Υπογράψαμε την καταδίκη μας για να προστατευθεί ο Βορράς

Υπογράψαμε την καταδίκη μας για να προστατευθεί ο Βορράς

Τις τελευταίες εβδομάδες παρακολουθούμε το θέατρο του παραλόγου, μια επιδρομή από απελπισμένους ανθρώπους - αντικείμενα εκμετάλλευσης από απατεώνες να καταφθάνουν κατά κύμματα στα ελληνικά νησιά.
Ξύλο, καυγάδες, μαχαιρώματα και συμπλοκές με τους πολίτες. Ωρολογιακή βόμβα που ελπίζουμε να μην "σκάσει".

Πολλοί από εμάς σίγουρα έχουν αναρωτηθεί το προφανές: "Αφού θέλουν να φύγουν γιατί δεν τους αφήνουμε"; Διότι εδώ είμαστε μπροστά σε μια πολιτική προδοσία μπροστά στον υποτιθέμενο εξευρωπαϊσμό της χώρας. Υπογράψαμε μια Συνθήκη που μας έβαζε στην γκιλοτίνα του μεταναστευτικού φορτώνοντας πάνω μας -σε λιγότερο βαθμό Ιταλία και Ισπανία- όλα τα βάρη. Την ίδια στιγμή, ο Ευρωπαϊκός Βορράς τρίβει τα χέρια του καθώς με την υπογραφή των "κορόιδων" θωράκισαν τα σύνορα τους παίρνοντας το δικαίωμα να μας κουνάνε το δάχτυλο κιόλας, κατηγορώντας μας για ελλειπή οργάνωση. Αυτή είναι λοιπόν η Συνθήκη Δουβλίνο ΙΙΙ. Η Συνθήκη που μας υποδούλωσε να δεχόμαστε και να κρατάμε μόνοι μας χιλιάδες μετανάστες με κοινωνικές αλλά και οικονομικές συνέπειες. Κι όμως, ούτε ένας από τους Εθνοπατέρες μας δεν διαμαρτυρήθηκε ποτέ.
Τώρα, ζητάμε αναθεώρηση αλλά είναι πλέον αργά διότι, όπως έλεγαν οι παλιοί, "το π..... σου και την υπογραφή σου πρέπει να προσέχεις που τα βάζεις".
Ας δούμε λοιπόν τι είναι αυτή η Συνθήκη.
Καταρχήν , όλη αυτή η "στρατιά" μεταναστών δεν πρόκειται ποτέ να βρουν τον "παράδεισο" στην Ιταλία και σε άλλες χώρες της Ευρώπης όπως τους υποσχέθηκαν οι δουλέμποροι.
Η Συνθήκη Δουβλίνο ΙΙΙ επιτάσσει την παραμονή των μεταναστών στην πρώτη χώρα που τους υποδέχεται και την επαναπροώθησή τους σε αυτήν σε περίπτωση που καταφέρουν να περάσουν σε άλλο κράτος-μέλος της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Για παράδειγμα, αν έρθει κάποιος μετανάστης στην Ελλάδα θα πρέπει να τον φροντίσουμε και να τον στεγάσουμε εμείς και κανένας άλλος. Αν, με κάποιο τρόπο, ο μετανάστης καταφέρει και βρεθεί σε άλλη χώρα, μας τον ξαναφέρνουν πίσω για να τον ξαναφροντίσουμε και να τον ξαναστεγάσουμε.
Πρόκειται για το καθεστώς που ισχύει ουσιαστικά από το 2003, όταν υπεγράφη το Δουβλίνο ΙΙ, ( επί Κυβερνήσεως Κώστα Σημίτη βεβαίως, βεβαίως) βάσει του οποίου υπεύθυνη για τους αιτούντες ασύλου στην Ε.Ε. είναι αποκλειστικά η χώρα εισόδου.
Ενα πλαίσιο που υποτίθεται ότι είχε ως στόχο τη «δίκαιη κατανομή» των αιτήσεων ασύλου στην Ενωση, αλλά στην πράξη δεν έκανε τίποτα περισσότερο από το να ασφαλίσει τα σύνορα των χωρών του Βορρά και να δημιουργήσει συνθήκες ασφυξίας για τις χώρες υποδοχής και τους ίδιους τους μετανάστες.
Τίποτα άλλο από το να αφήσει την Ελλάδα και σε μικρότερο βαθμό την Ιταλία, την Ισπανία και τη Βουλγαρία να σηκώσουν μόνες το βάρος των παράνομα εισερχόμενων μεταναστών, που προσπαθούν να ξεφύγουν από εμπόλεμες ζώνες, αυταρχικά καθεστώτα, χώρες στις οποίες ζουν στην εξαθλίωση, με την ελπίδα μίας δεύτερης ευκαιρίας στη ζωή.
Φτάνουν σε ορισμένα από τα πλέον αδύναμα οικονομικά μέλη της Ενωσης, χωρίς τις κατάλληλες υποδομές (τα οποία και έχουν καταδικαστεί από το Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων για «απάνθρωπη μεταχείριση» και μαζικές απελάσεις μεταναστών), για να μεταφερθούν σε κέντρα υποδοχής ή να υποχρεωθούν σε νέες συνθήκες εξαθλίωσης, εκμετάλλευσης, παρανομίας, εγκληματικότητας.
Υπολογίζεται πως η Ελλάδα είναι η χώρα εισόδου για το 80%-90% των μεταναστών που εισέρχονται χωρίς τα απαραίτητα έγγραφα στην Ε.Ε. Ενα πανευρωπαϊκό πρόβλημα, αντί να αντιμετωπιστεί με μία επί της ουσίας ενιαία μεταναστευτική πολιτική, σπρώχνεται κάτω από το «χαλάκι» των αδύναμων κρίκων.
Οσο η Ευρώπη της «αλληλεγγύης» αρνείται να δει αυτή την πραγματικότητα, όσο κάποιες χώρες αντιμετωπίζονται ως «πάρκινγκ» ανθρώπινων ψυχών και άλλες νίπτουν τας χείρας τους, τόσο θα ενισχύονται οι ακροδεξιές κραυγές έναντι των «εισβολέων», των «εν δυνάμει εγκληματιών ή τρομοκρατών».
 spirospero.gr