη, όχι μόνον από τις προηγούμενες ελληνικές κυβερνήσεις αλλά και από την παρούσα. Λησμόνησαν, ωστόσο, ότι σε περίοδο συνεχώς μειούμενων εισοδημάτων, η φορολογική αυτή φρενίτιδα καταλήγει σε αποτελέσματα διαμετρικά αντίθετα από τα επιδιωκόμενα, καθώς ολοένα μεγαλύτερο ποσοστό των φορολογουμένων βρίσκεται σε αντικειμενική αδυναμία εκπλήρωσης των υποχρεώσεών του[14], και επιπλέον ενθαρρύνεται και η φοροδιαφυγή. Εμφανίζονται, ενδεικτικά, μερικά αρνητικά αποτελέσματα, που οφείλονται στην εφαρμογή αναποτελεσματικών μέτρων:
* Την περίοδο 2010-15 επιβλήθηκαν 31 δις ευρώ φόροι, αλλά τα έσοδα υπολείπονται κατά 5 δισ. ευρώ σε σύγκριση με αυτά πριν από την έναρξη της κρίσης. Έτσι, ενώ το 2009 τα δηλωθέντα εισοδήματα φυσικών προσώπων ήταν 100,3 δις ευρώ, το 2014 δεν ήταν παρά μόνον 73 αντίστοιχα[15]. Ως συνέπεια, εξάλλου, εννέα οδυνηρών φορολογικών παρεμβάσεων το 2014, τα κρατικά έσοδα αυξήθηκαν μόνο κατά 0.08%! Και αναφορικά, με το σύνολο των φορολογικών εσόδων της χώρας, αυτά ήταν το 2009 51.266 δις ευρώ και το 2015 εκτιμάται ότι θα είναι μόνο 43.162 αντίστοιχα.
*Η εφορία παρακρατεί το 49% των μισθών, που είναι το υψηλότερο ποσοστό στις χώρες του ΟΟΣΑ. Οι φόροι, που πληρώθηκαν το 2014 έφθασαν στο, όντως, αδιανόητο ποσοστό του 53,3% των εισοδημάτων των πολιτών.
*Aπό το 2009 διαπιστώνεται αύξηση της φοροδιαφυγής (παρότι η καταπολέμησή της εμφανίζεται ως πρωταρχικός στόχος) με απώλεια 10 δις ευρώ.
* Το κράτος αδυνατεί να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις του, που υπερβαίνουν τα 5 δισ. ευρώ.
*Ο ιδιωτικός τομέας χρωστά 150 δις ευρώ στην εφορία, στα τελωνεία, στα ασφαλιστικά ταμεία και στις τράπεζες[16].
Και σε αυτόν τον κρανίου τόπο, κάποιοι αναζητούν εναγωνίως πρωτογενές πλεόνασμα, που για το 2015 αναγγέλλεται της τάξεως του 4,3 δις ευρώ.
Ό συνδυασμός των παραπάνω μέτρων και παραλείψεων είχε ως αποτέλεσμα την εξόντωση καταρχήν μισθωτών και συνταξιούχων. Στη συνέχεια οι δανειστές ακάθεκτοι προχωρούν στον αφανισμό των ιδιοκτητών ακινήτων, των αγροτών και των επαγγελματιών, αλλά και του τουρισμού[17]. Η θεομηνία έχει πλήξει τη μεσαία τάξη και συνεπώς το σύνολο των αναπτυξιακών δυνατοτήτων της χώρας.
*Και μια ματιά στην τραγωδία των καταθέσεων, που τελικά οδήγησε στα capital controls[18] .Το διαθέσιμο χρήμα εκτιμάται ότι έχει μειωθεί από 262 δις ευρώ το 2009 σε 153 τώρα. Ακόμη, η Ελλάδα έχει, ουσιαστικά, μείνει χωρίς τράπεζες. Πράγματι, αφού από την αρχή της κρίσης οι τράπεζες έχασαν 3.500 καταστήματα και 50.000 θέσεις εργασίας εντός και εκτός της χώρας, τελικά η αξία τους μηδενίστηκε, και από περίπου 215 δις ευρώ σταθμισμένο ενεργητικό, τελικά, καταληστεύτηκαν από ξένα funds, που τις άρπαξαν για το εξευτελιστικό ποσό των 750 εκατομμυρίων ευρώ. Έτσι χάθηκαν και τα 40 δισεκατομμύρια ευρώ που δανείστηκαν οι Έλληνες για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών τους.
Κάτω από αυτές τις δραματικές εξελίξεις, που δεν απηχούν ακόμη τις καταστροφικές συνέπειες του μεταναστευτικού προβλήματος[19], δύσκολα θα υπάρξει σοβαρός οικονομολόγος ή, ακόμη, απλώς ενσυνείδητος και σχετικά καλά πληροφορημένος πολίτης, που να πιστεύει στη δυνατότητα ανάκαμψης της ελληνικής οικονομίας. Και, όμως, όχι μόνον όλες οι ελληνικές κυβερνήσεις της τελευταίας εξαετίας, αλλά και οι δανειστές οραματίζονται κατά καιρούς, το τέλος της ύφεσης, την ανάπτυξη που βλέπουν να έρχεται, τους επενδυτές που συνωστίζονται, τις success stories, και άλλες φαιδρότητες!
Γ. Οι προοπτικές για το μέλλον αν παραμείνουμε εντός της Ευρωζώνης
Παρά τα συντρίμμια, που έφερε η τραγικά εσφαλμένη πολιτική των Μνημονίων, οι αρμόδιοι τολμούν να υπόσχονται ότι το μέλλον μας θα είναι καλύτερο. Δυστυχώς, όμως, θα είναι χειρότερο, και μάλιστα στο διηνεκές, αν παραμείνουμε δέσμιοι των Μνημονίων. Ιδού μερικά συντριπτικά στοιχεία που αφορούν το μέλλον, από τις προβλέψεις της παγκόσμιας έκθεσης του 2015 της εταιρίας PROGNOS ΑG[20]. Σύμφωνα με αυτές, και με την υπόθεση ότι η Ελλάδα θα παραμείνει στην Ευρωζώνη, το χρέος στο ΑΕΠ, αναμένεται να αναρριχηθεί στο 245% του ΑΕΠ το 2022, ενώ παράλληλα και μέχρι το 2020 η οικονομία θα συρρικνώνεται με ετήσιο ρυθμό 0,8%. Να υπενθυμίσω ότι και για το 2015, οι αισιόδοξες προβλέψεις ότι δήθεν η ύφεση θα ήταν μηδενική, έπεσαν για ακόμη μια φορά έξω, αφού το έτος έκλεισε με 0.7% ύφεση.
Υπολογίζεται, εξάλλου ότι η ανεργία θα χρειασθεί 25 χρόνια για να πέσει κάτω από το 10% του ενεργού πληθυσμού και μόνο το 2034 η Ελλάδα θα επιστρέψει στο επίπεδο που βρισκόταν πριν από την κρίση (2009). Για το 2016 προβλέπεται, ακόμη, συνέχιση της πτώσης των εσόδων του Κράτους, κυρίως από την άμεση φορολογία, αλλά και πτώση δραματική των εσόδων κοινωνικής ασφάλισης που θα περιοριστούν στα 19 δισεκατομμύρια ευρώ από 26 που ήταν αντίστοιχα πριν από την κρίση. Ήδη, δεκάδες πολίτες, που έπρεπε να είναι στην εντατική, δεν μπορούν να εξασφαλίσουν κρεβάτι στα νοσοκομεία. Για το 2016 αναμένεται περαιτέρω πτώση του κατά κεφαλή εισοδήματος, που θα φθάσει συνολικά στο 30%, και η επίσημη ανεργία θα ανέλθει σε 30% επίσης. Σε πείσμα της αφανισμένης οικονομίας μας, οι δανειστές απαιτούν μέχρι το 2018, επιπλέον 9 δις ευρώ. Τέλος, συχνά, ακούμε διαβεβαιώσεις κυβερνητικών της μορφής, ότι «αξίζει να υποστούμε και αυτήν την τελευταία θυσία, για να βγούμε από την επιτήρηση». Πρόκειται για εντελώς παραπειστικές εξαγγελίες, εφόσον στην πραγματικότητα θα είμαστε, αναγκαστικά, υπό επιτήρηση ώσπου να αποπληρώσουμε το 75% του χρέους. Η Ελλάδα είναι, δυστυχώς, και χωρίς την παραμικρή αμφιβολία, τελειωμένη αν παραμείνει στη φαρμακερή αγκαλιά της Ευρωζώνης.
Μέρος ΙΙ. Ανασυγκρότηση της Ελλάδας με τη βοήθεια μιας νέας δραχμής
Η εμφανής αδυναμία σταθεροποίησης και ανάπτυξης της ελληνικής οικονομίας, στο κρίσιμο διάστημα της εφαρμογής των Μνημονίων, ουδόλως οφείλεται στην άρνηση ή στην αργοπορία της χώρας να προχωρήσει σε μεταρρυθμίσεις ή, ακόμη, στην αδυναμία των Ελλήνων να εφαρμόσουν σωστά ένα «πολύ καλό πρόγραμμα», όπως κατεπανάληψη ισχυρίζεται ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών. Η ερμηνεία αυτή απλώς προσπαθεί να αποκρύψει το γεγονός ότι από την αρχή της ελληνικής κρίσης, ο στόχος των προγραμμάτων για την Ελλάδα, ουδέποτε είχε ως επίκεντρο τη σωτηρία της. Οι συνεχείς, εξάλλου, εκβιασμοί για την ανάγκη μεταρρυθμίσεων, που δήθεν πρέπει να υλοποιηθούν πριν από την οποιαδήποτε συζήτηση ρύθμισης του χρέους, ενισχύει την αμέσως παραπάνω διαπίστωση. Και τούτο επειδή οι μεταρρυθμίσεις που απαιτούν οι εταίροι μας (αν εξαιρεθεί η πράγματι αναγκαία αναμόρφωση του ασφαλιστικού, που ωστόσο δεν αποτελεί ελληνική ιδιαιτερότητα) συνίστανται:
* Στην, χωρίς προηγούμενη μελέτη, δραστική μείωση του δημόσιου τομέα, παρότι το μέγεθος του δεν υπερβαίνει τον αντίστοιχο ΜΟ των κρατών-μελών της ΕΕ. Το εσπευσμένο αυτό μέτρο αποδεικνύει την πλήρη αδιαφορία των εταίρων/δανειστών για την αναζήτηση και εξεύρεση εκείνων των ποιοτικών κριτηρίων που θα μπορούσαν, πράγματι, να βελτιώσουν την αποτελεσματικότητα του ελληνικού δημοσίου τομέα. Αντιθέτως, η επιβολή επικίνδυνων ποσοτικών μέτρων, καθιστά προβληματική την ομαλή του λειτουργία εξαιτίας της ανεξέλεγκτης μείωσης του προσωπικού του.
* Στη σταδιακή κατάργηση του συνόλου των εργασιακών δικαιωμάτων, που μετάτρεψε την αγορά εργασίας σε πραγματική ζούγκλα.
*Το χειρότερο, όμως, είναι ότι κάτω από την ετικέτα των μεταρρυθμίσεων, διενεργείται με συνοπτικές διαδικασίες, η οδυνηρή, για την Ελλάδα και το μέλλον της, εκποίηση του συνόλου της δημόσιας περιουσίας της.
Δηλαδή, οι αρμόδιοι της ΕΕ απαιτούν από την Ελλάδα την εφαρμογή μέτρων, τα οποία επιτείνουν το αδιέξοδό της, Πρόκειται για το ότι:
Α. Οι εταίροι/δανειστές καταδικάζουν την Ελλάδα σε μόνιμη ύφεση
Η ανυπέρβλητη δυσκολία, που καθιστά μη βιώσιμο το ελληνικό χρέος, δεν είναι τόσο το ύψος του (σε απόλυτους, αλλά και σε σχετικούς αριθμούς), όσο η καταδίκη της χώρας σε συνεχή ύφεση. Με τις συνθήκες αυτές, έστω και αν υποτεθεί ότι το επιτόκιο μηδενίζεται, το χρέος και πάλι δεν θα ήταν δυνατόν να αντιμετωπιστεί, εφόσον χρόνο με το χρόνο το ΑΕΠ καταγράφει σωρευτική πτώση. Ακριβώς αυτό συμβαίνει με το ελληνικό ΑΕΠ, που μειώνεται συνεχώς, στο διάστημα των έξη τελευταίων ετών, με αποτέλεσμα το χρέος να αναρριχάται. Η ΕΕ, ωστόσο, δεν φαίνεται να προβληματίζεται από την αδιέξοδη αυτή κατάσταση της Ελλάδας, αλλά αντιθέτως συνεχίζει να της επιβάλλει την εφαρμογή εντελώς αναποτελεσματικών μέτρων, για την περίπτωσή της, μέτρων δηλαδή που αποκλείουν την οικονομική της ανόρθωση, όχι μόνον σε βραχυχρόνια, αλλά και σε μακροχρόνια βάση, εφόσον διαβρώνουν την παραγωγική της βάση και θέτουν σε χειμερία νάρκη το σύνολο των αναπτυξιακών της ροπών.
Αυτές οι επιλογές οδηγούν στο συμπέρασμα ότι το κύριο μέλημά της ΕΕ δεν είναι η παροχή βοήθειας στο κράτος-μέλος της, ώστε να εξασφαλίσει, σε βάθος χρόνου την αποπληρωμή του χρέους, μέσω της ανάπτυξης της οικονομίας. Συμπέρασμα, πράγματι, παράδοξο, που όμως δικαιολογείται απολύτως από τον, επί έξη και πλέον χρόνια, τρόπο αντιμετώπισης του ελληνικού προβλήματος από την ΕΕ που συνοψίζεται με την ακόλουθη διαπίστωση: «Τα ευρωπαϊκά προγράμματα που δήθεν στοχεύουν στη σταθεροποίηση της ελληνικής οικονομίας είναι σαφώς αντιαναπτυξιακά». Και παρότι αναγνωρίστηκε, από πολλές πλευρές, η εσφαλμένη τους βάση, όχι μόνον δεν αντικαθίστανται από άλλα, αλλά και διαχρονικά πολλαπλασιάζουν και εντατικοποιούν τα υφεσιακά τους μέτρα. Πώς εξηγείται η τόσο παράδοξη αυτή συμπεριφορά της ΕΕ;
1. Η ΕΕ θυσιάζει την Ελλάδα για να σωθεί το ευρώ
Το διευθυντήριο της ΕΕ, παρότι δεν το ομολογεί, έχει ωστόσο πειστεί ότι το ευρώ κινδυνεύει από την Ελλάδα, διότι τυχόν επίσημη πτώχευσή της και, συνεπώς, έξοδός της από την Ευρωζώνη είναι πολύ πιθανόν ότι θα συμπαρασύρει και άλλες οικονομίες του ευρωπαϊκού Νότου, που δεν έπαυσαν να αντιμετωπίζουν σοβαρές δυσκολίες, παρά τις παραπειστικές δηλώσεις της ΕΕ ότι «τα κατάφεραν».
Η ΕΕ, συνεπώς, φρόντισε να επιλέξει πολιτική που να διαφυλάσσει, στο μέτρο του δυνατού, το ευρώ, έστω και αν αυτή θα ήταν καταστρεπτική για την Ελλάδα. Η πολιτική αυτή αποκλείει την αναπτυξιακή διάσταση, όχι βέβαια μόνο για την ελληνική περίπτωση, αλλά για το σύνολο των κρατών-μελών, που υποχρεούνται να εφαρμόζουν τους ανελαστικούς όρους του Συμφώνου Σταθερότητας, και ειδικότερα τον όρο περί πληθωρισμού, που δεν επιτρέπεται να υπερβεί το 2%. Ο όρος αυτός κρίθηκε απαραίτητος, από τους πρωτεργάτες του ευρώ, για να εξασφαλίσει την σταθερότητα των τιμών, στο εσωτερικό των οικονομιών των κρατών-μελών, και μέσω αυτής, όπως πίστευαν, θα εξασφαλιζόταν και η σταθερότητα και αξιοπιστία του ευρώ, που όμως δεν υλοποιήθηκε.
Η ερμηνεία αυτή, εξάλλου, εξηγεί και το καταρχήν παράδοξο της μετάλλαξης, της λιτότητας, που από τη φύση της είναι βραχυχρονια, σε πολιτική μόνιμη και μη αντιστρέψιμη. Η αέναη αυτή λιτότητα ευθύνεται για τους αναιμικούς ρυθμούς ανάπτυξης του συνόλου των κρατών-μελών της ΕΕ, για την υψηλή ανεργία και για τη διεύρυνση των ανισοτήτων κατανομής του εισοδήματος. Και, ακριβώς, επειδή η ανάπτυξη είναι τόσο ασθενική στην Ευρωζώνη, το χρέος ανέρχεται διαχρονικά, σε πείσμα της εφαρμοζόμενης λιτότητας. Είναι βέβαια ξεκάθαρο ότιι ο αποκλεισμός ταχύρρυθμης ανάπτυξης είναι πολύ επικίνδυνος για την περίπτωση της Ελλάδας, που μόνο χάρη σε αυτήν θα ήταν δυνατόν να ορθοποδήσει και σε βάθος χρόνου να αποπληρώσει το χρέος της.
Η επιλογή αυτή της ΕΕ, που απέκλεισε, από την τόσο βεβαρημένη ελληνική περίπτωση, το δικαίωμα διάσωσης με τη βοήθεια της ανάπτυξης, ήταν απαραίτητο να συγκαλυφτεί. Υιοθετήθηκε, γι’ αυτό, από την αρχή της κρίσης, το δόγμα του shock[21] ως η καλύτερη δυνατή λύση, και εφαρμόστηκε με ιδιαίτερη επιτυχία.Το ζητούμενο ήταν, να πειστεί η Ελλάδα ότι είναι η ίδια υπεύθυνη για όλα όσα της συμβαίνουν. Και, όπως αποδείχθηκε δεν ήταν ιδιαίτερα δύσκολο. Η λογική αλληλουχία είναι η τυφλή αποδοχή σημαντικού ποσοστού του ελληνικού λαού ότι τα Μνημόνια αποβλέπουν στη σωτηρία της Ελλάδας.
1α ) Η ΕΕ παρέχει δάνεια στην Ελλάδα έναντι απάνθρωπων ανταλλαγμάτων
Προκειμένου να αποφευχθεί η επίσημη χρεοκοπία της Ελλάδας, (παρότι η πραγματική ήταν γεγονός από τη στιγμή που δεν μπορούσε πια να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις της), η ΕΕ και το ΔΝΤ τής παρέχουν αφειδώς δάνεια. Οι ευρωπαϊκοί λαοί είναι πεπεισμένοι ότι δήθεν χάρη σε αυτά τα δάνεια «οι Έλληνες καλοπερνούν». Η πραγματικότητα, όμως, είναι εντελώς διαφορετική και περιγράφεται πιστά από τον Μάσιμο ντ’Αλέμα σε συνέντευξή του στο Rai News 24: «Δώσαμε στην Ελλάδα 250 δις ευρώ, αλλά όχι για τις συντάξεις των Ελλήνων, αλλά για να πληρωθούν οι τόκοι στις τράπεζες» είπε χαρακτηριστικά ο Mάσιμο ντ’Αλέμα,[22] Εξάλλου, πριν τη χορήγηση κάθε δόσης δανείων προηγείται η «αξιολόγηση», που ελέγχει αν στον χρόνο που μεσολαβεί, ανάμεσα σε δύο δάνεια, η εξαθλίωση του λαού έφθασε πράγματι στα άκρα, ή υπάρχουν ακόμη περιθώρια πίεσης. Ανείπωτης έκτασης και μορφής εκβιασμοί, οι συνέπειες των οποίων μετέτρεψαν την Ελλάδα σε τριτοκοσμική χώρα, και στους οποίους τελικά, μετά από επώδυνες αλλά ουσιαστικά οιονεί διαπραγματεύσεις, υποκύπτουν όλες οι κυβερνήσεις των τελευταίων έξη ετών, ανεξαρτήτως αν δηλώνουν δεξιές ή αριστερές,. Και υποκύπτουν, αποκλειστικά και μόνον επειδή η τρόικα/ κουαρτέτο κραδαίνει, ως υπέρτατη απειλή, σε περίπτωση μη συμμόρφωσης, το Grexit.
1β) Συστηματική τρομοκράτηση εναντίον της μετάβασης στη δραχμή
Ακριβώς επειδή οι εταίροι μας πανικοβάλλονται με την πιθανότητα επιστροφής της Ελλάδας στο εθνικό της νόμισμα, επέλεξαν μεθοδεύσεις τρομοκράτησής της, ώστε να αποκλειστεί αυτή η επιστροφή. Το Grexit επιλέχθηκε ως ο Αρμαγεδδών, που χρησιμοποιείται ευρέως, από το διευθυντήριο της ΕΕ, εναντίιον της Ελλάδας, χωρίς πολλές αναλύσεις για το τι θα της συμβεί αν τολμήσει, αλλά πάντως μη αφήνοντας αμφιβολίες για το ότι η επιστροφή σε μια νέα δραχμή ισοδυναμεί με κόλαση επί της Γης. Παράλληλα, κυβέρνηση και αντιπολίτευση συμφωνούν απολύτως ότι η τυχόν επιστροφή στο εθνικό της νόμισμα θα σήμαινε καταστροφή για την Ελλάδα. Εξάλλου, η όποιας μορφής αναφορά στην πιθανότητα επανόδου σε μια νέα δραχμή έχει εξελιχθεί σε απαγορευμένη συζήτηση. Όσοι, παρά ταύτα, τολμήσουν να θίξουν το θέμα, αντιμετωπίζονται από τις ελληνικές αρχές των τελευταίων ετών, ως «εχθροί του Έθνους», ως μέλη «συμμορίας της δραχμής», ως «άτομα που αναμένουν να πλουτίσουν από χρήματα που εσκεμμένως έβγαλαν στο εξωτερικό», με απώτερο σκοπό να τα επαναφέρουν στην Ελλάδα για να…θησαυρίσουν[23]. Συνοπτικά, δηλαδή, η επάνοδος στη δραχμή εμφανίζεται ως το τέλος του κόσμου.
Εξαιτίας αυτών των απαράδεκτων μεθοδεύσεων, στις οποίες τα ΜΜΕ έχουν αποφασιστική συμβολή, αποκλείστηκε η μοναδική οδός που θα έθετε πιθανότατα τέρμα στην, χωρίς τέλος, και χωρίς όρια, τραγωδία του ελληνικού λαού.
Β. Γιατί μόνο η επιστροφή σε μια νέα δραχμή μπορεί να σώσει την Ελλάδα
Αν, η δημιουργία του κοινού ευρωπαϊκού νομίσματος αναγνωρίζεται γενικώς πια, ως λάθος, για ολόκληρη την Ευρώπη, οι συνέπειες αυτού του λάθους για την Ελλάδα είναι πολλαπλάσιες. Και διότι η ελληνική οικονομία ήταν ο ασθενέστερος κρίκος, ανάμεσα στις οικονομίες-μέλη της Ευρωζώνης, και γιατί η ισοτιμία δραχμής-ευρώ καθορίστηκε σε πολύ υψηλό επίπεδο, καταστρέφοντας την ανταγωνιστικότητά της, αλλά και γιατί η ανεπαρκής ανάπτυξή της είχε μεγαλύτερη ανάγκη από ταχύρρυθμη πρόοδο και λιγότερο από νομισματική σταθερότητα
1α) Παραμένοντας στο ευρώ δεν υπάρχει μέλλον για την Ελλάδα
.Η Ελλάδα, εκτός και αν στο μεταξύ συμβούν απρόβλεπτες εξελίξεις, που προς το παρόν θεωρούνται εκτός πραγματικότητας, ή είναι αμφίβολες, όπως ριζική αλλαγή ευρωπαϊκής μακροοικονομικής πολιτικής,, δρακόντεια μείωση του ελληνικού χρέους, διάλυση της Ευρωζώνης ή Brexit, δεν έχει ελπίδα επιβίωσης, ως ελεύθερο και κυρίαρχο κράτος, αλλά όσο και αν φαίνεται λαϊκίστική η διαπίστωση, θα υπάρξει ως αποικία χρέους. Συνεπώς, όλοι όσοι τρομάζουν και αντιδρούν έντονα στην ιδέα της επανόδου στο εθνικό μας νόμισμα, και είναι πολλοί, είναι απαραίτητο να ξεκαθαρίσουν με τον εαυτό τους, αν δέχονται για τους ίδιους και τους απογόνους τους αυτήν την πραγματικότητα. Η απάντηση, εικάζω, των περισσοτέρων θα είναι, «μα αν υπάρξει ανάπτυξη, η κατάσταση δεν θα είναι και τόσο απελπιστική». Ακριβώς, η Ελλάδα, πριν από οτιδήποτε άλλο, έχει ανάγκη από ανάπτυξη. Και στο σημείο αυτό προφανώς όσοι αντιδρούν εναντίον της πιθανότητας μιας νέας δραχμής, βασίζονται στην υπόθεση μελλοντικής ανάπτυξης, εντός της Ευρωζώνης, ικανής να βελτιώσει την τύχη της χώρας μας.
Δυστυχώς, αν και η προσδοκία αυτή ενθαρρύνεται και από τις εκάστοτε ελληνικές κυβερνήαεις, αλλά και από τους εταίρους μας, πρόκειται για καθαρή ουτοπία. Να υπενθυμίσω ότι η παραμονή της Ελλάδας στην Ευρωζώνη επανάφερε το ΑΕΠ της στα επίπεδα του 2001. Για να μπορέσει, συνεπώς, η Ελλάδα να ορθοποδήσει απαιτείται ανάπτυξη, συνεχής επί τουλάχιστον δεκαετία, της τάξης του 4-4,5% ετησίως, που να διοχετεύεται σε συντριπτικά υψηλό ποσοστό της, κυρίως, σε παραγωγικές επενδύσεις, ώστε να είναι δυνατή, σε βάθος χρόνου, η αποπληρωμή του χρέους. Κάνουν, λοιπόν, σοβαρότατο λάθος (αν, βέβαια, πρόκειται περί λάθους, που είναι δύσκολα πιστευτό) όσοι υποστηρίζουν ότι με τα Μνημόνια και με την στραγγαλιστική ρευστότητα, που μας εξασφαλίζει η Ευρωζώνη, θα είναι δυνατή η ταχύρρυθμη ανάπτυξη, η μόνη που μπορεί να εγγυηθεί την επιβίωσή μας, σε πλήρη αντίθεση με τα αμφιβόλου ύψους και προέλευσης πρωτογενή πλεονάσματα[24]. Η ταχύρρυθμη ανάπτυξη, που χρειάζεται η Ελλάδα, απαιτεί άφθονη ρευστότητα, σε όρια ελεγχόμενου πληθωρισμού.
Το συχνότερο επιχείρημα που κυκλοφορεί από όσους αμφισβητούν τις δυνατότητες, που θα πρόσφερε στην Ελλάδα, μια νέα δραχμή διατυπώνεται με τη μορφή ερώτησης » μα τι περισσότερο θα κάνει η δραχμή που δεν το κατορθώνει το ευρώ»; Είναι, φυσικά, τραγικά, αφελής αυτή η άποψη. «Όχι μόνο επειδή το ευρώ είναι δανειζόμενο χρήμα, που μας δίνεται με το σταγονόμετρο, και συνεπώς δεν μπορεί να στηρίξει τις αναπτυξιακές ανάγκες μιας καταστραμμένης οικονομίας. Όχι μόνο επειδή η ΕΚΤ μπορεί να διακόψει την παροχή του όποτε και για οποιαδήποτε αιτία το αποφασίσει, προκαλώντας μας ασφυξία, όπως το βιώσαμε και το βιώνουμε. Αλλά, και επειδή το χρήμα, εκτός από το ότι είναι μέτρο αξίας, μέσο ανταλλαγής και μέσο εξόφλησης υποχρεώσεων, αποτελεί επιπλέον και ισχυρότατο μέσο κατεύθυνσης της οικονομίας. Η σπουδαιότητα του χρήματος έγκειται στο γεγονός ότι από την ποσότητά του εξαρτάται η ένταση της οικονομικής δραστηριότητας, ο ρυθμός ανάπτυξης, ο τρόπος κατανομής του εισοδήματος και ο όγκος της απασχόλησης. Είναι, συνεπώς, σαφές ότι η ισχύς ανήκει σε αυτούς που δημιουργούν το χρήμα και σε αυτούς που το ελέγχουν. Το χρήμα είναι δύναμις. Και αναφέρω τη σχετική ρήση του M.A. Rothschild׃ «Αφήστε με ελεύθερο να εκδίδω και να ελέγχω τα χρήματα ενός έθνους και δεν με ενδιαφέρει ποιού». Από τις απεριόριστες αυτές δυνατότητες του χρήματος έχει δραματική ανάγκη η ρημαγμένη ελληνική οικονομία, για να αρχίσει σχεδόν από το μηδέν την ανασυγκρότηση της παραγωγικής της βάσης, για να αναγεννήσει το διαλυμένο κράτος Πρόνοιας, για να περιορίσει τις χωρίς προηγούμενο ανισότητες κατανομής της, για να επικεντρωθεί στις μεταρρυθμίσεις από τις οποίες έχει πράγματι ανάγκη και όχι σε αυτές που συνίστανται στο ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας, και στη δημιουργία συνθηκών ζούγκλας στην αγορά εργασίας, για να αποκτήσουν και πάλι οι Έλληνες αυτοεκτίμηση και αξιοπρέπεια, για να ξαναγίνουν κυρίαρχοι της χώρας τους. Και, τελικά, για να πληρώσουν το χρέος τους, μέσω της ανάπτυξης και όχι της συρρίκνωσης της οικονομίας, όταν βέβαια το χρέος πάψει να είναι λερναία Υδρα, και όταν αυτό συμψηφιστεί με τα χρέη των Γερμανών από το κατοχικό δάνειο και από τις καταστροφές της κατοχής.
Με την επάνοδο στο εθνικό μας νόμισμα επιδιώκεται, λοιπόν, πριν και πάνω από όλα, ταχύρρυθμη ανάπτυξη. Πολλοί από όσους διαφωνούν με την πρόταση επιστροφής σε νέα δραχμή υποστηρίζουν ότι αυτή δεν μπορεί να επιτύχει με καταστραμμένο τον παραγωγικό μας ιστό, αλλά αντιθέτως θα πρέπει προηγουμένως να μεριμνήσουμε για την ανασυγκρότησή του και μόνο στη συνέχεια να γίνει σκέψη περί επανόδου στο εθνικό μας νόμισμα. Αυτή η πρόταση στερείται, κατά την κρίση μου, ορθολογικής σκέψης. Πρώτον, ακριβώς επειδή με το ευρώ και τη μακροοικονομική ευρωπαϊκή πολιτική αποκλείεται η ταχύρρυθμη ανάπτυξη από την οποία έχει ανάγκη η ελληνική οικονομία. Δεύτερον, επειδή η προσπάθεια εφαρμογής του 3ου και πιο οδυνηρού, σε σχέση με τα δύο προηγούμενα, Μνημονίου θα εξαφανίσει και τις τελευταίες, εξαιρετικά αμυδρές είναι αλήθεια, ελπίδες οικονομικής ανόρθωσης, καθιστώντας μη αντιστρέψιμη την ελληνική οικονομία, για δεκαετίες. Και τέλος τρίτον επειδή, στο μεταξύ, θα έχει ξεπουληθεί η Ελλάδα και δεν θα υπάρχει, συνεπώς, «εθνικός χώρος για ανάπτυξη».
Είναι θέμα ζωής και θανάτου να συνειδητοποιηθεί ευρύτερα ότι η ελληνική οικονομία[25], όπως άλλωστε προκύπτει και από την ανάλυση που προηγείται, δεν προσφέρει, στην κατάσταση που βρίσκεται, την πολυτέλεια επιλογών. Αντιθέτως, η Ελλάδα οφείλει να συμβιβαστεί με τη δραματική πραγματικότητα, που εξισώνει τη συνέχιση παραμονής της στην Ευρωζώνη και στα Μνημόνια με ολοκληρωτική καταστροφή. Η νέα δραχμή εμφανίζεται αυτή τη στιγμή, ως η μοναδική ορατή λύση για την Ελλάδα. Με πολλές, ασφαλώς, αμφιβολίες για την έκβαση της μετάβασης, με σοβαρούς και δικαιολογημένους φόβους για τους κινδύνους που περικλείει αυτό το εγχείρημα[26], αλλά και με βάσιμες ελπίδες για οριστική έξοδο από την κρίση. Για το τεχνικό μέρος, αν μπορεί έτσι να λεχθεί η λεπτομερής, κατά το δυνατόν, καταγραφή των διαδοχικών ενεργειών, κατά την πορεία της μετάβασης σε εθνικό νόμισμα, αναφέρονται και αναλύονται ήδη σε αρκετά βιβλία και άρθρα. Παρότι έχω τη γνώμη ότι οι λεπτομέρειες της δύσκολης αυτής επιχείρησης θα αποφασιστούν τελεσίδικα, κατά την περίοδο της υλοποίησης της , έτσι ώστε αυτές να προσδιοριστούν, λμβάνοντας υπόψη το περιβάλλον, ελληνικό, ευρωπαϊκό και παγκόσμιο εκείνης της στιγμής, ωστόσο πιστεύω ότι θα βοηθούσαν αποφασιστικά, οι σχετικές υποδείξεις του καθηγητή Gérard Lafay, όπως αυτές καταγράφονται σε διάφορα άρθρα του[27].
2β) Οι βασικές κατευθύνσεις κατά και μετά τη μετάβαση στη νέα δραχμή[28]
Εντελώς, ενδεικτικά, αναφέρω στη συνέχεια, με τηλεγραφικό τρόπο, τις κατευθυντήριες γραμμές, που πιστεύω ότι θα πρέπει να περιλάβει το εγχείρημα της μετάβασης σε εθνικό νόμισμα:
*Να καταγγείλει, αρχίζοντας, από τα Μνημόνια και τη δανειακή σύμβαση, και προχωρώντας και σε στάση εξωτερικών πληρωμών. Δυστυχώς, προς το παρόν, η ενέργεια αυτή φαντάζει ως απλή «άσκηση επί χάρτου», εφόσον η παρούσα κυβέρνηση, ακριβώς όπως και όλες οι προηγούμενες της εξαετίας, υπέγραψε καταδικαστικές αποφάσεις, εναντίον της Ελλάδας, τις οποίες και πασκίζει να εφαρμόζει, δολοφονώντας το λαό. Ελπίζεται, ωστόσο, ότι θα υπάρξει, σύντομα, φως στο σκοτάδι. Ίσως, επειδή, εικάζεται ότι η εξαθλίωση, στην Ελλάδα, άγγιξε στα όριά της, ίσως επειδή τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η ΕΕ παίρνουν πια εκρηκτική μορφή [29], ίσως επειδή άρχισαν να ακούγονται ευθαρσώς, από επίσημα χείλη, κάποιες θλιβερές αλήθειες, για τον επικίνδυνο ρόλο της ΕΕ[30], ίσως ακόμη επειδή άρχισε να συνειδητοποιείται το γεγονός ότι οι εταίροι μας είναι περισσότερο φοβισμένοι από μας, για την πιθανότητα εξόδου μας από την Ευρωζώνη.[31]
*Να προετοιμαστεί για μακροχρόνιους δικαστικούς αγώνες, στη διάρκεια των οποίων να απαιτήσει συμψηφισμό με τις γερμανικές οφειλές[32] προς την Ελλάδα και αφαίρεση του επαχθούς τμήματος του χρέους από τις υποχρεώσεις μας[33].
*Ταυτόχρονα η Ελλάδα, χωρίς απώλεια χρόνου, να καταρτίσει επιθετικό αναπτυξιακό πρόγραμμα, που θα της εξασφαλίζει το δικαίωμα επιβίωσης ως ανεξάρτητο και κυρίαρχο κράτος, και του οποίου οι επιγραφές των κεφαλαίων θα είναι:
*Επεκτατική νομισματική πολιτική, με ανοχή ενός ελεγχόμενου (κατά το δυνατόν) πληθωρισμού.
* Προσπάθεια εξασφάλισης αναπτυξιακού δανείου, για να περιοριστούν οι θυσίες του ελληνικού λαού[34] *Γενναία ανακατανομή των εισοδημάτων υπέρ των οικονομικά ασθενέστερων και των ανέργων, δεδομένου ότι η ανισοκατανομή έφθασε σε τόσο δυσθεώρητα ύψη, ώστε να αποκλείει την ομαλή λειτουργία της οικονομίας. Εντελώς ενδεικτικά αναφέρω ότι το 2009, η σχέση εισοδημάτων ιδιοκτησίας προς εισοδήματα εργασίας έφθασε να είναι στην Ελλάδα 0,43, έναντι 0,25 στην ΕΕ-15[35]. Με την ανακατανομή προς αυτή την κατεύθυνση θα ενισχυθεί η ζήτηση, προετοιμάζοντας διαδοχικά ανώτερα σημεία ισορροπίας.
*Ισχυρή κρατική παρουσία για τη διενέργεια σημαντικών δημοσίων επενδύσεων, που θα ενθαρρύνουν τις ιδιωτικές.
*Συγκεκριμενοποίηση του τι εννοούμε με «μεταρρυθμίσεις», και καταγραφή αυτών που θα κριθούν απαραίτητες για την ειδική διάρθρωση και το στάδιο ανάπτυξης της ελληνικής οικονομίας.[36]
*Επανασχεδιασμός, ενίσχυση και καταγραφή των ιδιαίτερων αναγκών του κράτους Πρόνοιας , που έχει δεινοπαθήσει τα τελευταία χρόνια εξαιτίας της λιτότητας, των Μνημονίων και των ιδεολογικών εμμονών.
*Συντονισμένες προσπάθειες για την αναγέννηση της παραδοσιακής γεωργικής μας παραγωγής, που έχει επικίνδυνα υποχωρήσει, κυρίως εξαιτίας της εφαρμογής των προγραμμάτων της ΚΑΠ και της παγκοσμιοποίησης, και που η άμεση αύξησή της κρίνεται απολύτως απαραίτητη για την ενίσχυση του βαθμού αυτάρκειας κατά την πρώτη περίοδο μετά την έξοδο από την Ευρωζώνη.
*Καταγραφή των βιομηχανικών και βιοτεχνικών δραστηριοτήτων, που υπόσχονται κάποιο μέλλον, και κρατική ενίσχυσή τους, στην αρχή.
* Προσπάθεια περιορισμού της φοροδιαφυγής, με μέτρα τα οποία να λαμβάνουν υπόψη τη βασική ελληνική ιδιαιτερότητα που την καθιστά εξαιρετικά επιρρεπή στην απόκρυψη εισοδημάτων, το γεγονός δηλαδή ότι η Ελλάδα έχει ακόμη αυτοαπασχολούμενους σε ποσοστό υπερδιπλάσι, στη συνολική της απασχόληση, σε σύγκριση με τον αντίστοιχο ΜΟ των οικονομιών της ΕΕ[37] * Τέλος, θα απαιτηθεί ασφαλώς και κάποιος έλεγχος στις εισαγωγές, για την εξοικονόμηση συναλλάγματος, για την εισαγωγή βασικών προϊόντων, αλλά και για να ορθοποδήσει η εθνική μας παραγωγή.