Ίσως τελικά, η μοναδική μας ελπίδα να είναι η καταστροφή που θα πάρει μαζί της τους απατεώνες, τους ανεπαρκείς, τους παλαιοκομματικούς.

Ίσως τελικά, η μοναδική μας ελπίδα να είναι η καταστροφή που θα πάρει μαζί της τους απατεώνες, τους ανεπαρκείς, τους παλαιοκομματικούς. 

 

Διαβάζω που λες, τα όσα έγιναν στην Βουλή, ακούω και μερικά «χαρακτηριστικά» αποσπάσματα της «πολιτικής αντιπαράθεσης» και βγαίνω κωλυόμενος. Παρ” όλα αυτά, η «συζήτηση» στην Βουλή των Ελλήνων λύνει επιτέλους έναν γρίφο αιώνων που βασάνιζε το μυαλό μου από την εποχή που πρωτοδιάβαζα τα περί της Άλωσης της Πόλης από τους Τούρκους.

Αναρωτιόμουνα λοιπόν πώς είναι δυνατό να κινδυνεύει η χώρα και το έθνος με την μεγαλύτερη
καταστροφή της μέχρι τότε ιστορίας του, και χιλιάδες «παλικάρια», αντί να πολεμάνε στις επάλξεις, να έχουν κρυφτεί στα μοναστήρια και να συζητάνε αν οι άγγελοι στον ουρανό έχουν φύλο ή όχι.
Τώρα πια, το κατάλαβα. Το έθνος δεν φύτρωσε. Και η ηγεσία του δεν υπήρξε κατώτερη των περιστάσεων μονάχα τον 15ο αιώνα.
Βλέποντας όλους αυτούς τους μοιραίους τύπους που έχουν φορέσει όλα τα χρώματα του ουράνιου τόξου και φτύνει ο ένας τον άλλο σε «ζωντανή σύνδεση», μου ήρθαν στο μυαλό οι στίχοι ενός από τα πρώτα τραγούδια του Νιόνιου που είχαν νόημα και ουσία.
«Με δύο δίφραγκα, δίφραγκα για τους μεγάλους,
και δίφραγκο, δίφραγκο για τους φαντάρους και τα παιδιά.
Φτάσανε σήμερα, σήμερα, φτάσανε
λυγίζουν σίδερα, σίδερα, τρώνε σπαθιά.
Το μπουλούκι φεύγει και άρχισε να πέφτει η βροχή.
Στο κατόπι μόνος, ο δικός σου πόνος, σαν σκυλί».

Κατά τα άλλα, ας ετοιμαστούμε για την «Συμφωνία για την Ανάπτυξη» που ετοιμάζει ο πρωθυπουργός και το επιτελείο του, για τον Ιούνιο.
Ίσως τελικά, η μοναδική μας ελπίδα να είναι η καταστροφή που θα πάρει μαζί της τους απατεώνες, τους ανεπαρκείς, τους παλαιοκομματικούς.
Διαφορετικά, θα ζούμε συνεχώς την «μέρα της Μαρμότας» με λιγότερο κάθε φορά ψωμί στο τραπέζι.
Το τοπίο γίνεται όλο και πιο σουρεαλιστικό, αφού κάθε βράδυ κάποιος κυριούλης με γλυκιά και ήρεμη φωνή μας χαϊδεύει στοργικά το κούτελο και μας λέει πως όλα θα πάνε καλά.
Κοιμήσου τώρα και αύριο η ίδια μέρα θα ξημερώσει πάλι. Και μετά η ίδια νύχτα και τα ίδια πάλι.

(Η μοναδική ελπίδα είναι η Δικαιοσύνη. Αλλά θα πρέπει οι πολίτες να απαιτήσουν Δικαιοσύνη. Όσο οι πολίτες στέλνουν στη Βουλή πολιτικούς που θα έπρεπε να έχουν οδηγηθεί εδώ και χρόνια στη Δικαιοσύνη, θα ζούμε την ημέρα της Μαρμότας. Πάντα από μέσα πέφτει η Πόλη. Οι εξωτερικοί εχθροί είναι μόνο ένα άλλοθι για τους άθλιους. Πολιτικούς και πολίτες. Ηλία, είναι όμορφα στην Ελλάδα τώρα που μπαίνει η άνοιξη. Ακόμα και στις μεγαλύτερες τραγωδίες της ανθρωπότητας, οι άνθρωποι δεν σταμάτησαν να αγαπάνε και να χαμογελούν. Οι αγάπες και τα γέλια δεν μας κούρασαν ποτέ. Και υπάρχουν στη ζωή μας. Κάθε μέρα. Μαζί με άλλα που δεν είναι όμορφα. Αλλά εμείς συνεχίζουμε. Γιατί η ζωή είναι τώρα, δεν είναι μετά. Μετά είναι η οριστική χρεοκοπία, από την οποία δεν ξέφυγε κανείς.)
  Pitsirikos