ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ.

Οι αγώνες των χαμηλών στρωμάτων επάγονται και την καθιέρωση των «Κοινωνικών Δικαιωμάτων». Οι κλυδωνισμοί ανάμεσα στις πτυχώσεις της κοινωνικής διαστρωμάτωσης υποχρέωσαν τους κυβερνώντες σε παροχή υπηρεσιών. Ενώ ωστόσο κανένα ατομικό δικαίωμα δεν μπορεί να εκπληρωθεί χωρίς να διασφαλίζεται πάνω σε ευρύτερη κρηπίδα προκαταρκτικής προέγκρισης, τα «Κοινωνικά Δικαιώματα» δεν προσκομίζουν αγώγιμο αίτημα για την απόλαυσή τους. Αρκεί να κατανοήσουμε την αλληλοεξάρτηση πολιτικών-ατομικών-κοινωνικών ελευθεριών ως συνιστώσες μίας κοινής συνισταμένης.

Στις 28 Ιουνίου 1919 υπογράφεται η Συνθήκη των Βερσαλλιών στην «αίθουσα των κατόπτρων» προς προστασία των μειονοτήτων, η οποία ωστόσο δεν στάθηκε ικανή να διασφαλίζει την εφαρμογή της ελλείψει ενός διεθνούς οργάνου, το οποίο θα την επιλαμβανόταν. Κατ’ επέκταση η προστασία κατέληξε σε επικυριαρχία των Κρατών προς τις διάφορες μειονότητες και ειδικότερα κατά τη διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, όπου η στρατολόγηση πολιτών από μειονοτικές φυλές κρινόταν απαραίτητη.

Πιο δυσδιάκριτη γίνεται η διαφορετικότητα όσον αφορά στων ανθρώπων τις πεποιθήσεις, των οποίων η προστασία αποσκοπεί στην διατήρηση του ειρηνικού χαρακτήρα των σύγχρονων κοινωνιών.

Όταν η Δικαιοσύνη παύει να ιχνηλατείται σε ηθικό πλαίσιο φιλοσοφίας, η συνάφεια των επιχειρημάτων της περιορίζεται αντλώντας καρπούς απ’ τις Οικονομικές-Πολιτικές Επιστήμες με τρόπο μονοσήμαντο.

Όταν οι κοινωνικοί αγώνες ενδύονται κομματική ή συντεχνιακή ταυτότητα, η εγκαθίδρυση της Δικαιοσύνης επικεντρώνεται στον τυπικό-θεσμικό της ρόλο εγείροντας ωστόσο το πρόβλημα της ακριβοδικίας, η οποία εκλείπει αφού επιχειρείται περιθωριοποίηση του πλουραλισμού.

Το Δίκαιο γενικότερα συνιστά έναν όρο ανά τους αιώνες μετεξελισσόμενο, αφού διαφοροποιεί την ιδεολογικοποίησή του σύμφωνα με το πολιτικό-κοινωνικό-πολιτισμικό-οικονομικό υπόβαθρό της αντίληψης των λαών.

Η βιβλική θεώρηση του Ανθρώπου υπό τον γνώμονα των Θρησκειών - Η εκκοσμικευμένη μονοπώληση των πηγών υπό το πρίσμα των πολιτιστικών διεκδικήσεων - Η ενιαία αστική καταγωγή του δικαιώματος με τον καθαρά ατομικό χαρακτήρα του υπό τον μανδύα της Γαλλικής Επαναστάσεως…

Για να φτάσουμε στο λυκαυγές του 21ου αιώνα στην πλήρη νόθευση, εφ’ όσον τη σκιαγράφηση τόσο του Δικαίου όσο και του Δικαιώματος αναλαμβάνει το Κράτος ως φορέας Εξουσίας. Το Φυσικό Δίκαιο υπό την έννοια της νομοτελειακής εντελέχειας αντικαθίσταται απ’ το «ανθρώπινο δικαίωμα», το οποίο υποπίπτει σε διαιρέσεις-διακρίσεις μέσα στον κρατικό μηχανισμό. Όταν οι Locke&Rousseau προτάσσουν τον «ισιοτισμό» δια της ρήσεως: «Όλοι οι Άνθρωποι γεννιούνται ίσοι στην ελευθερία χωρίς δεσμά και υποτέλεια» αντιστρατεύονται τους τίτλους ευγενείας της θεοκρατικής ιεραρχίας. Αντιθέτως στις μέρες μας η θεσμοθέτηση πυκνού πλαισίου καθορισμού όλων των παραμέτρων ατομικής-κοινωνικής συμπεριφοράς αποπροσανατολίζει απ’ την ουσιώδη διεξαγωγή εμπεριστατωμένου διαλόγου Δημοκρατίας και Δικαιοσύνης.

Διασαλπίζοντας το «ανθρώπινο δικαίωμα» ως ευγενικό ιδεώδες η Νομική παράδοση και η φιλοσοφική θεμελίωση καταρτίζουν εν έτει 1949 την «Ευρωπαϊκή Σύμβαση Δικαιωμάτων του Ανθρώπου» σε μία Ευρώπη, η οποία μόλις έχει απογυμνώσει την αγριότητά της δια μέσω των θηριωδιών του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Νικητές και ηττημένοι λοιπόν αποφαίνονται πρόθυμοι να συνεπικουρήσουν στην εμπέδωση της Ειρήνης. Ποιες συνιστώσες ατροφούν ωστόσο στην πορεία, ώστε η μετανεωτερική Δικαιοσύνη να ευρωσταίνει την εξουσιαστική κανονικότητά της αντί να εκπληρώνει τις υποσχέσεις του Διαφωτισμού και λοιπόν Διακηρύξεων; Ποια τεχνάσματα λειτουργούν ως τροχοπέδη στην αναίρεση απολυταρχικών εξουσιοδοτήσεων, ώστε το προσχέδιο πολιτειακής ρύθμισης να διέπεται από λογικές άκρως καπιταλιστικής οργάνωσης ακόμη και στη βάση της κοινωνικής πυραμίδας; Στην αιώνια Φύση οι διαστάσεις του ανθρώπου εκτείνονται απ’ την ειρηνόφιλη εργατικότητα στην συναγωνιστική επιθετικότητα ανυψώνοντας την ελπίδα και τον φόβο ως αδιάσειστο κράμα εσώτερης δύναμης που συνενώνει ένστικτα και παρορμήσεις για να προωθήσει την αυτό-οργάνωση και τη συλλογική συσπείρωση ενάντια στις απειλές των φυσικών στοιχείων. Στον Ορθολογισμό είναι τα θεσμικά συμβόλαια, τα οποία συνάπτονται υπό συγκυριακούς παράγοντες και προσδιορίζουν την ευρύτητα της κρατικής καταστολής.

Στον αναλυτικό Χάρτη Δικαιωμάτων του Ανθρώπου στην Ευρωπαϊκή Ήπειρο τα μέλη της Συμβουλευτικής Συνέλευσης συμφώνησαν στην ανάγκη σύνταξης κειμένου, το οποίο να δεσμεύει διεθνώς την κατοχύρωση των ελευθεριών, οι οποίες ωστόσο στη σύνδεσή τους με τις φιλελεύθερες δημοκρατίες υποθάλπουν μεταβλητή υποκειμενικότητα ως συμβατή με τα διαφορετικά συμπεράσματα-κρίση των αργυρώνητων παρατηρητών-επιμελητών-υπαλλήλων. Δόκιμο σ’ αυτό το σημείο να αναφερθεί η ανάκυψη του ζητήματος ορισμού ή απλής απαρίθμησης των Δικαιωμάτων καθώς και η σύσταση δικαιοδοτικού μηχανισμού που να εγγυάται τη διασφάλιση του πλαισίου σύμβασης, κάτι το οποίο πυροδότησε αμηχανία κι εκνευρισμό στις Κυβερνήσεις με πρώτες αυτές της Σουηδίας και Τουρκίας, οι οποίες επικαλέστηκαν ιστορικούς-πολιτισμικούς λόγους. Η Ευρωπαϊκή Σύμβαση για τα Δικαιώματα υπεγράφη στην Ελλάδα το 1950, η οποία «…δεν λαμβάνεται σοβαρά υπ’ όψιν από νομοθέτες-νομολογία-διδάκτορες-εκκολαπτόμενες δυνάμεις για την καλλιέργεια της Επιστήμης του Δικαίου. Επιπροσθέτως η πλειονότητα δικηγόρων-δικαστών δεν διδάσκεται τα διεθνή κείμενα και τις διεθνείς ερμηνείες τους κατά την πανεπιστημιακή κατάρτιση» σύμφωνα με τον κύριο Κτιστάκι Γιάννη.

Τα Δικαιώματα σε σουρωτήρι…

«La pauvreté est un moyen d’ affaiblissement social et politique. Les droits humains en souffrent toujours plus et ceux qui les violent gravement sur le plan international invoquent en général comme prétexte hypocrite la protection de ces droits» αναφέρεται στο βιβλίο «La pauvreté un défi pour les droits de l’ Homme», το οποίο αποτελεί έρευνες του Centre de Recherche sur les Droits de l’ Homme et le Droit Humanitaire στο Université Panthéon-Assas και εκδόθηκε το 2009 απ’ τις éditions A. Pendore στο Παρίσι και απ’ τις εκδόσεις του Ιδρύματος Μαραγκόπουλος στην Ελλάδα.

Σε μετάφρασή του το εδάφιο: «Η φτώχεια είναι ένα μέσον αποδυνάμωσης κοινωνικό και πολιτικό. Τα ανθρώπινα δικαιώματα πλήττονται όλο και περισσότερο και αυτοί που τα παραβιάζουν με τρόπο αισχρό σε παγκόσμιο επίπεδο επικαλούνται ως πρόσχημα υποκριτικό την προστασία αυτών των δικαιωμάτων.»

Το Δικαίωμα στη στέγη και το άσυλο αυτής!

Στην Αρχαία Ελλάδα και στην Αρχαία Ρώμη ανιχνεύεται ως προστασία «του οίκου-της εστίας» ή του «domus». Το 1776 το Σύνταγμα της Βιρτζίνια στις Η.Π.Α-το 1831 το Σύνταγμα του Βελγίου-το 1789 η Γαλλική Επανάσταση-τα Συντάγματα όλων των μελών του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου-το Ελληνικό Σύνταγμα το 1975 στο άρθρο 9§1 και πλείστα Συντάγματα και Διεθνείς Συμβάσεις κατοχυρώνουν την εστία και το άσυλό της.

Η ίδια η ελευθερία αυτοαναιρείται όταν δεν καθορίζεται ως αδιάβλητη πρόσβαση στη στέγη αλλά ως αμυντικό δικαίωμα με προστατευτική διάσταση, τουτέστιν δεν εξασφαλίζει κοινωνικό δικαίωμα κατοικίας! Ωσαύτως αν η κάθε Κυβέρνηση αποφασίζει να κατασχέσει την οικία μόλις για 501 ευρώ ερειδόμενη σε επαχθή νομοτερτίπια, οι εκάστοτε καταλήψεις εκ μέρους αστέγων εμπίπτουν στο αναφαίρετο προαναφερθέν συνταγματικό δικαίωμα, με το οποίο θα εξασφαλίσει φυσικό χώρο άνθισής-δράσης. Κι έρχεται το ίδιο εδάφιο να υποστηρίζει πως ο ένοικος είτε σε ιδιόκτητο είτε σε καταληθφέντα χώρο προστατεύεται έναντι της επεμβάσεως της δημόσιας εξουσίας και όχι έναντι άλλων ιδιωτών, έτσι για να διασαφηνίζεται και το «νομότυπο» των Τραπεζιτών-Δανειστών, όσο για τα στελέχη Τραπεζών-Συμβολαιογράφους-Αστυνομικούς που εκπλειστηριάζουν απλώς δωσίλογα εκτελεστικά όργανα κι όσο για τους δημοσιογράφους απλώς πληρωμένα προπαγανδιστικά φερέφωνα.

Το Δικαίωμα προστασίας προσωπικών δεδομένων!

Η συνείδηση της Δικαστικής Εξουσίας αναδύεται ανίκανη ή δωροδοκημένη, ώστε να αναδεικνύει τη θεσμική-διαδικαστική διάσταση της ελευθερίας τη στιγμή που η αρμοδιότητα αξιοπιστίας της εφαρμογής επαφίεται στις κρατικές αρχές. Αυτές οι τελευταίες ωστόσο δεν δύνανται να εγγυηθούν πρακτικών ενάντια στην αυθαιρεσία προκειμένου να αποφευχθούν οι δημοσιοποιήσεις προσωπικών δεδομένων ή τουλάχιστον αυτό γίνεται με εμφανή κλίση προς συγκεκριμένα συμφέροντα. Επιφανείς και μη εξαιρετέοι Δημοσιογράφοι-Υπουργοί-Επιχειρηματίες έχουν απρόσκοπτη πρόσβαση στο δανεισμό σύμφωνα με τηλεοπτικό κανάλι κι ενδεικτικά μπορούν να αναφερθούν: Βούτσης, Πρόεδρος Βουλής-Κουίκ, δημοσιογράφος και Υφυπουργός-Γεωργιάδης, Αντιπρόεδρος Κόμματος και Υπουργός-Μουμουλίδης, βουλευτής.

Με μία σύντομη πλοήγηση στο διαδίκτυο ο αναγνώστης θα έρθει αντιμέτωπος με μία τεράστια λίστα υπόλογων τη στιγμή που τα δηλωθέντα εισοδήματά τους εμφανίζονται εξ ολοκλήρου επιλήψιμα - τη στιγμή που ψηφίστηκε στο Κυνοβούλιο, αποφάσισα εν τέλει τον ορθό όρο προς χρήση, η άρση του απορρήτου κι ακατάσχετου λογαριασμού και για 50 πλέον ευρώ οι αλητήριοι του καπιταλιστικού συστήματος θα μπορούν να εισβάλλουν στο λογαριασμό του κάθε μικρό-μεσαίου ή χαμηλόμισθου ή άνεργου.

Και βέβαια να μην ξεχάσουμε να αναφερθούμε στην ανταλλαγή πληροφοριών επί αδρής πληρωμής πάντα μεταξύ των Εταιρειών, ώστε να έχουν πρόσβαση σε προσωπικά δεδομένα προς διαμόρφωση καταναλωτικού πλαισίου, ευεπίφορου πάντα στην μαζική αποβλάκωση και στην εύπλαστη ομοιομορφία.

Το Δικαίωμα στην Ειρήνη!

Το οικονομικό αλισβερίσι δισεκατομμυρίων ανάμεσα σε Κυβερνήσεις και Οπλοβιομηχανικά καρτέλ καλά κρατεί. Δοκιμάζουν οι Ισχυροί τις βόμβες όσον αφορά στην εμβέλειά τους-τη συχνότητα ρίψης-την αποτελεσματικότητά τους, δες Ισραήλ έναντι αμάχων-δες Συρία-Ιράκ και ων ουκ έστιν αριθμός. Τη χαρά μόνο που «βιώσαμε» με τη ρίψη της «μητέρας όλων των βομβών» στις 13 Απριλίου του 2017 στο Αφγανιστάν ως επίδειξη ισχύος του Trump, και χωρίς να τον διαχωρίζω προσωπικά απ’ την ισχύ των προηγούμενων Πλανηταρχών, όσο να πεις ένας Πλανητάρχης για μία ισχύ ζει!

Η «μητέρα όλων των βομβών» ικανή να διατρήσει 200 πόδια εδάφους και 60 πόδια οπλισμένου σκυροδέματος αφήνει κρατήρα βάθους 300 μέτρων, «κατάφερε» να καταστρέψει κάμποσα εκτάρια γόνιμης ή ημί-γόνιμης γης δεν πολύ-ενδιαφέρει, να ισοπεδώσει κάμποσα κτήρια είναι και η πίτα της ανοικοδόμησης στα αντισταθμιστικά οφέλη που υπογράφονται μεταξύ των ιθυνόντων, να εξωθήσει σε μεταναστευτική ροπή κάποια πληθυσμιακά κύματα είναι που δεν τους αρέσει ο τόπος τους κι έρχονται προς τη Δύση οι Ασιάτες!

Κατά τ’ άλλα η Δικαιοσύνη δίκαζε στην υπόθεση Arrowsmith το δικαίωμα εκδήλωσης των πεποιθήσεων περί Ειρηνισμού της προσφεύγουσας, η οποία διένειμε φυλλάδια σε Άγγλους στρατιώτες προς αποτροπή της εισβολής στην Ιρλανδία. Η Αγγλική Κυβέρνηση ερμήνευε την πράξη πολιτικής αντίταξης από αντικρουόμενα συμφέροντα-η προσφεύγουσα κατέθετε τον επικουρικό ισχυρισμό περί ξεκάθαρης πρακτικής απαλλαγμένης από συσταλτική ποδηγέτηση μπρος σε ένοπλες διαδικασίες.

Η αλήθεια είναι πως στα φυλλάδια αναγράφονταν πρακτικές αναφορικά με τα είδη λιποταξίας-δημόσιας άρνησης κατάταξης στο στρατό-τις νόμιμες παραμέτρους εξαγοράς της θητείας. Η εξαγορά εγείρει σίγουρα διαχωρισμό διότι οι έχοντες θα τον αποφεύγουν ενώ οι μη-έχοντες όχι. Όταν ωστόσο τα Συντάγματα ανά την υφήλιο υπέρ-μάχονται για τις φιλειρηνικές τους διαθέσεις για ποιους λόγους χρειάζονται τόσα ένοπλα σχήματα να υποστυλώνουν την κατασταλτική τους δράση, εύλογο ερώτημα το οποίο χρήζει μιας απάντησης! Χάνουμε το Δάσος δηλαδή κοιτώντας το δέντρο, τακτική του Δικαίου και της εφαρμοστικής διαδικασίας του. Το να αποτραπεί οιαδήποτε στρατιωτική παρέμβαση, η οποία μόνο σπαραγμό θα προκαλέσει, θα πρέπει να είναι αδιαμφισβήτητο πρόταγμα και να μην υποπίπτει σε φασιστικούς νεοφιλελευθερισμούς.

Το Δικαίωμα στην σίτιση!

Το μέγιστο γενετικό πείραμα μεταλλαγμένων προϊόντων είναι υπό εξέλιξη κι όλοι εμείς εμπλεκόμενοι στα αδυσώπητα γρανάζια του. Και Μάγιστρος που κινεί τα νήματα η Mosanto, η μεγαλύτερη Εταιρεία ειδών που συνδέονται με την τροφή. Οι τροποποιημένες καλλιέργειες ξεκίνησαν σε αμερικανικό-αργεντίνικο-καναδέζικο έδαφος με απώτερο στόχο την επέκτασή τους στο ευρύτερο παγκόσμιο πλαίσιο.

Η βύθιση των πληθυσμών στην εξαθλιωτική ανέχεια σε συνδυασμό με την εκτόξευση των τιμών τροφίμων στα ύψη συνεπάγεται την προσανατολιζόμενη κατεύθυνση σε βιομηχανοποιημένη τροφή, η οποία είναι προσιτή από οικονομικής απόψεως επιφέρει δε πλήρη έλεγχο επί τεραστίων μαζών τόσο επί των καταναλωτικών τους προτιμήσεων όσο κι επί του λειτουργικού επανορισμού τους, αφού οι επεξεργασμένες τροφές επάγουν σε αλλοίωση νοητική και σωματική. Πρόκειται για μία «δικτατορική γραφειοκρατία», η οποία διώχνει το άτομο απ΄ τα αγαθά της Μάνας Γης και των συνωθεί προς ορθολογικές πρακτικές επιβίωσης με όποιο τίμημα.

Η Δικαιοσύνη επιβάλει μεν πρόστιμα στην εν λόγω Εταιρεία ένεκα επιβεβαιωμένης δωροδοκίας σε κυβερνήσεις προς αγαστή συνεργασία μαζί τους και κατ’ εφαπτομένη επέκταση των καλλιεργειών, νομολογεί δε παραθυράκια πλαστογράφησης των εννοιών όπως η αδειοδότηση μεταλλαγμένων καλλιεργειών σε αφρικανικές εκτάσεις με το προκάλυμμα της μάχης έναντι στην εξάλειψη της φτώχειας, επιχείρημα κατά βάσην και ουσία αστήριχτο αφού ο κύριος όγκος των τροφίμων προορίζεται για ζωοτροφές και όχι για τη διατροφή.

Άλλη πτυχή της δράσης αφορά στους «πιστοποιημένους» σπόρους, οι οποίοι επιβλήθηκαν σε πληθυσμούς αγροτών με την ένταξή τους στην Κοινή Αγροτική Πολιτική, εγχείρημα ταφόπλακα για τους μικροακαλλιεργητές αλλά και για την εγγενή «αθωότητα» σποράς-βρώσης ως βάση στη σχέση Φύσης-Ανθρώπου. Αναλυτικότερα σε παλαιότερο άρθρο μου (Μνημονιακός ολοκληρωτισμός…)

Ένα εμπορικό παιχνίδι δηλαδή, το οποίο καθιστά ομιχλώδες το τοπίο χρόνου-μνήμης. Τα παραδοσιακά κατάλοιπα παραγκωνίζονται τεχνηέντως, ‘ώστε η υπαλληλοποίηση συμπεριφορών-αντιδράσεων-σκέψης να καθίσταται ως αναμφίβολη πραγματικότητα.

Το Δικαίωμα στη συνείδηση-σκέψη!

Το άρθρο 9 της ΕΣΔΑ παγιώνει την ελευθερία σκέψης-συνειδήσεως-θρησκείας ως αναφαίρετο κι αδιάβλητο και το οποίο απολήγει σε δύο βασικές συνιστώσες:

• 1) forum internum που σηματοδοτεί την εσωτερική διάσταση των πεποιθήσεων και προστατεύεται πλήρως, αφού δεν υπόκειται σε έλεγχο.
• 2) forum externum που σηματοδοτεί την εξωτερική διάσταση των πεποιθήσεων και τους τρόπους εκδήλωσής τους.

Η παρέμβαση του Κου Teitgen στη Συμβουλευτική Συνέλευση Επιτροπής Δικαιωμάτων του Ανθρώπου δηλώνει ξεκάθαρα η συγκεκριμένη ελευθερία επιδιώκει να προστατεύσει το άτομο «…ενάντια στην κρατική επιβουλή και στα απεχθή μέσα αστυνομικής έρευνας ή δικαστικής ανάκρισης που στερούν απ’ τον δυνητικό ύποπτο-κατηγορούμενο τον έλεγχο των πνευματικών του δυνατοτήτων και της συνείδησής του». και σαφώς χρησιμοποιείται ο όρος «πεποίθηση» ως έννοια ευρύτερη επειδή περιλαμβάνει τη θρησκεία-τη σκέψη-τη συνείδηση-τις φιλοσοφικές αναζητήσεις.

Αρκεί να υπενθυμίσω ένα εδάφιο από ένα άλλο σημαντικό άρθρο, («Ζήσε τη στιγμή Ή αλλιώς Η φιλοσοφία του Σκλάβου…») ,όπου γίνεται αναφορά στην τελμάτωση δια της βίας και των όπλων της πνευματικής ευστάθειας σε κέντρα συγκεντρώσεως-στρατόπεδα-σωφρονιστήρια:

Την ίδια στιγμή που το ιδεώδες της Δημοκρατίας υπερβαίνει τις προσδοκίες της κάθε φιλοσοφικής μεθερμήνευσης, η Κοινωνική ευταξία δεν επιτυγχάνεται μέσω δημοκρατικών διαδικασιών. Όλο και περισσότεροι πολίτες αποφαίνονται για την αποκαρδιωτική παραφθορά της. Απ’ τα «ηλεκτρικά όνειρα» πολλών θυμάτων του Κάμερον, ψυχίατρος που υπέβαλε τους ασθενείς σε ηλεκτροσόκ, μέχρι τους βασανισμούς σε φυλακές υψίστης ασφαλείας, η έρευνα οδηγεί σε ειδεχθή ψήγματα καταστολής. Την δεκαετία του 1950 η Κεντρική Υπηρεσία Πληροφοριών των ΗΠΑ παρείχε χρηματική επιχορήγηση στο Ινστιτούτο Άλαν του πανεπιστημιακού ιδρύματος του Μακγκίλ για να τελεστούν πειράματα σε ανθρώπους, οι οποίοι τέθηκαν σε απομόνωση για εβδομάδες-υπεβλήθησαν σε ηλεκτροσόκ-τους χορηγήθηκαν αναμείγματα φαρμάκων, όπως το ψυχεδελικό LSD και το παραισθησιογόνο PCP, γνωστό ως «αγγελόσκονη», τα οποία εβρίσκοντο σε πειραματικό στάδιο.

Οι πειραματισμοί ήγον τους παθόντες σε παλινδρομήσεις στη βρεφική ηλικία με τη νοημοσύνη τους να περιπίπτει σε δεδομένα προ-λεκτικά. Το σκάνδαλο δηλοποιείται εν έτει 1970, με την ψήφιση του Νόμου περί Ελευθερίας της Πληροφόρησης, κάτι που επισύρει την οργή των ανυποψίαστων θυμάτων, οι οποίοι προσέφυγαν μαζικά σε αγωγές. Στις παρατεταμένες δίκες απεδείχθη η απεχθής παραβίαση της Ιατρικής Δεοντολογίας: οι πάσχοντες είχαν στραφεί στον Κάμερον προς επίλυση-αρωγή για ελάσσονες ψυχικές διαταραχές, όπως επιλόχεια κατάθλιψη-άγχος, και κατέληξαν αθύρματα χρήσης εν αγνοία τους, αφού αντιμετωπίστηκαν σαν πειραματόζωα για να κορεσθεί η δίψα της CIA προς άγραν πληροφοριών σχετικά με τον έλεγχο της σκέψης.

Το 1988 η Υπηρεσία κατέβαλε αποζημίωση 750.000 δολάρια και τέσσερα χρόνια αργότερα κατεβλήθησαν 100.000 δολάρια απ’ την Καναδική Κυβέρνηση, συγχρηματοδότης και συνένοχος. Συνάγοντας συμπέρασμα, ο Κάμερον και το Ινστιτούτο του Άλαν είχαν αποτελέσει ακρογωνιαίο λίθο στην εξέλιξη πρακτικών βασανισμού μέσα σ’ ένα καπιταλιστικό πλαίσιο ολέθρου. Η μελέτη πραγματοποιήθηκε με απώτερο στόχο την απάλειψη πασών αναμνήσεων προς οικοδόμηση της νέας προσωπικότητας πάνω στο νεοσυσταθέν «λευκό κι άγραφο χαρτί».

Με την ηλεκτροσπασμοθεραπεία και την χορήγηση διεγερτικών-κατασταλτικών ουσιών, όπως θοραζίνη και ινσουλίνη, επιτυγχάνεται η πλήρης αποδόμηση της προσωπικότητας του ατόμου, το οποίο αν υποστεί αλλεπάλληλα ηχογραφημένα μηνύματα επιδέχεται αλλαγή συμπεριφοράς. Αξίζει να σημειωθεί πως η ηλεκτροσπασμοθεραπεία είναι μέχρι στις ημέρες μας αποδεκτή. Στις τεχνικές ανάκρισης χρησιμοποιούνται διάφορες χημικές ουσίες καθώς και η απόλυτη απομόνωση. Η «πλύση εγκεφάλου» εξασφαλίζεται με την προσωρινή άρση των αισθήσεων: απομόνωση του ατόμου, το οποίο με άκρα παγιδευμένα σε χαρτονένιους κυλίνδρους φοράει γυαλιά σκούρα και ακουστικά λευκού θορύβου, ώστε να αποστερείται των αισθήσεων και κατ’ εφαπτομένη να επαμφοτερίζει σε πέλαγο ανυπαρξίας. Ανάλογες βαναυσότητες πραγματοποιούνται τον 21ο αιώνα σε φυλακές και ιδρύματα σωφρονισμού. Όλα αποβλέπουν στην διατήρηση της Τάξης.

«Αν οι άνθρωποι ήταν τελείως εγωιστές ως προς τις επιθυμίες τους, η σταθεροποίηση της κατοχής με κανόνες θα ήταν αδύνατη. Αν οι άνθρωποι ήταν τελείως αλτρουιστές σε σχέση με αυτές τις επιθυμίες, αυτή η σταθερότητα θα ήταν περιττή» υποστηρίζει ο Διεθνολόγος Hedley Bull, σύμφωνα με τον οποίο οι Κοινωνίες διαμορφώνουν συμβάσεις προς παγίωση κανονιστικού πλαισίου. Και σύμφωνα με το πλαίσιο αποσπάται η συναίνεση μετά περίσπασης ή φόβου.

Όταν σε στρατόπεδα συγκεντρώσεως αιχμαλώτων ή πολιτικών κρατουμένων διαιωνίζονται οι ίδιες και ίδιες μέθοδοι, δεν καταπατώνται τεχνηέντως οι Συμβάσεις της Γενεύης και ο Ενιαίος Κώδικας Στρατιωτικής Δικαιοσύνης των ΗΠΑ; Παρόμοιος νοσηρός ορθολογισμός δεν κλυδωνίζει συθέμελα το βάθρο της Εκκλησίας απ’ τις περιπτώσεις παιδοφιλίας; Σε ανάλογες εκτάσεις σκανδάλων οι ιθύνοντες διασαλπίζουν πως το θέμα αφορά σε εσωτερικό τους πυρήνα, ώστε να αποφεύγεται παρέμβαση της Δικαιοσύνης. Χιλιάδες άνθρωποι ανά την υφήλιο κηρύσσονται «εχθρικοί μαχητές» και εγκλωβίζονται σε βασανισμούς αντί να περάσουν απ’ το εδώλιο του κατηγορουμένου σε πραγματικό Δικαστήριο.

Αν στα μέσα του 20ου αιώνα το Ινστιτούτο του Άλαν συνιστούσε το Κάστρο του Τρόμου, στην νεότερη εποχή του 21ου ο οδοδείκτης προσανατολίζει τον νου του ερευνητή στο Γκουαντανάμο, το οποίο χαρακτηρίζεται από παμπληθείς μαρτυρίες σαν το «εργαστήρι της πλύσης του εγκεφάλου». Η επιστήμη του Φόβου εξαπλώνεται επίσης με την γενίκευση των προσφυγικών ροών στις Δυτικές περιοχές. Ο καπιταλισμός νομιμοποιεί τον εαυτό του ως το οικονομικό γρανάζι που συνυφαίνεται με την προσωπική ελευθερία κρίνοντας ταυτοχρόνως μέσω της ίδιας του της δυναμικής ανεπαρκές να καταστεί ομπρέλα προστασίας για ετερόχθονες λαούς. Η επιστήμη του Φόβου διαχέεται αλλότροπα, αφού δεδομένης της ύπαρξης των πυρηνικών όπλων, η βία περιορίζεται σε συγκαλυμμένα πεδία, ώστε να δημιουργείται ένα ομιχλώδες πέπλο γύρω απ’ τα διεθνή συστήματα καταστολής κι εμπόλεμου διακανονισμού.

Να αναφέρουμε επιπρόσθετα:

Που στηριζόταν η υπόθεση της ποινικής καταδίκης των Χριστιανών Μαρτύρων του Ιεχωβά για παράνομη λειτουργία ευκτήριου οίκου στην Ελλάδα και γιατί η έννοια του προσηλυτισμού αφορά σε ξένες θρησκευτικές πρακτικές; Αν συνυπολογίσουμε τη φαλκίδευση της εκάστοτε κοινοβουλευτικής θητείας, η οποία υπόκειται σε υποχρέωση δημόσιας ορκοδοσίας με αναφορά σε συγκεκριμένης θρησκείας κείμενα. Αν συνυπολογίσουμε τη διδασκαλία του μαθήματος των θρησκευτικών στα σχολεία, η οποία γαλουχεί σε πίστη σε ορισμένες θρησκευτικές αναζητήσεις. Τακτικές αμφότερες κλίνουσες σε προνομιακή μεταχείριση της επικρατούσας ανά την κάθε εθνική επικράτεια θρησκείας σε σχέση με άλλα θρησκεύματα.

«Η Αμερική βυθίζεται στο κόκκινο παρασύροντας τον υπόλοιπο κόσμο στην κατάδυσή της» διατείνεται ο Κώστας Βεργόπουλος για να καταδείξει τις νέο-συντηρητικές θεωρίες και τον ρόλο του ΔΝΤ.

Έλλειψη επίγνωσης…

Όσα πλεονεκτήματα κι αν ισχυριστούν οι Νόμοι με γνώμονα την κοινωνική ομαλότητα, δύσκολα αναφύεται πραγματική αυταξία, επειδή οι επιτεύξεις οριοθετούνται σε δυνητικά αποτελέσματα πραγμάτωσης. Ακόπως τεκμαίρεται πως το Δίκαιο παραπέμπεται στη lexlata, αφού η νομοθεσία ισχύει χωρίς να απασχολείται με πιθανή μεταβολή της προς επίρρωση του δίκιου και όχι στη lexferenda, η οποία θα μπορούσε να ψηλαφεί πιθανή αναπροσαρμογή των Νόμων προς διασφάλιση δίκαιης ευρυθμίας.

Κατά τ’ άλλα οι άνθρωποι επισκέπτονται: το Παρίσι κι αναρτούν φωτογραφίες μόνο απ’ τον πύργο του Eiffel - τη Νέα Υόρκη κι αναρτούν φωτογραφίες απ’ τη γέφυρα του Μπρούκλιν - το Λονδίνο και αναρτούν φωτογραφίες απ’ το Μπιγκ Μπεν σχολιάζοντας πως «οι Έλληνες είναι πολύ πίσω». Για την ιστορία Παρίσι είναι και οι cités=εργατικές κατοικίες, Λονδίνο είναι ο ναός του Καπιταλισμού με χιλιάδες μετανάστες, Νέα Υόρκη είναι και το Χάρλεμ ή το Μπρόνξ!

Κατά τ’ άλλα οι λαοί ασχολούνται με την άνετη ζωή τραγουδιστών!

Κατά τ’ άλλα Δημοσιογράφοι-Τραπεζικοί συνεχίζουν να θεωρούν πως τα κεκτημένα τους άξιζαν!

Κατά τ’ άλλα ο Άι Coca-Cola φόρεσε τα γιορτινά του και πρεσβεύει καταναλωτισμό χαρμόσυνο!

Κατά τ’ άλλα οι Εκδότες θα εκμεταλλεύονται τα σοβαρά πονήματα και θα προωθούν τα ήσσονος σημασίας!

Κατά τ’ άλλα ο απλός εργάτης-υπάλληλος θα πληρώνει πάντα τη νύφη!

Κατά τ’ άλλα ο ονειροπόλος ιδεαλιστής θα ξεπαγιάζει ΜΟΝΟΣ!

Κατά τ’ άλλα κι η δική μου γλώσσα ειρωνεία θα στάζει, όσο κι αν στις αναφερόμενες ομάδες εμπίπτουν γνωστοί και μη εξαιρετέοι. Γλώσσα απογοητευμένη τ’ αληθή λέγει!

Εν είδει επιλόγου…

«Αυτός ο Κόσμος, π’ ο ίδιος θα ΄ναι πάντα Κόσμος!»

 

 

 Ευαγγελία Τυμπλαλέξη

 http://sioualtec.blogspot.gr